Monica's mening

Rekenen

2012-01-23T18:11:00.000+01:00

Het is crisis: bankencrisis, eurocrisis, economische crisis, vertrouwenscrisis. Al een paar jaar. De horrorverhalen over failliete landen, oplopende werkloosheid, dalende huizenprijzen en niet af te lossen hypotheken beheersen het nieuws.Iedereen moet inleveren en als we niet oppassen zitten we straks op het niveau van 2006.

Ik probeer me het jaar 2006 voor de geest te halen, maar kan me niet herinneren dat ik toen een boterham minder at dan nu of dat ik anderszins in financiële nood zat.

Ik heb makkelijk praten; we werken allebei, verdienen met dat werk allebei geen enorme bedragen (daarvoor zitten we in de verkeerde sectoren), maar hebben genoeg om het goed te hebben, een fijn dak boven ons hoofd (dat dan wel steeds minder waard wordt, maar na een fikse reparatie wel waterdicht is!), we kunnen het ons permitteren de kinderen te ondersteunen bij hun studie, hebben geld voor onze hobby’s en kunnen ons met enige regelmaat een uitstapje of etentje buiten de deur veroorloven. Als er een aantal procenten af moet van ons salaris, dan zijn het vooral die laatste zaken waar we best in kunnen minderen zonder dat we elke cent hoeven omdraaien.

Ik realiseer me dat dat plaatje heel anders is als je met een laag inkomen (of uitkering) moet rondkomen of je baan verliest. Dan komt de crisis heel hard aan.

De regering kan dan wel roepen dat ze de zwaksten in de samenleving ontzien: de waarheid is wel even anders. Hoe lager je inkomen, door wat voor oorzaak dan ook, door een opeenstapeling van maatregelen komt dat lage inkomen flink onder druk te staan.

Merette heeft een Wajong-uitkering. Voordat die wordt uitbetaald wordt daar haar ‘eigen bijdrage AWBZ’ afgetrokken. Ze woont immers in een AWBZ-instelling met zorg en verblijf. Dat betekent dat Zozijn verantwoordelijk is voor haar zorg en begeleiding én voor haar levensonderhoud: wonen, eten en drinken.

Tot voor een aantal jaren geleden kan Merette extra kosten; bril, eigen bijdrage AWBZ, eigen bijdrage (orthopedische) schoenen enz. aftrekken van de belasting. Omdat ze niet voldoende belasting betaalt (te laag inkomen) krijgt ze een deel ‘terug’ via de TBU (Tegemoetkoming Buitengewone Uitgaven). Afhankelijk van haar kosten is dat jaarlijks ergens rond de € 1500. Dan bedenkt de (toenmalige) regering dat er te veel mensen dure brilmonturen aftrekken die ze heel goed zelf kunnen betalen en dat dat niet reëel is. Ik ben het daar helemaal mee eens; als ik een duur Chanelmontuur wil, hoeft de belastingbetaler daar niet aan mee te betalen. Dat kan ik best zelf. En als ik minder geld heb, kies ik voor een goedkoper modelletje. Maar er wordt niet naar inkomen gekeken, dus ook Merette kan die bril niet meer aftrekken.

En die eigen bijdrage AWBZ en de andere zaken die Merette mag aftrekken? Daar heeft Den Haag ook wat op gevonden: te weinig mensen maken gebruik van de TBU, das is niet eerlijk, dus vanaf dat moment krijgt iedereen het automatisch. Niemand gaat er op achteruit, en je hoeft er in het vervolg niks meer voor te doen, is dat niet handig? Heel handig. Alleen…Merette krijgt nu ineens € 300 per jaar. Nu is rekenen nooit mijn sterkste kant geweest, maar ergens in mijn hoofd zegt iets dat er toch een verschil van zo’n € 1200 zit tussen deze twee getallen. En niet in Merettes voordeel…

De jaren erna wordt haar uitkering niet veel hoger, de eigen bijdrage AWBZ wel. Vorig jaar houdt ze maandelijks nog € 515 over. Dat klinkt heel behoorlijk, maar dat valt nog wel tegen. Want daarvan moet ze nog haar zorgverzekering betalen, elke maand ongeveer € 125 aan Zozijn (voor waskosten, extra begeleiding, iets lekkers in het weekend, een uitstapje, vervoer, persoonlijke verzorging (een goede crème in een koude winter zodat haar wangen niet stuk gaan, iets voor aften die ze regelmatig heeft, silk pleisters omdat haar huid gewone pleisters niet verdraagt, biergist in de hoop dat ze minder last heeft van steenpuisten, goeie shampoo en conditioner om haar haar netjes te houden ) en één keer per jaar een weekendje op stap met haar huisgenoten), kleding, (eigen bijdrage) schoenen, eigen bijdrage ziektekosten (die ze altijd moet betalen, want die komt bij haar orthopedische schoenen op), pedicure, bril en kapper. Ze moet sparen voor de inrichting van haar kamer, want als de tv kapot gaat of de vloerbedekking zal er toch nieuwe moeten komen. Als ik alles voorzichtig bereken houdt ze € 61 per maand over voor een cadeautje, een keer een dvd of een spelletje en om te sporten. Maar dan komt er een nieuw overzicht van haar eigen bijdrage AWBZ. Die gaat met ruim € 70 per maand omhoog. De Wajong wordt geïndexeerd met wel € 12 bruto.

Op haar bankrekening deze maand zal € 455 worden gestort, € 60 minder dan vorige maand. Een korting van veel meer dan 10%. En dan hebben we het nog niet over de verhoging van de ziektekostenverzekering en de eigen bijdrage daarvan die ze in 2012 moet betalen.

