Missie Máxima geslaagd

Koning Willem Alexander en koningin Máxima komen naar Zwolle. Ze bezoeken het evenement ‘Lang leve de club’ om vrijwilligers in Nederland in het zonnetje te zetten. En aangezien een fotomoment met Máxima nog steeds op Merettes verlanglijstje staat, ga ik op zoek naar meer info. Want de bezwaren die ik had bij Koninginnedag 2003 zijn er nog steeds. Maar de verwachting is dat dit evenement toch iets minder druk zal zijn dan de viering van Koningsdag, dat het koningspaar een (min of meer) aangekondigde wandelroute volgt én dat – doordat er de hele dag van alles te doen is Park Weezenlanden – er in geval van nood ook wel toiletten beschikbaar zijn.

We nemen de gok en gaan die dag bij lieve vrienden (die in Zwolle wonen) op bezoek. Gewapend met – natuurlijk oranje – bloemen voor de Koningin en een tekstje. We moeten natuurlijk wel een beetje opvallen…

De heren zetten de dames af bij het park en terwijl zij een parkeerplekje zoeken gaan we vast het park in. Het is er gezellig druk, er is van alles te beleven, en langs de geplande route (die heel duidelijk zichtbaar is) staan nog relatief weinig mensen. Een plekje vooraan is dus heel snel gevonden. Merette vindt wel dat er heel veel politiemannen en –vrouwen staan. Gelukkig zijn ze allemaal heel aardig!
Na een half uurtje wachten (goed te doen, want er is van alles te zien en de muziek van twee jeugdorkesten is bepaald aangenaam om naar te luisteren) komt er reuring in het wandelpad. De politiemensen staan wat strakker opgesteld, en in de verte klinkt wat meer lawaai. Ze zijn onderweg.

Merette roept enthousiast naar Máxima, maar helaas, zij loopt aan de andere kant. Koning Willem Alexander ziet Merette, probeert nog even oogcontact te maken met zijn vrouw en zegt dan tegen Merette: ‘Zal ik de bloemen dan maar aan Máxima geven?’. Dat doet hij dan ook meteen. Hij wijst naar Merette die een luchtkus van Máxima krijgt. Merette straalt: ze vindt het een prima oplossing.

Dan zijn ze voorbij.

We kijken even rond en dan blijkt dat er aan het eind van de route nog een stuk hek is waar bijna geen mensen staan. Zullen we nog een keer?
We nestelen ons achter het hek. Aan de overkant is een stuk afgesloten terrein, dus daar staat geen concurrentie.  Merette heeft het nu door (en geen last meer van de bloemen) en hangt vol overgave over het hek met het bordje: ‘Lieve koningin Máxima, mag ik met je op de foto?’ Máxima ziet haar staan en komt meteen op haar af. ‘Moet je moeder wel heel snel foto’s maken, want dit doe ik niet met iedereen hoor!’ lacht ze. Willem Alexander steekt goedkeuriend zijn duim op naar Merette als hij ziet dat het is gelukt.
 Mede dankzij René die iets verderop stond en daardoor beter beeld had én een andere toeschouwer die Máxima aan zag komen lopen, met zijn telefoon het hele gebeuren vastlegde en vervolgens naar ons mailde, kunnen we constateren: Missie Máxima geslaagd!

 

Vervolgens heeft Merette gesmuld van de ‘rode-lopertaart’, op een paard gezeten en voor het eerst Roel van Velzen live gezien. Ook leuk toch?

 

 

 

Meer foto’s…

Van het Koningspaar

Van de rest van de dag

Ik mantelzorger? Nee toch?

Deze is niet helemaal geschreven voor mijn eigen webblog. Ik schreef het verhaal op verzoek van Zozijn dat zich intensief gaat bezighouden met 'informele zorg'. Het is ook te vinden op de website van Zozijn.

 

Mijn 28-jarige dochter Merette woont in mei 2015 tien (!) jaar bij Zozijn. In een huis, amper een kilometer bij ons eigen huis vandaan. Met 24-uurszorg, wat betekent dat alle zorg voor haar bij Zozijn ligt. Dan mag ik me mezelf geen mantelzorger noemen toch?

Ongeveer elk tweede weekend is Merette van vrijdagmiddag tot zondagmiddag bij ons. Dat is gezellig. Samen dvd’s kijken en natuurlijk naar de Voice of Holland, lekker met papa op de bank. Kijken wij naar The Voice als ze er niet is? Nou nee, maar ze vindt het zo leuk. Die weekenden zijn redelijk afspraakvrij, want ónze afspraken zijn voor haar meestal niet zo interessant. Dus passen we ons – met liefde – aan.

