Doorstuurmailtjes en De Deventer Sportploeg

Ik heb een hekel aan doorstuurmailtjes. Als ze grappig bedoeld zijn vind ik ze meestal vrij plat, niet mijn soort humor. Ze vragen met om lid te worden van vreemde sites op het gebied van voetbal (gratis t-shirt bij weet-ik-veel hoeveel leden); ze willen dat ik een mail binnen zoveel tijd naar een aantal andere mensen doorstuur opdat ik (en al mijn door mij met de mail verblijde vrienden) mateloos gelukkig word (en als ik hem niet doorstuur overkomt mij ernstige rampspoed); ik krijg een berichtje van een vermist kind of een vermiste hond met het verzoek om dat naar iedereen door te sturen, of ik krijg een mail over enge virussen: ik moet vooral oppassen voor een of ander virus dat alle bestanden in mijn computer zal opeten als ik het open (en doordat iedereen het naar iedereen doorstuurt wordt het vanzelf spam). De berichtjes en de sites waar ik heen moet blinken meestal niet uit door goed taalgebruik (dat is heel netjes uitgedrukt) en ik word per definitie geen lid of vaste bezoeker van een site waarvan de bezoekers en beheerders er een sport van maken om in een zin minstens zes spel- en stijlfouten te maken.

Maar heel soms zitten er wel leuke, nuttige of ontroerende berichtjes bij. Petities rondom sociale of milieuonderwerpen die me wel aanspreken en die ik dan ook meteen ga ondertekenen, de vlam van Amnesty die op mijn hyves heeft gebrand of zomaar een leuk filmpje. Ik kijk dus wel degelijk naar al die berichtjes die ik binnenkrijg. Ik stuur ze alleen meestal niet verder.

En nu…doe ik het zelf! Een oproep. Aan iedereen die het maar horen wil (en ja, dus ook aan degenen die het niet willen horen. Want ik heb een oproep die me zó na aan het hart ligt dat ik iedereen wel wil toeschreeuwen: stem! Nu! Op de Deventer Sportploeg!
Wat is er aan de hand?
De meeste mensen die mij kennen, kennen ook Merette, mijn middelste dochter met Down Syndroom. Ze zwemt al jaren (vanaf haar vierde) bij De Klup en ze gymt bij SVOD. Maar er zijn natuurlijk veel meer sporters met een verstandelijke beperking. In Deventer kunnen ze op dit moment behalve zwemmen en gymmen ook voetballen, tafeltennissen en judoën. Ze doen dat bij ‘gewone’ verenigingen in de stad en betalen daar zelf hun contributie. De Deventer Sportploeg helpt verenigingen bij het laten sporten van sporters met een beperking. We (want ik zit in de werkgroep van de DSP) zijn nog bezig om meer verenigingen te bewegen hun deuren te openen voor sporters met een beperking. Binnenkort begint Daventria met atletiektrainingen.
Wij proberen met een aantal sporters ook buiten hun eigen vereniging om leuke dingen te doen. Een keer per twee jaar doet een grote afvaardiging mee aan de Special Olympics, een tweedaags toernooi ergens in Nederland waar meer dan 1200 sporters met een verstandelijke beperking meedoen (en ongeveer evenveel vrijwilligers). Deelname als een grote Deventer Sportploeg kost geld. Dat hebben mensen met een verstandelijke beperking in Nederland helaas niet al te veel. De DSP probeer dat via acties en sponsoren bij elkaar te krijgen. Zo is het ons ook gelukt om een voetbalteam naar Portugal te laten gaan om daar aan een internationaal toernooi mee te doen. Door dit soort activiteiten krijgen de sporters heel veel waardering én maken ze kennis met allerlei mensen en gebeurtenissen waar ze enorm van genieten.