Met dank aan de regering, die blijft volhouden dat ze de zwaksten in de samenleving ontziet. Maar welke groep mensen is er dan nog zwakker dan mensen met een verstandelijke beperking? Ik weet het wel: deze groep mensen zal nooit een – financiële – bijdrage leveren aan onze maatschappij. Integendeel: ze kósten alleen maar geld.

Maar betekent dat dan dat we ze de kans moeten ontnemen om nog een beetje mee te kunnen doen in deze maatschappij? Want daar draait het zo wel op uit. En daar word ik buitengewoon boos en verdrietig van…

En dat is twee...

2012-01-15T18:02:00.001+01:00

Ze is zeven maanden in Nederland geweest. In die tijd heeft ze bij Cambio gewerkt op een tijdelijk contract. P & O werkzaamheden (tenslotte heeft ze een diploma van de AMA), ondersteuning van de directeur en natuurlijk een afvalbakkenproject . Het is – als altijd – druk.

De eerste maanden is het toch een beetje acclimatiseren, hoewel ze soms ook het gevoel heeft nooit weg te zijn geweest. Het verrast haar hoe snel ze weer gewend is aan het ‘rijke’ Nederlandse bestaan. En het verrast haar ook dat het nog best lastig is om van haar salaris weer een spaarpotje op te bouwen voor een nieuw verblijf in Oeganda. Dat blijkt overigens in de latere maanden in het jaar wel wat mee te vallen, de eerste periode moeten er ook gewoon een aantal dingen worden gekocht, ze gaat naar Lowlands en ze wil ook nog wel graag naar een paar concerten.

Ze woont bij Daisy, een lieve vriendin, in het onvolprezen Warnsveld! Dat betekent per fiets, trein en fiets (of lopen) naar je werk en naar alle andere leuke dingen in Deventer. Of de auto lenen natuurlijk…
Het zijn maanden waarin veel gebeurt. We vieren Merettes 25^e verjaardag en doen dat in Scheveningen nog eens dunnetjes (nou dunnetjes….) over. Ze gaat naar (o.a.) Prince, naar Britney en naar Lowlands.

In september doet ze mee aan World of Difference. Dat is pas echt hectisch: we leggen heel veel contacten met mensen die ons willen helpen met Bulungi, maar in de finale wint ze niet. De kater die dat tot gevolg heeft (de uitslag is namelijk niet helemaal logisch), zet het enthousiasme om allerlei praktische zaken te regelen voor Bulungi tijdelijk op een wat lager pitje. Ze vraagt bij Vodafone tot twee keer toe om een juryrapport (om mogelijk in te zetten bij sollicitaties en als PR voor Bulungi), maar krijgt helaas niet eens antwoord…

Dan is het al weer bijna tijd om voorbereidingen te treffen voor het nieuwe verblijf in Oeganda. De definitieve vertrekdatum wordt vastgesteld op 11 januari.

Begin december komt Sharon voor een paar dagen naar Deventer. Het is heel erg leuk om haar ons Nederlandse leven te laten zien. We nemen haar mee naar de intocht van Sinterklaas. Ik maak een afspraakje met de Goedheiligman voor een foto. Net op dat moment is ook de burgemeester in de buurt, en hij poseert even mee.

Sharon komt langs bij Cambio, DRTV maakt een interview met de dames en natuurlijk gaan ze een dagje naar Amsterdam.

Inmiddels is ook Roosmarijn druk met haar vertrek; maar zij moet ook voor haar opleiding nog het nodige doen, dus een groot deel daarvan speelt zich buiten ons gezichtsveld af in Maastricht.

Op mijn verjaardag krijgen René en ik een gezamenlijk verjaardagscadeau: een foto van de drie meiden, die nog gemaakt moet worden voor ze weg gaan. Dat lukt nog op de 21^e december.

Mooi hè? Gemaakt door SanneMedia

We vieren kerst bij Boaz en thuis. Roos vertrekt naar Thailand en Renate begint langzamerhand ook haar spullen vanuit Warnsveld weer naar ons te verhuizen. De zolder begint aardig vol te raken.

Renate doet nog mee met de vuurwerkactie van Cambio(Merette ook trouwens J) en heeft in januari nog een paar dagen nodig om het grootste deel van haar werk af te ronden. De laatste mailtjes gaan nog komen: vanuit Oeganda.

Maandag 9 januari neemt ze afscheid van de oma’s en Merette. Met voorlopig de laatste boerenkool met scharrelworst. Daisy eet gezellig mee.
En natuurlijk gaan ook haar prachtige Merettecadeaus mee!

Dinsdagavond 10 januari staan alle spullen weer bij ons in huis, René is voorlopig een flink stuk van zijn kamer kwijt. Het lukt Renate niet om alles in te pakken wat ze mee wilde nemen, maar om een uur of 12 ’s avonds zit er toch ongeveer 46 kilo bagage in koffer en rugzak. Plus nog een kleine 12 kilo in de handbagage.Om een uur ’s nacht rijden we naar Düsseldorf. Om vijf uur gaat ze door de douane.

Wij rijden naar huis en duiken om zeven uur ons bed in. We hebben de leeftijd niet meer om een nacht door te halen, dat wordt me wel duidelijk!Ook in Oeganda voelt het of ze nooit is weggeweest.

Het is inmiddels weekend. Ons huis wordt weer een beetje van onszelf. Zo goed als alle dozen en tassen staan op de zolderverdieping. De berg wasgoed (ik weet niet precies hoe het kan, maar ik heb voor zeker tien bedden beddengoed gewassen en dan tel ik dat van mezelf niet mee) slinkt en de woonkamer is weer aardig toonbaar.

Merette heeft inmiddels beide zussen aan de telefoon gehad en is daar heel blij mee.

Het lijkt erop dat de rust in Huize Sluiseman weer een beetje is teruggekeerd.
Nu maar duimen dat alles goed gaat aan die twee andere einden van de wereld en dat ze er een fantastische tijd hebben!

En dat is een...