Met feestdagen plannen we niet te veel: Merette is immers bij ons? Dan ga je niet op zoek naar een leuke oudejaarsavondparty of een paar dagen weg. En als gezegd: het is heel gezellig om haar in huis te hebben.

Ze gaat met ons op reis. Bijvoorbeeld naar Oeganda. Als René en ik daar een rondreis maken, blijft zij een paar dagen bij haar oudste zus (die er woont), want dagen hobbelen in een bus is niet echt aan haar besteed. De rest van de reis passen we voor een deel aan, aan wat Merette leuk vindt en aankan. Als we niet naar Oeganda gaan, proberen we een paar dagen iets anders leuks met haar te doen.

Met enige regelmaat bezoeken we concerten: de Toppers, Frans Bauer, Jan Smit. Het zijn heerlijke avonden, waarop ik met hart en ziel geniet van mijn genietende dochter. Je doet haar geen groter plezier dan haar mee uit eten te nemen of mee voor een dagje Efteling of dierentuin. Zonder haar kwam ik daar vast op dit moment niet.

Bezoekjes aan de (huis)arts, de kapper, de orthopedisch schoenmaker, het regelen van een begeleiderspas OV, het kopen van kleding, van cadeautjes voor een Sinterkerstviering van haar huis, korfbal of een verjaardag, een halve dag op pad voor haar korfbalcompetitie, het bespreken van haar zorgplan,  haar bankzaken, het wassen van haar kleding, ik doe het allemaal. En dan heb meer dan de helft nog niet genoemd.

Nogmaals: ik doe het allemaal met liefde. Ik ervaar het niet als mantelzorg, maar als allemaal dingen die er ‘gewoon’ bij horen. Maar die ik voor de zussen van Merette natuurlijk allemaal niet meer doe. Die hebben namelijk hun eigen leven. Ik ook: ik heb een drukke baan, veel vrijwilligerswerk en oh ja, ook nog hobby’s. En ik kom altijd tijd te kort.

Misschien heeft dat laatste te maken met het feit dat het er toch aardig op lijkt dat ik wel mantelzorger ben?

 

 

 

En de fotograaf? Dat is Charles Keijser. Hij maakt dit mooie plaatje van Merette en mij (en nog wel een paar). Ik ben absoluut fan van zijn foto's!

 

Vervoer (2)

Het zal ergens begin van de jaren 0 van deze eeuw zijn geweest: het vertrouwde taxibedrijf dat het schoolvervoer voor Merette uitvoert wordt vervangen door een bedrijf dat ergens uit Gelderland komt. We wonen dan nog niet zo lang in de Vijfhoek en zijn ons vertrouwde pleintje in Blauwenoord, waar iedereen Merette kende, kwijt. We wonen nu aan de ventweg langs de drukke Leonard Springerlaan. Het nieuwe bedrijf is Willemsen de Koning.

De eerste weken wordt Merette met grote regelmaat te laat opgehaald. Ik bel natuurlijk, want Merette komt te laat op school en ik te laat op mijn werk. Maar volgens de mensen van het taxibedrijf klopt er niets van mijn verhaal, ze hebben de route keurig op de kaart bekeken en Merette is heus wel op tijd. Ze hebben geen idee van het verkeer in Deventer, regelen alles vanaf een kaartje.

Erger is dat de chauffeurs haar na school thuis afzetten, maar niet wachten tot ik de deur heb opengedaan als ze aanbelt. Dat zijn ze contractueel wel verplicht, kinderen uit het ZML-onderwijs mogen niet alleen gelaten worden.
Ik bel maar weer eens met het taxibedrijf. ‘U hebt er maar voor te zorgen dat u thuis bent’, is de boodschap. Dat ben ik ook, we zorgen er altijd voor dat er iemand is als Merette thuis komt. Maar het kán een keer mis gaan. We werken allebei, de andere meiden zitten op school, en degene die er voor Merette moet zijn, kan een lekke band krijgen, een ongeluk of wat dan ook. Het taxibedrijf vindt niet zijn probleem, terwijl ik weet dat het in de contracten staat. Ik sein de buren in, maar ook die zijn simpelweg niet altijd thuis.
Contractueel is ook vastgelegd dat de kinderen aan de veilige kant, dus de huiskant, van de weg moeten uitstappen, zodat ze niet de weg hoeven over te steken (eigenlijk moet de chauffeur mee naar de deur, maar dat gebeurt zelden). Omdat Merette dus vaak alleen voor de deur staat en het busje dan al weg is, kan ik niet controleren of ze – al is het op de ventweg – aan de goede kant wordt afgezet. Later hoor ik dat buurtgenoten wel eens een roodharig meisje met het Syndroom van Down op de rotonde hadden zien lopen…. Om bij ons huis te komen, moet je wel een meter of 50 omrijden, anders kom je niet op de ventweg. Blijkbaar is dat toch voor sommige chauffeurs te veel gevraagd. Zij presteren het om Merette helemaal alleen die weg over te laten steken. Ik denk dat ze zelf in de gaten heeft, dat ik daar niet blij van word, ze heeft nooit geprobeerd om het mij te vertellen.
Gelukkig duurt het niet heel lang en in het volgend schooljaar is TCR weer de vervoerder. Dat gaat ook niet altijd goed, maar wel heel veel beter. Bovendien kan ik daar wel terecht als het echt mis gaat.

