Druk

Ik heb het een beetje druk. Op het werk (niet genoeg aan 32 uur), maar ook met het schrijfbedrijfje en privé. Leuke dingen allemaal, dat wel, maar het laat weinig tijd tot bloggen. Onderwerpen genoeg, daar zit het hem niet in.
Wat er zoal op het programma stond?
Uitnodigingen maken voor afstudeerfeestje van Renate in Grand Café Dikke van Dale.
Foto’s maken op de markt bij een afvalarme tassenactie (leuke baan heb ik toch).
Foto’s maken bij een zotte kookwedstrijd. Werk, maar wel heel erg leuk! Aansluiten met Renate naar Lenette van Dongen.
Eten met (oud)fractiegenoot. Lekker bijgekletst over de politiek in het algemeen en het Deventer Stadhuis in het bijzonder.
Dagje Amsterdam met vijf vrouwen die elkaar niet tot nauwelijks kennen, met als afsluiter de boekpresentatie van Hok van het slot van Wieke Biesheuvel. Leuk! Zoveel gelopen en gekwekt dat we dwars door de 9 straatjes van de Jordaan zijn gebanjerd zonder dat we in de gaten hadden dat we er waren. En een knie die de volgende dag twee keer zo dik was…
Foto’s maken van tafeltennisclinics van De Linde. Kids van de oude school van Merette die de clinics volgen bij een tafeltennisvereniging in Deventer. Leuke activiteit die mede tot stand is gekomen met de Deventer Sportploeg.
Daarna met oma Corrie naar de stad om trollbeads te kopen: een voor Renates afstuderen, een voor Roos haar 21e verjaardag en eentje voor mij, omdat ze het zo leuk vindt als we er alle drie een van haar hebben ‘als aandenken’. Ik heb een vergeet-mij-niet in knop. Niet dat ik haar ooit zal vergeten, maar ik ben er wel heel blij mee. Daarna lunchen in de stad.
Feestje van een vriendin en dan nog haasten om weg te komen omdat we met z’n vieren naar Stef Bos gaan. (Hoezo vaak naar de Schouwburg, wij? Welnee!)
Wijkteamvergadering.
Autootje naar de garage voor beurt en APK (niks bijzonders hoor mevrouw, allemaal gewone dingen. Tja, maar wel €600 verder. Maar goed, mijn Swifjte is dan ook al een bejaarde dame en ze is wel heel trouw. Geregel om de auto te halen en te brengen.
Op mijn thuiswerkdag een vergadering met een collega.
’s Avonds overleg werkgroep Deventer Sportploeg.
Op mijn vrije dag een OR-vergadering.
’s Avonds sportgala in de Schouwburg met de Deventer Sportploeg. Merette leert biertjes tappen en wil een andere baan: achter de bar in de Schouwburg.
Zaterdag achter de computer om U2 kaarten te veroveren. En ja, dat is gelukt!
’s Middags ABC maken voor het feestvarken.
’s Avonds het feest van het feestvarken: errug gezellig. Voelen ons wel oud met al die jongelui….
Tussendoor: sporten (ja, nog steeds en nee, ik vind het nog steeds niet leuk), wassen, boodschappen, administratie, koken, schrijven enz.
Gek hè,dat dat bloggen er niet van komt. Laat staan dat er ooit een boek komt….
Gelukkig wordt het wel lente!


Plaatjes van al die drukte...

Linkse hobby's

Geert Wilders vindt dat Nederland zijn geld niet moet uitgeven aan linkse hobby’s: geen geld meer voor o.a. Europese Unie, ontwikkelingshulp, milieu- en kunstsubsidies, Vogelaarwijken, inburgering en ‘ga zo maar door’. Want het is crisis en dus geldt, nu nog meer dan anders: eigen volk eerst. Dat vindt althans de fractievoorzitter van de PVV, Geert Wilders.

Nou dacht ik dat het crisis was in de hele wereld en niet alleen in Nederland. Het verbaast me dan ook dat er in Nederland gedaan wordt alsof onze politiek de crisis kan oplossen. Net zoals het me de afgelopen maanden heel erg verbaasde dat onze politici bleven volhouden dat het in Nederland allemaal wel mee zou vallen: we stonden er immers goed voor?