2011-12-31T17:51:00.001+01:00

Ruim vier jaar geleden vertrekt Roosmarijn voor een studie Gezondheidswetenschappen naar Enschede. De laatste dochter het huis uit.Het vierde jaar in Enschede wordt gebruikt om een jaar te ‘besturen’ bij AIESEC en oh ja, haar bachelor moet nog wel afgerond worden.
Er moet een keuze gemaakt worden voor een master. De UT heeft er een, een vrij zakelijke, maar in Amsterdam en Maastricht worden masters gegeven die meer gericht zijn op ontwikkelingswerk en gezondheidszorg. We besluiten min of meer dat ze de UT-Master gaat doen en er dan nog een in Maastricht of Amsterdam achteraan doet. Een jaartje extra studeren kan geen kwaad en twee masters in dezelfde studie, maar met een totaal andere focus, lijkt een prima basis om de arbeidsmarkt op te gaan.

Dan komt het huidige kabinet tot de conclusie dat een tweede studie toch wel een buitengewoon nutteloze, linkse hobby is. En dat elke student met een tikje talent die mooi zelf moet gaan betalen. Voor een Alfa-studie zal dat toch gauw zo’n € 10.000 per jaar gaan kosten. Dat verandert de zaak, want ik ben (met graagte) bereid om in de studie van mijn kinderen te investeren, maar dit zijn geen leuke bedragen meer. Ook niet om ‘dan maar’ te lenen. Dus moet er een master worden gekozen die ze echt heel graag wil. Dat wordt Global Health in Maastricht.

AIISEC vraagt veel tijd, dus het duurt lang voor de bacheloropdracht is geschreven en goedgekeurd, maar op 8 augustus houdt ze dan toch haar colloquium en rond dat af met een keurige 7.

Rest nog een klein probleem: een tentamen (MAC) is nog niet gehaald; ze heeft nog een kans eind augustus. Maar Maastricht wil wel een bachelorsdiploma zien voor ze haar toelaten. Op 2 september heeft ze een verplichte introductie.

Om een lang verhaal kort te maken: ze vindt een kamer, we plannen de verhuizing (dan is de uitslag van het tentamen nog niet binnen), ze verhuist (nieuw vloerbedekking, want de oude is echt te vies om een kast op te zetten, nieuwe gordijnen, want de kamer grenst aan de tuin en een grote huurverhuisauto ingezet, want veel spullen in Enschede), en hoort op de laatste dag van augustus dat ze een voldoende heeft voor het tentamen. Even rust.

De master wordt gegeven in samenwerking met een universiteit in Thailand, een in India en een in Canada. Veel colleges via Skype en in mei een verplicht symposium in India. Plus de mogelijkheid om een masteropdracht in het buitenland te doen. Dat lijkt haar wel wat voor Bulungi, onze stichting in Oeganda. Maar daarvoor heeft ze nog even tijd. Denken we…

Want na een maand of twee blijkt dat je je het tweede deel van de studie (de tweede vier maanden) ook bij een van de andere universiteiten kan volgen. En tja… dat laat een Sluisemandochter zich maar één keer zeggen!

Canada is niet spannend genoeg, India ‘moet’ ze toch al heen in mei, dus de keuze valt op Thailand. Kamer opgezegd (huisbaas niet blij), vluchten geboekt, visum geregeld, GGD bezocht. Dat klinkt simpel, maar moet wel allemaal tussen de studie door en dan is Maastricht nog best ver overal vandaan. Want ze moet ook nog even langs de MLD-(Maag Lever Darm)specialist om haar bloed en botdichtheid te laten checken en dat moet in Deventer (Maastricht leek niet zo handig voor zo’n korte tijd) en dan moet je toch een paar keer op en neer. Kost zeeën van tijd. Verhuizen kan dus pas na de kerst en ze vliegt 30 december…

Woensdag de 28^e haalt René haar op. Met een aanhanger dit keer, want de jongen die haar kamer overneemt wil ook graag haar meubels hebben. Dat komt goed uit, want de meubels zijn inmiddels zo vaak verhuisd dat ze nog wel een keer uit elkaar, maar waarschijnlijk niet meer ín elkaar kunnen. Die mag hij zo hebben. Voor bed, gordijnen en vloerbedekking komen ze een aardige prijs overeen. Ben ik blij mee, want ook de spullen van Renate moeten weer bij ons in de opslag en de zolder is niet heel klein, maar inmiddels wel weer heel vol.

De laatste weken zijn weken van studiestress, opruimstress, regelstress, inpakstress en afscheidstress. Dat laatste vooral voor Merette, die is niet blij met haar uithuizige zussen. Ze krijgen allebei (Renate ook vast) wel heel leuke afscheidscadeautjes: zelf gemaakt en met een hoog knuffelgehalte.

Opdat ze haar vooral niet vergeten (of dat zou kunnen….) En de belofte dat we de zussen in de zomer in Oeganda gaan bezoeken maakt ook veel goed.

Vrijdag 30 december staan we op Schiphol. Spullen uit Maastricht staan op zolder, bagage moet nog even omgepakt (te veel handbagage, maar gelukkig nog kiloruimte in de rest) en inmiddels weten we (zaterdagmiddag een uur of drie) dat ze onderweg is naar een hostel in Bangkok. Bij haar is het al bijna 2012.

Nog 12 dagen voor we naar Düsseldorf kunnen rijden met Renate….

PS: Natuurlijk maken we nog een mooi meeneemboek voor haar, maar het is nog niet zo simpel om veel mensen op te sporen. Gelukkig lukt het aardig. Het resultaat is zelfs digitaal te bewonderen!
PS2: Er komt een blog (is ons beloofd). Staat in de steigers, maar moet nog vorm krijgen. Nadere info volgt.

Stemmen, stemmen, stemmen…

2011-11-05T17:26:00.003+01:00

Er kan niet meer gestemd worden!

