Bulungi

Sinds we in augustus terug zijn gekomen laat Oeganda me niet los. Ik heb er nog weinig over geblogd, omdat ik weinig tijd had, maar vooral ook omdat ik moeite had om alles op een rijtje te zetten.

Want Oeganda is een prachtig land en we hebben prachtige dingen gezien. Maar Oeganda is ook heel erg arm en soms bekruipt me het gevoeld dat mensen die er wonen wel heel graag onze westerse rijkdom willen, maar daar zelf niets voor willen doen; wij kunnen het geld immers wel komen brengen?

Ik ben een groot voorstander van ontwikkelingshulp. Maar dan moeten de mensen er wel zelf ook een bijdrage aan willen leveren. Dus geen voedselhulp, maar een hengel. En dan liefst die hengel lenen met een microkrediet: zodat het geld steeds opnieuw kan worden ingezet.

Dat dat bij BEHOD, het project waar Renate werkt niet zou lukken werd me al snel duidelijk. Paul, de ‘director’ van BEHOD bedoelt het allemaal goed, maar er zit geen lijn in en geen continuïteit.

Als hij geld heeft, is het aan het einde van de dag op. Aan een moeder die het schoolgeld niet kan betalen, een vader die medicijnen nodig heeft voor zijn kind, een zus die eten moet kopen voor een broertje. En aan BEHOD, waar hij eten en zo voor koopt van geld dat hij krijgt of verdient.

Maar de studenten op het project vinden niet dat ze zelf het complex moeten opruimen. Ze hebben immers een beperking? En kunnen (en hoeven) dan toch niks? Ok, ze ruimen op, en ze houden zich aan het schema dat Renate heeft gemaakt, maar ze doen het met buitengewoon frisse tegenzin.

Ik houd van de mensen die er wonen, maar een project als dit vanuit Nederland financieel gaan steunen is tot mislukken gedoemd. Dat ga ik dus niet doen.

Inmiddels is Sharon, de Oegandese vriendin van Renate, druk met het bouwen van een school in Kamuli, in de buurt van de village van haar moeder. Ze is deels opgevoed door Canadezen, zorgt voor zeven (!) broers en zussen (en het kindje van een oudere zus) en is goed opgeleid. Ze weet van wanten en ze snapt dat ze – als ze geld wil – ze een goede boekhouding moet bijhouden zodat ze kan laten zien wat er met het geld gebeurt.

In december 2010 organiseren Renate en zij het Festival to make the difference. De bedoeling is dat het festival geld oplevert voor BEHOD en Arise and Shine Uganda, de stichting van Sharon.

Financieel wordt het niet helemaal het succes dat ze hadden gehoopt, maar Renate leert er veel jonge mensen kennen. Jonge mensen (niet veel ouder dan 25) die wél idealen hebben. En die bereid zijn om voor die idealen te werken. Dat zijn de mensen waar Oeganda het de komende jaren van moet hebben.

Sharon begint een ‘Babyhuis’ in Jinja. Een huis waar 20 heel jonge kinderen  waarvan de ouders niet voor ze kunnen zorgen een plekje kunnen vinden tot ze naar de school kunnen in Kamuli. Als ze oud genoeg zijn om daarheen te gaan wil Sharon zorgen dat ze in Kamuli kunnen wonen en daar naar haar school kunnen. De opvoeding moet dan worden gedaan door vrouwen die daarvoor een vergoeding krijgen.

‘Mam, ik wil een groep in dat huis. Een groep kinderen met een beperking. Kinderen die helemaal geen kans hebben. En als ze dan wat groter zijn gaan ze in Kamuli naar school. Gewoon lekker mee doen met de andere kindjes en leren wat ze kunnen. En al is dat niet veel, dan hoeven ze in elk geval niet in een donker kamertje te zitten de hele dag om dat niemand weet wat ze met die kinderen moeten doen…’

Lang nadenken hoef ik niet. Dit vraagt om actie vanuit ons rijke Nederland. Ik ga een stichting oprichten. Jan Willem Kroes, een notaris die ik ken via de wijkaanpak wil – gratis – de akte van oprichting maken via zijn kantoor (Bakx Rombouts | Kroes in Deventer, ik maak graag even reclame!).

