Plukjes...

Ze heeft het mooist haar van de wereld. Het is dik, rood (en dan dat rood van een kastanje die net uit de bolster komt in de zon) en het krult een beetje.
Dat is op zich al mooi, maar is bij een jonge vrouw met Down Syndroom heel bijzonder.
Als ze klein is, is het net Pippi Langkous. Vlechtjes, staartjes, een paardenstaart, het kan allemaal. Ik heb veel ervaring: drie meiden met lang haar (blond, rood en donker), dan leer je het wel.
Als ze naar school gaat wordt het lastig: er is geen tijd om het daar na de douchebeurten na gym en de zwemlessen goed te verzorgen. Zelf kan ze dat ook niet echt en ik besluit – met pijn in het hart – het kort te laten knippen.
Vier jaar geleden gaat ze ‘wonen’. Ik zie mijn kans schoon: hier willen haar begeleiders best vlechten en kammen. We laten het groeien. Vlechten het in, steken het op, of laten het los, met een haarband.
Alleen: mevrouw heeft een hekel aan plukjes. Als het haar is ingevlochten, moet het helemaal strak naar achteren in het elastiek. Hoe we ook proberen uit te leggen dat juist die speelse, losse plukjes zo leuk staan en dat Renate dat toch ook heeft (meestal wil ze alles wat haar oudste zus heeft ook, maar voor de plukjes gaat het niet op), ze heeft er een ongelooflijke hekel aan. De hele dag is ze in de weer met knipjes, de plantenspuit en de borstel. Vaak moet het haar opnieuw worden ingevlochten omdat ze vindt dat er te veel losse plukjes zijn. Soms is het om stapeldol van te worden dat eindeloze gefrunnik. Eigenlijk wil ze het wel kort. ‘Stekkeltjes?’ stel ik voor. Maar nee, dat hoeft dan ook nog niet. Gelukkig, stel dat ze ja had gezegd.
Dan vindt de begeleiding in haar badkamer allemaal losse plukjes haar: ze is zelf met de schaar aan de slag geweest. Als ik haar daar op aanspreek (ik doe net alsof ik het zelf gezien heb, de begeleiding heeft afgesproken het niet aan mij te vertellen) wil ze er niet over praten. ‘Moeilijk’ is haar conclusie. Ik probeer uit te leggen dat plukjes afknippen niet de oplossing is: ze groeien immers weer aan. Maar dat is te abstract. Ze weet maar al te goed dat het niet goed is wat ze heeft gedaan, maar de plukjes zijn sterker.
Ze moet naar de kapper (lees: de buurvrouw). Die constateert dat ze in haar nek aardig in de weer is geweest met de schaar.
Ok, dan moet er toch iets gebeuren. We besluiten tot een boblijn. Niet echt kort, de haarband blijft nodig, dus het door mij gevreesde jongenskopje komt er niet. Nu nog even kijken hoe het zit als het niet mooi in model is geföhnd door de kapper. Ze is er zelf helemaal blij mee. Ik moet nog wel even wennen...

Hoera de wereld vergaat niet!!

Volgens een oude Mayakalender zou de wereld vergaan op 21 december 2012. Volgens ene Johan uit een klas van de reünie gebeurt er in oktober 2011 volgens diezelfde Mayakalender iets dat de wereld geheel op zijn kop zet: oude waarden verplaatsen, maar maken nog wel plaats voor iets nieuws. Die nieuwe wereld is overigens wel alleen toegankelijk voor een select groepje uitverkorenen. En passant beweert hij ook nog even dat kanker in stand gehouden wordt door de farmacie en dat het journaal ons alleen maar onwaarheden vertelt: het nieuws is een groot complot en alles wat we zien en horen is beslist niet waar, te beginnen met de aanslagen van 9/11 en het klimaatverhaal van Al Gore.
Complotten zijn het allemaal, verzinsels om ons zand in de ogen te strooien. Nou snap ik nog dat je de farmaciewereld in de schoenen wilt schuiven dat ze erg graag producten willen blijven verkopen, maar waarom ik moet geloven dat de CIA zelf zo ongeveer de Twin Towers in is gevlogen ontgaat mij volledig. Maar goed: ieder zijn ding.

Maar goed: die Mayakalender. Ze waren beslist heel slim die Zuid-Amerikaanse indianen. Ze berekenden (en bouwden) de prachtigste dingen en eigenlijk weet nog niemand hoe ze dat konden doen met de – in onze ogen – beperkte middelen die hen ter beschikking stonden.
Dat geeft toch te denken over hun kalender die de scheppingsdatum (11 augustus 3114 voor Christus) aangeeft en vertelt dat op 21 december 2012 het einde van een tijdperk is aangebroken.

Maar…er is weer hoop! Andreas Fuls, aardwetenschapper van beroep, heeft een fout ontdekt in de kalender. Op basis van een oude Mayatabel waarop de standen van Venus staan en nieuw ontdekte inscripties en voorwerpen heeft hij nu berekent dat Mayakalender pas stopt op 21, 22 of 23 december 2220.
Gelukkig! Kunnen we gewoon weer plannen maken voor 2013.

PS: Overigens denkt deze meneer Fuls dat de Maya’s na het einde van de kalender gewoon beginnen met een nieuwe kalender. Kijk daar hou ik van: het glas is gewoon halfvol!

Seizoenen

De wintertijd is ingegaan. Er zijn veel mensen die mopperen: bah, vroeg donker, koud, regen, ik wou dat het al weer zomer was.
Ik heb er geen last van. Ik houd van het voorjaar, met zijn frisse groen, de jonge dieren en de kleuren van de bollen. Ik houd van de zomer (als er het niet al te warm is, want daar kan ik niet heel goed tegen) met zijn lange avonden, de vogels die je ’s morgens wakker zingen, de vuurkorf en de koele wijntjes. Ik houd ook van de winter: Sinterklaas, kerst, oud & nieuw. Cadeautjes, kaarsen, lekker eten en het gevoel van ‘lekker thuis’. Kou (doe mij maar het weer van de Elfstedentocht!), heerlijk!
En ik houd van de herfst. Met zijn regen, hagel en wind. Maar vooral: met zijn prachtige kleuren in de zon.
Ik zou niet kunnen aarden in een land waar het altijd mooi weer is. Juist de afwisseling van de seizoenen maakt mij heel gelukkig. Wat bof ik toch dat ik in Nederland geboren ben…