De site van de gemeente heeft wat problemen en er wordt nu een jurybeslissing genomen. Duimen mag dus wel!

Een paar dagen geleden zag ik een leuke fotowedstrijd voorbij komen op Facebook. Je kon er € 450 mee winnen of een camera. Een prijs is een ‘stemprijs’ de andere wordt door de jury bepaald. Dus heb ik nog even de leukste foto van Merette ooit ingezonden. De wedstrijd liep al bijna zijn eindje, maar de foto valt vast op en niet geschoten is altijd mis. Wie weet valt de jury voor mijn mooie, lachende Merette! Ik heb er nog niks van gehoord, dus ik verwacht er niet veel van, maar je weet maar nooit!

Maar… in de Meedoenkrant van de gemeente Deventer van een aantal weken geleden stond een oproepje om een vrijwilligersorganisatie aan te melden. Daar heb ik natuurlijk meteen Bulungi aangemeld en… we horen bij de zeven ‘genomineerden’. We hebben er buitengewoon geduchte concurrentie van (ook nog erg leuke) Deventer vrijwilligersorganisaties (met veel leden), maar ook hier geldt… we gaan ervoor!

Met € 250 kunnen we heel veel doen voor onze Bulungikinderen.

Je kan een keer stemmen (per computer, dat wel) en dan is het ook klaar.

Dus… ik vraag het toch nog maar een keer: stem op Bulungi en help de kinderen met een beperking in Oeganda!

http://vandoenen.deventer.nl/vandoenen/prijsvraag/stichting-bulungi-oeganda

Vink Bulungi aan en stem!

En alsjeblieft, tweet, link, hyve en mail het door naar familie, vrienden, bekenden en collega’s!!

Nog een keertje stemmen??

2011-10-30T14:29:00.000+01:00

Omdat de foto zo leuk blijft en ik er een leuk bedrag mee kan winnen voor Bulungi...

http://fotowedstrijd-dela.mijnalbum.nl/?a=200&photoid=MCTDFY

Geen droombaan voor Renate…

2011-10-16T22:03:00.001+02:00

Dertien dagen lang hebben we jullie gestalkt met het verzoek om te stemmen op de droombaan van Renate. En het heeft geholpen want ze behaalde maar liefst 4100 stemmen! En daarmee een plek in de finale voor haar haar Droombaan bij World of Difference voor Bulungi.
Het duurt nog even voor we horen wat er verder gaat gebeuren en dan komt er een mailtje dat er zaterdag 1 oktober een projectplan moet worden ingediend. Wat heeft Bulungi tot nu toe allemaal bereikt? Wat zijn de toekomstplannen? En welke resultaten kunnen er worden neergezet als ze heel 2012 in Oeganda voor Bulungi kan werken? Op 5 oktober wordt ze verwacht voor een sollicitatiegesprek in Amsterdam en ’s avonds is dan de uitslag.
We vinden veel organisaties bereid om met ons mee te denken hoe we de kinderen en hun ouders in Oeganda kunnen helpen in hun ontwikkeling en leggen alle plannen vast in het projectplan. Dat is uitstekend voor de focus én voor de contacten!
De dagen voor het plan moet worden ingediend is ze ziek: voorhoofdsholteontsteking. Geloof me, dat werkt niet lekker, maar zaterdagavondsom 22.00 uur stuurt ze het plan weg.
De volgende dag zitten we bij de huisartsenpost omdat ze maar niet opknapt, wisselend koorts heeft en zelfs de antibiotica niet werkt. Ze zal toch geen malaria hebben?
Volgens de arts valt het mee, het is niet 100% uit te sluiten, maar het lijkt op een fikse virale keelontsteking. Dat kan er ook nog wel bij.
Alle plannen voor een heel goede voorbereiding van de sollicitatie vallen daarmee wel in duigen. Dinsdag slagen we er nog net in om nieuwe kleren te scoren bij K en K Mode, dress to impress!

Eindelijk is het dan woensdag. Ze is redelijk fit. We gaan samen met de trein naar Amsterdam. Ze heeft om kwart over elf haar ‘sollicitatie’ bij Vodafone. Het is een prima gesprek: het plan is goed gelezen en wordt positief beoordeeld.
Na het gesprek is het afwachten: er dingen vijf finalisten mee naar de Droombaan Internationaal: twee voor de Stichting Che Amigo in Argentinië (de oprichter, die een nieuwe richting in wil slaan en jonge mensen het leiderschap wil bijbrengen en dat laten doorgeven en een jonge vrouw die de PR en Communicatie wil professionaliseren), een jongedame die voor een kleinschalige Afrikaanse stichting wil werken in Kenia, een net afgestudeerde verpleegkundige die voor Cordaid een intensive care wil realiseren in een ziekenhuis in Malawi én Renate die haar eigen stichting Bulungi wil uitbreiden en daarnaast meer aandacht wil geven aan de acceptatie van kinderen met een beperking in Oeganda.
We sukkelen een beetje door Amsterdam, lunchen, maken een boottochtje, nemen een kijkje op de Dam en drinken ergens thee. Tot het tijd is om naar MTV te gaan. Renate is van de zenuwen niet bijster gezellig…

Uitslag
Rond een uur of zes zijn alle finalisten (dus ook die voor de andere vier banen) in de MTV-studio voor de uitslag.
Als grootste kanshebbers in ‘Renate’s ‘ categorie worden de twee mensen met een eigen stichting ingeschat: Che Amigo en Bulungi; juist omdat er al drie banen van grote organisaties zijn in de wedstrijd, lijkt er bij deze categorie ruimte voor echt eigen initiatieven.

Alle vijf de kandidaten worden geprezen voor hun ideeën en initiatieven. De jury geeft aan buitengewoon onder de indruk te zijn van Bulungi en met name van het feit dat er in korte tijd al zo veel bereikt is en de perspectieven die dat biedt voor de toekomst.