Dat stonden we ook: de werkloosheid in Nederland was (is) historisch laag, het aantal vacatures nog steeds hoog, wat betekent dat we met minder werklozen aan de crisis beginnen dan de meeste landen om ons heen. We hebben relatief weinig mensen die zijn aangewezen op een uitkering en er zijn helemaal weinig mensen die niet willen werken en het wel makkelijk vinden: zo’n uitkering. (Ze zijn er wel, maar de groep is klein; je krijgt echt niet zo maar een uitkering als je geen zin hebt om te werken). Bovendien word je echt niet vrolijk van een uitkering: het is lastig om de eindjes aan elkaar te knopen, zelfs in een rijk land als Nederland.

Natuurlijk is het verstandig als de regering probeert de gang in de economie te houden en zo veel mogelijk te voorkomen dat mensen –langdurig – werkloos worden. En ik wens iedereen die zijn baan is kwijtgeraakt of nog gaat raken dat hij of zij heel snel weer ergens aan de slag kan, want zonder baan wordt het leven heel erg lastig.
Ik kan me de enorme werkloosheid en de hoge hypotheekrente uit de jaren 80 nog goed herinneren. Er is dus wel degelijk reden tot zorg.
Maar ik ben ervan overtuigd dat we op de crisis zelf niet heel veel invloed kunnen uitoefenen: pas als de crisis wereldwijd verdwijnt, zal het ook hier beter gaan. Tot die tijd zullen we misschien een stapje terug moeten doen en misschien is dat helemaal niet zo erg.
Wat mij betreft is dat geen reden om dan de mensen in de derde wereld die het nog veel slechter hebben dan wij meteen maar dat kleine beetje geld dat ze van ons krijgen ook nog af te nemen. Om het milieu maar te vergeten (de klimaatcrisis zou wel eens veel ernstiger gevolgen kunnen hebben dan de financiële crisis) en de wijken in Nederland die jaren lang zijn verwaarloosd (en waar de opknapplannen zullen leiden tot betere opleidingen en meer integratie en dus tot mensen die een zinvolle bijdrage aan onze maatschappij kunnen leveren) maar weer gewoon te laten barsten. Dat is niet de oplossing voor de crisis!

Ja, ik heb linkse hobby’s en die wil ik heel graag houden!

Berlusconi: hoe hypocriet kun je zijn?

Eluana is vermoord. Dat vindt Berlusconi, premier van Italië. Een jonge vrouw, die na een ernstig auto-ongeluk zeventien jaar in coma ligt.
‘Ze leeft!’, zeggen Berlusconi en zijn rechtse aanhang. ‘Wij mogen het leven niet beëindigen, dat is in Gods hand’, vindt het Vaticaan. Ze leeft, want ze heeft een slaap-waakritme en ze ademt. Meer niet. Oh ja, toch wel, ze menstrueert. Ze zou dus nog kinderen kunnen krijgen. Dat zal vooral voor het Vaticaan een belangrijk item zijn. Gaat heen (oh, nou dat kan even niet) en vermenigvuldigt u. Of je nou in coma ligt, hiv-besmet bent of geen rooie cent hebt om (nog) een kind te voeden: dat maakt niet uit, vermenigvuldigen moeten we.

Ik zie een wanhopige vader aan het bed van zijn dochter. Zeventien jaar in coma. Zeventien jaar geleden de schrik, het verdriet, de wanhoop en de angst om je kind te verliezen. Dan langzamerhand het besef: dit komt nooit meer goed. De hoop die hij had dat ze beter zou worden, wordt hoop dat ze sterft. Niemand weet of zij lijdt. Ik hoop van niet; ik hoop dat ze in al die 17 jaar niets heeft meegekregen van haar omgeving. Maar haar familie en vrienden lijden wel.
Ze leeft, ja, maar dit leven is mensonwaardig, niet waard om geleefd te worden. Het is een kunstmatig leven: als ze geen voedsel krijgt toegediend, gaat ze dood, want zelf eten kan ze niet.
Daar denkt meneer Berlusconi anders over: alle leven is de moeite waard om geleefd te worden en stoppen met de kunstmatige voeding is moord.
In de jaren tachtig lieten hij en zijn vrouw een zwangerschap afbreken. Zijn vrouw was toen al zes maanden zwanger. Reden: het kindje was gehandicapt. Blijkbaar golden toen al zijn hypocriete regeltjes even niet: het hemd is immers nader dan de rok.

Eluana is dood. Gestorven aan de gevolgen van een auto-ongeluk zeventien jaar geleden. Ik heb bewondering voor haar vader, die tot het laatst gevochten heeft voor zijn dochter en uit liefde voor haar koos voor haar dood. Ik hoop dat de Italiaanse regering hem met rust laat...