Nu nog een naam… Dat wordt Bulungi. Als je in het Luganda vraagt: Oli otya? Ofwel: ‘How are you?’

zal in de meeste gevallen het antwoord zijn: ‘Bulungi’ ‘I’m fine’. Dat lijkt me een mooie naam voor de stichting.

Ze is er, de stichting. Bulungi. Op 11 februari heb ik de akte ondertekend. Daisy, een vriendin van Renate die ook bij haar op bezoek is geweest, is medebestuurslid en Renate natuurlijk ook.

René heeft een website gebouwd (en ja, daar moet nog veel op worden gedaan). Ik heb visitekaartjes laten maken, ga nog met een folder aan de slag en nu ben ik op zoek naar donateurs.

Want de eerst kinderen hebben we al: Federes en Fahad. En een schattige tweeling van een moeder die geen onderbenen heeft en nauwelijks voor haar kinderen kan zorgen. Als je meer wilt weten kijk dan nog even op www.renateopreis.nl

  

 

Ik droom…. Van ergens tussen de € 500 en de € 1000 per maand. Om mee te beginnen. Met dat geld kunnen we een groep van vijf kinderen (met een beperking) in het Nursery house prima voorzien van onderdak, eten, medische zorg en alles wat ze nodig hebben. En kunnen we waarschijnlijk ook al een paar kinderen naar school laten gaan bij Sharon.

Ik droom…. Van mensen die elke maand een bedrag(je) willen overmaken naar Bulungi. Zodat we een aantal kinderen in Oeganda kunnen helpen.

Ik weet ook wel dat het de spreekwoordelijke druppel op de gloeiende plaat is… Maar veel druppels samen maken een kopje water. En een kopje water kan een leven redden.

Ik kan, van hieruit,  geen honderden kinderen helpen. Maar wel een paar. Voor een paar kinderen kunnen wij het verschil maken. Rechtstreeks, zonder dat er onderweg mensen beter van worden. Met hulp van enthousiaste vrijwilligers en professionals in Oeganda.

Ik heb alle vertrouwen in Sharon en natuurlijk in mijn eigen dochter Renate.

Ze is al een jaar weg… Haar geld is op… Maar nu kan ze niet naar huis voor Bulungi een stevige basis heeft in Oeganda. Zij doet het werk nog even daar. Ik hier. We hebben al een paar donateurs, maar er moeten er nog meer bij.

Dus… wie laat mijn dromen uitkomen?

Kijk op www.bulungi.nl

Monica

Voetbalplaatjes

De tijd van de voetbalplaatjes is weer daar. En dus is Merette druk aan het sparen. 

De eerste keer dat ze wil gaan plakken hoor ik haar zuchten en mopperen; blijkbaar lukt het niet. Als ik poolshoogte ga nemen blijkt ze de nummers op de plaatjes niet te kunnen vinden, die zijn zó klein dat ze ze bijna niet kan lezen. Maar als ze een keer weet waar ze staan lukt het wel.

Op mijn vraag of ze ook een 'eigen' plaatje wil, weet ze in eerste instantie niet goed hoe ze moet reageren, maar als je een voorbeeld ziet lijkt het haar toch wel leuk. Ze is heel stellig in de keuze van haar favoriete club: Enschede. Daar woont haar zus immers.

Inmiddels zijn we een aantal weken verder. Er staan geen opdringerige kinderen meer bij de super aan de overkant, blijkbaar is er al veel geruild. Maar Merettes boek is nog niet vol. 'Als je alles hebt geplakt wat we hebben zal ik de nummer voor je opschrijven',  beloof ik haar. 'Dan ga ik wel even kijken wie er nog plaatjes heeft.'

Ik ben druk aan het werk in mijn kamer als ze bij me komt. Met een enveloppe (jawel, een blauwe). Daarop heeft ze zelf maar even alle ontbrekende nummer opgeschreven. Hoeft mama dat niet meer te doen.