En dan… kiest de jury voor de baan bij Cordaid/Memisa. Even is het stil in de zaal, want eigenlijk had toch niemand verwacht dat nou net de kandidaat die voor een grote organisatie gaat werken zou winnen. Tenslotte zijn er al drie banen bij grote organisaties vergeven en was dit een uitgelezen kans voor de jury om de keuze te maken voor een kleinschalige organisatie.

Wij zijn er ook stil van. Natuurlijk is het voor de kandidaat die gewonnen heeft geweldig, ze gaat
– met behulp van Cordaid-Memisa een kinder-IC opzetten in Malawi, een land waar kinderen – net als in Oeganda – nog heel veel te kort komen.
Een van de juryleden waarmee Renate een gesprek heeft gehad komt met ons praten. Ze kan niet uitleggen waarom ze tot deze keuze gekomen zijn; het blijft bij wat vage opmerkingen. Ook het andere jurylid dat Renate later nog even spreekt kan geen duidelijke argumenten aanvoeren.
We willen geen slecht verliezer zijn: je doet mee aan een wedstrijd en dan weet je dat je kan verliezen, 20% kans dat je wint als er vijf kandidaten zijn. Maar toch… Als Renate had verloren van Che Amigo hadden we gebaald, maar het gesnapt en omgekeerd geldt hetzelfde voor de twee kandidaten van Che Amigo die ook zeggen: ‘Van Bulungi hadden we kunnen verliezen, dat was jammer geweest, maar wel acceptabel.’
Later horen we dat in 2010 ook iemand van Cordaid in deze categorie heeft gewonnen.
Het geeft toch een tikje wrange nasmaak aan de wedstrijd…

Bulungi
Ondanks de teleurstelling van het niet winnen in de finale heeft de wedstrijd veel positiefs gebracht. Door een wedstrijd als deze word je gedwongen weer heel erg te focussen op wat je aan het doen bent: wat willen we bereiken met Bulungi en hoe gaan we dat doen.
Er ligt een uitstekend projectplan, de website is bijna helemaal klaar en up to date, Bulungi is actief op Facebook en Twitter, er zijn veel afspraken gemaakt met mensen en organisaties die Bulungi met kennis en ideeën willen ondersteunen en Bulungi heeft veel publiciteit gegenereerd. Dat is allemaal in heel korte tijd bereikt en dat is pure winst!

Toekomst
De komende maanden werkt Renate nog bij Cambio. Haar ticket is omgeboekt en 11 januari vertrekt ze weer naar Oeganda om Bulungi verder uit te bouwen. In die maanden dat ze nog hier is, wil ze heel graag bij organisaties langs om over Bulungi te vertellen. Verder moet het aantal donateurs omhoog, worden er acties bedacht om geld bij elkaar te krijgen voor specifieke deelprojecten en fondsen te geworden bij grotere organisaties.

Dank!
Ik wil jullie nog wel allemaal bedanken voor het stemmen, de steun en de ongelooflijk leuke reacties die we hebben gehad.
Voorlopig is het stalken voorbij, maar… volgend jaar is er wel weer een wedstrijd bij World of Difference. Wie weet gaat er dan wel een dochter voor een baan die wel onder een grote organisatie valt... Dan weet ik jullie te vinden!

Renate maakt het verschil!

2011-09-04T22:34:00.001+02:00

Een paar weken geleden horen we iets van een Vodafoneactie waarmee je een jaar betaald naar het buitenland kan om te werken aan je eigen Droombaan: World of Difference.

Ik ben druk en het ontgaat me enigszins tot er afgelopen vrijdag opnieuw een berichtje over binnenkomt.

Renate belt er over: ‘Mam kunnen we morgen even een paar mooie teksten maken samen? Want ik weet wel wat ik er op wil, maar jij kan beter schrijven.’ Daar gaat mijn geplande vrije zaterdagmiddag-met-boek-in-de-tuin-als-René-met-Roos-naar-Maastricht-is….

Dus zitten we op deze prachtige zonnige zaterdagmiddag op mijn werkkamer achter de pc. Je kan je inschrijven voor vijf verschillende droombanen. Voor Renate is er maar een optie: een jaar in het buitenland aan je eigen project werken.

Stel je voor: een jaar lang werken in Oeganda voor Bulungi, met een vast salaris, een onkostenvergoeding en een telefoon (Vodafone wil – terecht – ook wat!) Wat zou ze dan niet veel kunnen doen om een heleboel kinderen met een beperking een beter leven te kunnen geven!

Natuurlijk is dit de droombaan met de meeste kandidaten én ook de meeste stemmen. Degene die bovenaan staat heeft er al bijna 3000. Dat krijg je natuurlijk als je later instapt.

We laten ons niet ontmoedigen: per baan gaan de twee met de meeste stemmen naar de finale en worden er drie door een jury naar de finale verwezen.

We gaan het gewoon proberen: Bulungi is immers een prachtige stichting?

Dus schrijven we mooie antwoorden op de vragen die er worden gesteld. Die antwoorden zijn niet moeilijk, het is lastiger om je keurig aan het aantal tekens te houden. De site is onverbiddelijk, een lettertje te veel wordt simpelweg niet geplaatst. Gelukkig kan ik goed schrappen.

Er moet een foto bij. Fijn, want Renate vindt zelden een foto van zichzelf geschikt. De foto’s die zij wel acceptabel vindt zijn te klein, er staat op de site dat de foto minimaal 2 MB moet zijn. We maken nieuwe. In de tuin. Veel worden er afgekeurd, maar gelukkig zijn er ook een paar die haar goedkeuring kunnen wegdragen. Zelfs met het prachtige bloemmotief dat WOD2011 er op zet.