De tijd van schoolvervoer ligt inmiddels zo’n tien jaar achter ons. Merette maakt nog wel gebruik van de regiotaxi van TCR, maar daar wordt ik niet altijd gelukkig van. Ze komen te vroeg of te laat (ver buiten het kwartier speling dat ze hebben), zetten haar ook aan de verkeerde kant van de weg af en worden boos als wij er over klagen. We beperken het zoveel mogelijk. Naar haar werk gaat ze met een busje van Zozijn.

Wel gaat ze nog elke donderdag naar handvaardigheid met de regiotaxi. Er rijdt een vaste chauffeur die haar altijd op tijd ophaalt en op de juiste plek afzet. Bovendien zijn de dames die de handvaardigheid geven altijd ruim op tijd aanwezig en zullen nooit weggaan voor iedereen veilig is opgehaald.

Het is 2015. De gemeente Deventer heeft het schoolvervoer en regiotaxi opnieuw aanbesteed. Er komt een nieuwe vervoerder… Willemsen de Koning. Ik houd mijn hart vast.

De eerste donderdag in januari word ik gebeld. Bianca, van handvaardigheid. Ze heeft Merette aangetroffen bij de poort van het sportveld waar de handvaardigheid plaatsvindt. In het pikdonker, want vanwege het slechte weer wordt er niet gesport. De taxichauffeur heeft haar gewoon de bus uitgezet, op een redelijk afgelegen plek, waar niemand is. Ze is gelukkig, braaf als ze is, blijven staan en Bianca komt niet heel veel later. Maar dan mogen we echt blij zijn dat het niet veel langer heeft geduurd en er geen mensen of jongeren langs zijn gekomen die haar hebben aangesproken, want ik heb geen idee wat ze dan zou doen.
De taxichauffeur komt later met nieuwe deelnemers en laat zich niet aanspreken: de dames hadden er maar moeten staan en hij heeft er niks mee te maken als dat niet goed geregeld is. Het kan hem niet schelen dat Merette totaal niet weerbaar is.

Ik dien een klacht in. Dat moet bij de Provincie. Ik krijg een keurige bevestiging van mijn klacht en de belofte dat de vervoerder de klacht zal onderzoeken en binnen tien werkdagen schriftelijk bij mij zal reageren.

Ik mail ook naar de gemeente, naar de afdeling die over het vervoer gaat en naar de wethouder. Ik wil dat ze meteen op de hoogte zijn van deze gebeurtenis en vraag en passant of er tijdens de aanbesteding ook naar kwaliteit is gekeken of alleen naar de prijs.
Het duurt even, maar de gemeente reageert. Ze zijn geschrokken en een vriendelijke dame biedt haar excuses aan en zegt dat de klacht meteen in een van de gesprekken met de vervoerder is meegenomen. En of ik alsjeblieft weer van me wil laten horen als er weer iets mis gaat. Nou reken maar! En natuurlijk is er gekeken naar kwaliteit…

Merette is inmiddels al weer een paar keer op donderdagavond met de regiotaxi naar handvaardigheid gegaan. De eerste weken ben ik telkens blij als het kwart over zeven is. Als ze er dan nog niet zou zijn, had ik het allang gehoord.
De tien werkdagen waarbinnen de vervoerder zou reageren zijn inmiddels meer dan twee keer verstreken. Morgen ga ik maar weer eens bellen…
En nu maar duimen dat de gemeente heel snel een nieuwe aanbesteding doet!