Nu heeft de Telefoongids een fantastische actie. Per regio mag je ‘een goed doel’ nomineren. Mensen kunnen daarop stemmen en de doelen met de meeste – goed beargumenteerde - stemmen krijgt een mooi geldbedrag. Voor de Deventer Sportploeg een prachtig begin van het budget voor de Special; Olympics in 2010.
En dus… heb ik iedereen in mijn mailbox een mail gestuurd. En iedereen op mijn hyves een berichtje. Al mijn collega’s een mailtje. Met het verzoek om te stemmen en om iedereen in hun omgeving ook op te roepen te stemmen. Want als het om ‘mijn’ sporters zijn kan ik schaamteloos lobbyen: ik wil bovenaan eindigen in onze regio!
Elke dag check ik de site van de Telefoongids. En eigenlijk… valt het me een beetje tegen. Allerlei mensen waarvan ik had verwacht dat ze meteen zouden stemmen zie ik niet terug op de lijst. Hoe kan dat nu? Inmiddels begrijp ik dat je alleen in je eigen regio mag stemmen (is creatief op te lossen, ik wil niemand aanzetten frauderen, maar kom op: wees een beetje creatief), maar ook van vrienden, kennissen en collega’s uit de regio vind ik weinig terug.
Ik informeer voorzichtig bij een aantal mensen. Sommigen geven toe dat ze nooit reageren op dit soort mailtjes (goh?) en laten zich overhalen als ik ‘Het Goede Doel’ uitleg. Anderen vinden dat ze te veel informatie in moeten vullen (naam, adres en telefoonnummer, niks wat ze toch niet al weten bij de Telefoongids), maar het grootste probleem blijkt hem te zitten in de site van de Telefoongids zelf! Je moet een mailadres opgeven (dat weten ze inderdaad nog niet altijd) en op dat mailadres krijg je een mailtje terug. Pas als je dat hebt bevestigd, staat je stem (of je nominatie zoals de site het noemt) geregistreerd. Als je geen mailtje terugkrijgt is er iets niet goed gegaan. Als je je mail wel bevestigd hebt vind je jezelf terug in de lijst onder de nominaties, met je argumenten.

Dus…ik doe het nog een keer. Ik ga weer heel veel mensen een mailtje sturen, ik ga via mijn Hyves oproepen én ik schrijf een blog. Meer kan ik er niet aan doen. Doen jullie mee?

Nog even de spelregels:
breng hier je stem (de site noemt het een nominatie!) uit. Je komt dan meteen uit bij de Deventer Sportploeg. Daar staat een rode knop (Nomineer dit goede doel) en via die knop kom je bij een invulveld. Vul zoveel mogelijk in!
Je moet vertellen waarom je vindt dat de Deventer Sportploeg jouw stem verdient (bedenk maar iets leuks, kijk voor inspiratie op de site van de Deventer Sportploeg) en waarvoor het geld gebruikt gaat worden (de Special Olympics in 2010).
Bij contactpersoon en telefoonnummer hoef je niets in te vullen.

Als alles goed gaat krijg je een mail waarin wordt gevraagd je stem te bevestigen: doe dat alsjeblieft wel, want anders telt je stem niet mee. Pas als je jezelf terug vindt in de lijst bij de Deventer Sportploeg heb je echt gestemd. Krijg je geen mail: doe het hele trucje dan gewoon nog een keer….

En voor iedereen die nu nog niet is overtuigd: kijk even naar deze foto’s! Als je dan nog niet om bent kan ik er niks meer aan doen…

Over de Pop(pers)

De kaartjes liggen al maanden in de kluis en nu is het dan zo ver: Merette gaat – met 9 begeleiders – naar de Poppers. Geen idee waarom ze zo’n moeite heeft met deze T, maar voor ons bestaan de Toppers niet meer.
Om vijf uur ’s middags staat de Cambiobus voor de deur. Bij het station pikken we nog vier medebegeleiders op en er komt er eentje met de trein naar Amsterdam. Past dus allemaal precies.
Tim voorziet iedereen van roze boa’s en hoedjes: wij zijn er klaar voor. Als we keurig geparkeerd staan en arriveren bij de Arena moet Merette plassen. Gelukkig staan er van die hokje buiten. Als ze binnen is wordt René Frogers ‘Eigen huis’ gedraaid en iedereen kan meegenieten van een luid: ‘Een vers kopje theeeeeeeeeee!!!!’ uit het toilet tot groot plezier van de wachtende rij.
We hebben zitplaatsen, want tja, zo lang staan is vast niks voor Merette. (Sinds de Regiotap, waar ik 7 (!!!!) uur met haar heb gestaan weet ik beter, maar toen waren de kaartjes al gekocht.)
We zitten een uurtje op onze plekken als er wordt afgeteld en jawel: daar komen ze: in een open dubbeldekker rijden de drie heren – met de dansers – naar het podium.
En dan begint het feest… Ruim anderhalf uur gaat iedereen uit zijn dak. Merette zingt alle Nederlandse liedjes mee (en bijna alle Engelstalige) en wij natuurlijk ook. Na de pauze gaat het allemaal vrolijk verder.
Marieke, Madelon (ha, ik zou wel een paar foto’s aan haar leerlingen willen laten zien, wat zouden die genieten van zo’n vrolijke juf) en Renate verkopen (op het herentoilet, want de Arena blijft een voetbalstadion met veel te weinig damestoiletten, gelukkig mag Merette meestal wel voorkruipen want als zij moet, moet ze ook meteen…) hun boa’s voor € 80. Benzine- en parkeergeld terugverdiend.
Merette staat halverwege het tweede deel met een zilveren nepmicrofoon tussen vier identiek geklede heren die allemaal met zonnebril en microfoon alles meezingen.
Via grote schermen krijgen we een prima blik op de heren en ze is ervan overtuigd dat Gordan naar haar – en naar haar alleen – geknipoogd heeft.
Overigens heeft hij in haar ogen ook een minpuntje: als hij ‘zijn’ Lisa’s ‘Halleluja’ inzet, vindt ze dat dat niet mag: dat is immers het lied van Lisa. En gelijk heeft ze, want Lisa zingt hem er in het laatste deel van het nummer compleet en totaal uit. Wát een stem!
Johnny Logan komt langs, Robert ten Brink en Rob de Nijs.
Het dak van de Arena is gelukkig nogal stevig, het is blijven zitten.
Nu mag je van de Toppers vinden wat je wilt: maar wat een feest. Iedereen lacht, zingt, danst en heeft plezier. Er valt – voorzover wij meekrijgen – geen enkele wanklank: een avondje Toppers is gewoon gezellig.
En Merette? Die heeft de avond van haar leven. Elke keer verbaas ik me weer over het feit dat ze de teksten kent van zoveel liedjes. Praten kan ze maar moeizaam, maar alle teksten zitten feilloos in dat koppie.
Renate en Roosmarijn komen om beurten naast haar staan want hoe leuk de Toppers ook zijn: zoals Merette geniet heeft niemand die avond genoten. Merette is voor ons de grootste Popper…