We uploaden de foto. Te groot. Nu is het ineens max 2 MB. Gelukkig kan mijn Lightroom (met dank aan René voor alle instellingen) dat ook.

Volgende vakje: upload je CV. Ja zeg, daar waren we niet op voorbereid. Maar gelukkig staat er nog een Engelse versie van 2009 in mijn bestanden. Die is snel aangepast: einddatum baan, periode Jinja en begin datum baan.

Dan nog een motto. Niet meer dan 50 tekens. Op haar arm staat: You may say I’m a dreamer, but I’n not the only one. Dat zijn er 52, dus dat past niet. We dubben, denken, strepen, maar de tekst blijft trekken. You may say I’m a dreamer, I’ll make mine come true. Met punt 51, dus de punt moet eraf. Dan maar zonder.

We zijn klaar. Renate moet ’s zondags werken op de boot (extra baantje om geld te verdienen voor Oeganda). Ik heb ook nog het nodige te doen, maar ben al met al uren bezit met World of Difference. Ik mail iedereen die in mijn adressenbestand staat (dus ook alle zakelijke adressen… daar maak ik geen gewoonte van, maar soms heiligt het doel de middelen), stuur al mijn Facebook en Hyvesvrienden een persoonlijk bericht en plaats linkjes op Twitter en LinkedIn. Want er kan alleen gestemd worden via de Sociale Media.

Ik kom erachter dat je elke dag opnieuw mag stemmen. En dat sommige mensen de rode stemknop over het hoofd zien, dan op Facebook of Hyves klikken en niet verder komen. Maar ook dat sommige mensen via Facebook én Twitter stemmen (dat hebt u niet van mij…) Mag je ook vanuit Oeganda stemmen? Ik vertaal het Stem op Renate in Vote for Renate en hoop dat het overkomt. En dat het werkt vanuit Oeganda.

Er kan gestemd worden tot en met vrijdag 16 september. Nog dertien dagen. Ik ga geen mailtjes meer versturen naar iedereen, dat moet een uitzondering blijven.

Maar: volgt u mij op Twitter (MonicaDeventer of Bulungiuganda)? Zijn wij vrienden op Facebook of Hyves? Connected op LinkedIn. Pas dan op. Want dan ga ik u stalken de komende dertien dagen!

Stem op Renate!

(En vergeet niet morgen weer te stemmen, en overmorgen en de dag daarna...)

Wacht niet te lang...

2011-08-15T18:37:00.001+02:00

Vandaag is het 66 jaar geleden dat de Tweede Wereldoorlog echt voorbij was. Vier en vijf mei zijn de dagen van de Westerse wereld, maar in Azië duurde het nog een paar maanden langer tot de capitulatie van Japan. Op 15 augustus is ook daar de oorlog afgelopen. De strijd nog niet, omdat meteen daarna de Bersiap-periode begint. Maar dat is een ander verhaal.

Bij het beeld van de Wachtende Moeder op het Grote Kerkhof vindt de Deventer herdenking plaats. Het is er druk, ruim meer dan 100 mensen zijn bijeengekomen bij het monument, waaronder een groot aantal Molukkers, sommigen in hun prachtige traditionele kleding. Ook zijn er nog vijf Indiëveteranen in uniform.

Het is een aaneenschakeling van toespraken en muziek. Wethouder Marco Swart verrast met een persoonlijk verhaal over zijn ouders, die beide – elk op hun eigen manier – bij de oorlog in dat verre Indië betrokken zijn geweest.

De focus ligt op kinderen: de kinderen die de oorlog hebben meegemaakt en in de Jappenkampen hebben gezeten. Net als mijn vader. Omdat hij klein van stuk was heeft hij nog vrij lang bij mijn oma en tante in het Lampersari-kamp kunnen blijven, maar uiteindelijk is hij naar Bangkong, een jongenskamp in Semarang overgebracht.

Mijn gedachten dwalen af naar drie jaar geleden. Toen ben ik in zijn kamp geweest. Het gebouw is weer in gebruik als school die dit jaar 100 jaar bestaat. Het was een bijzondere ervaring om rond te lopen op de plek die mijn vader voor het leven heeft getekend.

Het is ook goed om vandaag stil te staan bij de geschiedenis die zo veel invloed heeft gehad op heel veel medelanders, vooral ook de Indische Nederlanders die begin vijftiger jaren naar Nederland zijn gekomen en die niet bepaald op een warme ontvangst in dat toch al zo koude Nederland konden rekenen.

Naast alle welgemeende toespraken, de muziek, twee minuten stilte en de kransen en bloemen ontroert me dit gedicht van Wouter Muller bijzonder.

Wacht niet te lang…

Je sloop door padievelden met je katapult,
speelde uren met je vriendjes en je vlieger

en je leefde je jeugd zoals een jongen kan,

die in zijn onschuld nog niemand kan bedriegen.

En voordat jij bedrogen werd

door iets waar niemand aan ontkwam,

nam jij je katapult en je vlieger

en je droomde dat jij al zo sterk was als een man.

Je was voor niemand bang,

tot de oorlog kwam….

En nu jij voor het einde van je leven staat

en met gepaste trots nog zoveel kan vertellen,

is er één ding waar je maar zelden over praat

om je daarmee niet nodeloos te kwellen.

Dat is de dag dat jij je katapult verloor

en ook je vlieger en je onschuld;

de dag dat jij gedwongen afscheid nam

en voor lange tijd verdween

in een jongenskamp….

Je kwam in Muntilan of Bandungan,

in Ambarawa of Tjimahi,

in Banyubiru of in het Bangkongkamp,

in Gedungjati, of Sompok-Lampersari,

in een jongenskamp….

Je kunt een kind wel uit de jongenskampen halen,

maar hoe haal je de kampen uit een kind?

Wie van ons kan de prijs betalen

van een jongenskamp in een kind?