Wie biedt? Merette wacht in spanning af!

Hartstikke gek!!

Vrijdag (laat in de) middag, 28 januari. Er zit een berichtje in mijn Hyves. Van Wat vindt Nederland?

Er zijn nog plaatsen voor de opname van morgen en een van de teamcaptains is Gordon.

Twee van de drie Toppers waar Merette zo dol op is heeft ze ontmoet. Voor René Froger reden we naar Groningen en genoten van een Holiday on ice show, voor Geer lieten we ons uren opsluiten in een Popstars studio. Maar de korte gesprekjes en de foto’s van Merette met haar idolen maakten het de moeite waard. Dus wat de Toppers betreft schieten we lekker op:

René Froger: check!

Gerard Joling: check!

Gordon: …..

Het is niet heel makkelijk om een gelegenheid te vinden waar Gordon is én waar ook nog een kans is om bij hem in de buurt te komen. Zal ik? Maar ik heb nog een enorme hoeveelheid werk liggen. En wat nou als hij niet komt? De kaartjes zijn vast al weg! Dat laatste zou niet gek zijn, het is inmiddels na zessen. Ik besluit er een mailtje aan te wagen. Als de kaartjes weg zijn heb ik het geprobeerd toch?

Per kerende mail krijg ik een berichtje dat we van harte welkom zijn. Geen woord over de teams. Ik bel Merette, of ze mee wil? Gewoon voor de lol naar Wat vindt Nederland? Wie weet komt er wel een leuke Bekende Nederlander.

Dat lijkt haar wel gezellig. En dus sta ik op zaterdagmorgen bij de bloemenwinkel. ‘Mag ik een mooie roos met iets leuks erbij?’ De bloemenman kent me: ‘Naar wie gaan jullie vandaag?’

Er wordt een prachtige roos ingepakt en ze wensen me veel succes. We halen Merette op (die nog steeds niet weet dat Gordon in het programma zit). Een half uur voor we aan moeten komen staan we in de file. En niet zomaar een, maar een echte: tien kilometer lang, de A1 is afgesloten en het advies is om via Utrecht naar Amsterdam te rijden. Daar heb je wat aan als je al in de buurt van Muiden bent.

Gelukkig snapt de TomTom dat je soms helemaal niet over de snelweg wilt. We zijn wel een kwartier later dan gepland, maar daarin zijn we echt niet de enige: er staan zoveel mensen in de file dat er uiteindelijk in de studio stoelen weg gehaald moeten worden omdat mensen het niet halen (en lege stoelen – terecht – niet leuk staan).

Voorzichtig vraag ik wie er komen. En jawel: Gordon. Merette staat helemaal te stralen!

 

 

Het is een leuke uitzending: Albert Verlinde in het ene team (met Alexandra van GTST?? en Ome Willem)  en Gordon (met twee van zijn voices: Richy en Peter) in het andere. Die twee zijn echt aan elkaar gewaagd en plagen elkaar genadeloos.

Als de uitzending is afgelopen gaat Merette met de roos op jacht. De artiesten zijn snel weg, maar Jack Spijkerman vraagt voor wie de roos is. En laat vervolgens het hele publiek luidkeels om Gordon roepen. Het duurt een paar minuten, maar dan komt hij terug en onder luid gejuich van het publiek krijgt Merette in ruil voor de roos een paar dikke knuffels. En zoenen. En ze mag op de foto!

 

‘Als hij niet gekomen was had Jack haar meegenomen naar achteren hoor’,  zegt een van de meisjes die er werken tegen me. ‘Jack is zo’n lieverd!’. Kijk, dat is nou info waar ik iets mee kan.

Wij gaan met een blij meisje naar huis. Van tien uur ’s morgens tot vier uur ’s middags op pad voor een foto van Gordon en Merette. Eigenlijk zijn we stapelgek!

In de auto merkt Merette fijntjes op dat ze nu alleen nog maar Jeroen van de Boom hoeft als het om de Toppers gaat. Iemand een suggestie?