Hand van God?

Ik zit – op Bevrijdingsdag – lekker te werken achter mijn eigen pc. Kopje koffie erbij, radio op mijn favoriete zender (Radio 1) en schrijven maar. Radio 1 om half elf in de ochtend betekent de EO met ‘Dit is de dag’. Er zit een moeder die – met haar vier kinderen – vlak achter De Naald heeft gestaan op Koninginnedag. Ze vertelt van de schrik en het ongeloof bij het drama dat zich daar afspeelde. De dankbaarheid dat de naald – waar ze met haar gezin vlak achter stond – de auto in zijn dodelijke vaart stuitte en daardoor niet nog meer slachtoffers maakte.
Behalve moeder is ze ook kindertherapeute en gezinscoach en ze legt uit hoeveel impact een gebeurtenis als deze kan hebben op het gevoel van veiligheid van kinderen, ook als deze kinderen te jong zijn om zich te realiseren wat er op dat moment gebeurt. Ze geeft aan dat het belangrijk is om goed op kinderen te letten die vlak bij de plek des onheils zijn geweest of die het hebben gezien op tv.

Dan reageert een andere moeder via de telefoon. Ook zij stond met haar kinderen achter de naald. Ook haar gezin bleef erger bespaard doordat de auto op het monument botste. Zij heeft haar kinderen verteld dat ze God heel dankbaar moeten zijn dat ze zijn gespaard. Dat God wel heel erg veel van hen moet houden omdat hij ervoor zorgde dat de auto net op tijd stopte.
Weer ben ik verbijsterd. En boos, Heel erg boos! De auto stopte zeven mensenlevens en vele (zwaar)gewonden te laat. Hield God dan niet van die mensen? Van hun familie? Hoe kan je als ouder in vredesnaam je kinderen uitleggen dat de ene mens voor jouw God blijkbaar belangrijker is dan de andere? Dat jij gespaard bent omdat God van jou houdt? Dat God boven met een vinger aanwijst: die wel en die niet?
Als God bestaat – en helaas heeft het leven mij daaraan steeds meer doen twijfelen – dan heeft hij alle mensen lief: niet de een meer dan de ander. Die God beslist niet met een vingertje vanaf zijn (haar?) wolk: die wel en die niet.
Die God huilt in zijn hart om wat mensen elkaar aandoen of om wat mensen overkomt.
Nee, dit was niet de hand God. Dit was een heel trieste actie van een wanhopige, gestoorde mens. Met afschuwelijke gevolgen. Niet meer, niet minder.
Met de kinderen van die mevrouw heb ik medelijden. Want als het leven hen ooit tegenzit – en dat gaat onherroepelijk ook hen overkomen – dan hebben zij geleerd om te denken dat dat veroorzaakt wordt door de hand van een God die niet meer van hen houdt…