Waar het om gaat is wat jij hebt meegemaakt

en hoe aan je jeugd ineens een einde werd gemaakt.

Je verzwegen verhaal, vertel het allemaal,

het ware verhaal

van het jongenskamp….

Waar het om gaat is wat jij hebt meegemaakt

en dat je dat niet langer meer voor jezelf bewaart.

Maar wacht niet te lang, nu het nog kan,

wacht niet te lang.

Mijn vader heeft te lang gewacht. Hij wilde ons niet belasten en vertelde niet wat hij heeft meegemaakt. Dat blijft een gemis: het had hem waarschijnlijk opgelucht en bij ons tot meer begrip geleid. Dus voor wie nog kan vertellen: wacht niet te lang…

Van boeken...

2011-08-07T18:00:00.006+02:00

Ik ben er al jaren niet geweest (vakantie) en aangezien we dit jaar gewoon thuis zijn moet het er maar weer eens van komen: De boekenmarkt.
Om 9 uur fietsen we naar de stad. Het waait behoorlijk, maar het is droog en de zon doet zijn best. Dat belooft wat voor vandaag.
De fietsenstalling achter de HEMA is open, dus we kunnen onze fietsen met een gerust hart stallen.

Voor de officiële opening (half tien) staan we op de Brink. Waar van uit alle kramen al volop wordt verkocht, want er is nog nooit een jaar geweest dat iemand zich aan de officiële tijd heeft gehouden. Sterker nog: als je echt op iets bijzonders uit bent moet je om zes uur op jacht. Het heel bijzondere boek over Deventer uit 1714 was vanmorgen rond die tijd al verkocht.

Het is gezellig druk en we lopen veel bekenden tegen het lijf. Onder andere een verslaggever van DRTV die op zoek is naar Gerrit Komrij. Ze vinden elkaar voor de Waag en de reportage over het weekend van Komrij in Deventer is vast een aanrader.

Het is een feest om tussen de kramen te dwalen: er staat een meneer midden op de Brink iets heel belangrijks te vertellen in zijn telefoon (en in een ruime cirkel om hem heen kan iedereen ‘meegenieten’ en ik verzeker u: het gaat niet over boeken!), maar de meeste mensen zijn heerlijk aan het snuffelen.

Een aantal zoekt met hele schriften vol titels die ze bij de hand houden. Af en toe kan er een item worden doorgestreept. Een gelukzalige lach volgt! Check!

Ergens staat een chique mevrouw, met een Erik de Noorman in haar hand. Ze twijfelt en belt: ‘Zág, hoor eens, ik heb hier een Erik de Noorman. Veur tíen euro! Maar eh, is er ook verschil tussen een Vlaamse en een Nederlandse versie? Oh dat weet je niet? Nou, dan moet je zelf maar even komen kijken. Aan de Welle ja, daar ben ik nu.’ Ze noemt het nummer van de kraam, legt het boek terug en wandelt met een zucht weg. ‘Er is helemaal geen Vlaamse serie’, mompelt de verkoper. ‘Maar ja, tien euro zal wel te veel zijn voor mevroj.’

Koffie op het Wellepad. Drie mensen dalen het trapje af. ‘Heeft u wel Rivella?’ tettert een mevrouw over het pad. Dat weten ze niet helemaal zeker bij de Tobbe. ‘Nou, maar hij drinkt alleen maar Rivella, dan zal ik toch maar even bellen!’ Ze pakt haar telefoon. ‘Waar zijn jullie nou? Ja, wij willen koffie, maar ik weet niet of ze hier Rivella hebben! Nou, kom maar hier heen dan.’ Ze draait zich om naar de andere twee. ‘Hij denkt dat ze het wel hebben, dus ze komen hier heen.’

We drinken nog een kopje koffie en in die tijd horen we het woord Rivella toch zeker nog een keer of tien. Als wij weg gaan, stommelt een lawaaiig groepje het trapje af. ‘Hébben jullie nou Rivella?’ schettert de dame nogmaals. Ik kan het niet laten als we naar boven lopen en vraag de ober zachtjes: ‘Weet je nou al of je Rivella hebt?’ Hij kan er gelukkig nog om lachen.

Voor wie zou dit brood bestemd zijn?

Het loopt tegen twaalven en is nu echt heel druk op de Welle en langs de andere kraampjes. We kunnen natuurlijk niet met lege handen naar huis en kopen een paar spannende boeken. Hebben wij tenminste ook een NS-tas, want zonder kan je je eigenlijk niet vertonen op de Boekenmarkt.

We halen de fietsen op en fietsen de Wilhelminabrug op. Een fantastisch uitzicht op de overvolle Welle. Er zijn donkere wolken, maar de zon wint.

Op de Worp staat het vol met auto’s en hoe dichter je bij het pontje komt, hoe meer fietsen er ook staan. Heel even moeten we schuilen onder een boom, als het toch een paar minuten regent. Gelukkig duurt het niet lang.

Over de spoorbrug terug en dan zien we het einde van de kramenrij aan de Welle. Mensen pakken hele koffers vol met boeken en gaan dan toch nog weer even terug. Wie weet is er nog iets leuks te vinden. Immers… van boeken heb je nooit genoeg!

Meer foto's.

Merette 25

2011-07-07T21:33:00.000+02:00

Vandaag een week geleden is het 25 jaar geleden dat onze tweede dochter wordt geboren. Een voorspoedige zwangerschap (op het spugen na). Het is vlak voor de zomervakantie en we verheugen ons op de komende weken met weer zo’n klein hummeltje in huis.

Op de warmste dag van het jaar 1986 wordt ze geboren: thuis, in ons eigen bed. Als ik haar even in mijn armen heb is mijn eerste gedachte: ‘Nu kan het feest beginnen!’ En de tweede: ‘Je bent niet zo mooi als je zusje’. Ze heeft een verfrommeld snoetje, met spleetoogjes, maar dat wijten we in eerste instantie aan het feit dat de navelstreng een paar keer om haar nekje zat (gelukkig was-ie lang genoeg). De kraamhulp legt haar snel in haar wiegje, de verloskundige wil de hele bevalling achter de rug hebben voor ik haar bij me krijg.

Na een uurtje is dat zover: ze wordt in mijn armen gelegd en de verloskundige vraagt: ‘Zie je wat aan haar?’ Ik zie niks, ben moe en lig plat, dus kijk er ook wat scheef op. Maar papa ziet het wel… ‘Is het een mongooltje?’

Ja, dat denkt de verloskundige wel. Voor ik weet wat er gebeurt in papa met baby op weg naar de kinderarts. Mijn kleine Merette, niet gewassen, niet aangekleed, letterlijk alleen in doeken gewikkeld. Weg…
Na een paar uur is hij er weer. Met Merette. Echt zekerheid is er niet, maar de kinderarts heeft wel gezegd dat we er ernstig rekening mee moeten houden dat dit meisje een extra chromosoom heeft.

Twee dagen later zegt de verloskundige: ‘Ik moet je nog wat vertellen.’ Mijn hart bonst, wat nu weer? Dan zegt ze: ’t Is een rooie!’ Ja, dát hadden we al gezien. En verbaasd zijn we ook niet, het prachtige rood van Merette is immers een (Diesfeldt)familiekleurtje.

We moeten een week wachten op de uitslag van de chromosomentest, maar dan weten we het zeker, we moeten verder met een heel bijzonder meisje; een meisje dat ons leven behoorlijk op de kop zet.

Het is niet altijd makkelijk; het kost tijd om ons weggetje te vinden met haar. Ik twijfel zo: kan ik dit wel? Er komt nog een zusje, een spannende tijd, maar we hebben heel duidelijk het gevoel dat het goed is voor Merette om tussen twee zussen op te groeien.

Soms werken artsen niet mee, kijken mensen vooral naar wat ze allemaal niet kan (‘Met 9 maanden moet ze toch wel een toren kunnen bouwen mevrouw, dat kan ze niet? Mmmm, tja, het moet toch eigenlijk wel.’) en niet naar wat ze wel kan, en waar ik zo verschrikkelijk hard aan heb gewerkt.

Ze gaat naar een speciaal kinderdagverblijf en naar een speciale school. Daar treffen we mensen die gelukkig wel kijken naar wat ze kan en – heel belangrijk - naar wat ze allemaal kan leren.
Als ze 19 is gaat ze van school en ‘aan het werk’. Bovendien gaat ze – net als haar grote zus – ‘op kamers’ (met 24-uursbegeleiding, maar wat maakt het uit).

Ze gaat met ons mee op vakantie (als klein meisje ‘gewoon’ naar Drenthe en Zeeland en langzamerhand verder: België, Luxemburg, Frankrijk. Maar ook Parijs, Tunesië en Turkije. Ze vindt het allemaal even leuk (hoewel… een hele dag lopen in Parijs om gebouwen te kijken… dan gaat haar voorkeur toch echt uit naar Disney). Uiteindelijk gaat ze ook met ons mee naar Indonesië en Oeganda.

Ze logeert bij haar zussen, gaat mee naar concerten (ik was echt nooit bij Frans Bauer terecht gekomen zonder Merette) en naar de schouwburg. We maken gepast misbruik van haar syndroom om met allerlei BN’ers op de foto te kunnen en dat lukt heel aardig.

Ze zwemt (ondanks een badmeester die zei dat ze geen acht baantjes achter elkaar kon zwemmen en dus nooit haar B-diploma zou halen. Ze kon wel 20 baantjes zwemmen, maar niet tot acht tellen…) als de beste, doet aan gymnastiek en gaat op korfbal na de zomer. Ze maakt deel uit van de Deventer Sportploeg en heeft al menige zwemmedaille gewonnen. Ze maakt prachtige schalen en schilderijen en kan kleuren als geen ander.

We zijn 25 jaar verder. Het blijft altijd een bijzondere dag, die 30^e juni. Altijd denk ik even terug aan de schrik, het verdriet, de zorgen toen ze werd geboren. De zorgen zijn niet weg (want wat staat haar in vredesnaam te wachten met dit kabinet en zou ze echt op haar 40^edement worden?), het verdriet wel. De schrik zijn we voorbij.

Ook deze dagen denk ik vaak terug aan 25 jaar geleden deze dagen. Ik zou me minder zorgen hebben gemaakt als ik toen geweten had wat ik nu weet… Als ik had geweten dat ze zou opgroeien tot een jonge vrouw, die heerlijk in haar vel zit, geniet van het leven en van ons en niets liever doet dan met ons op stap gaan. Het is een wonderlijke combinatie; de levenservaring van een 25-jarige en het cognitieve niveau van een vijfjarige (en dus vindt ze een pak stiften en een kleurboek eigenlijk stiekem haar mooiste verjaardagscadeau).

Door haar zie ik de wereld met andere ogen, door haar ogen: en dat kan heel verrassend zijn. Ik mag ongegeneerd met haar naar de Apenheul of de dierentuin, iedereen snapt immers dat zij dat nog leuk vindt! Ze verrast met haar vragen, haar opmerkingsgave en haar rake constateringen.

De zin ‘dit kind is zo bijzonder, ik krijg er zo veel van terug (met de ondertoon: meer dan van mijn andere kinderen)’ krijg ik niet over mijn lippen; niemand wil graag een kind met een beperking, ik ook niet. Ons leven was vast makkelijker geweest zonder dat chromosoompje. Maar wat heb ik veel van haar geleerd! Ja… ze heeft mijn leven verrijkt; ik zou haar voor geen goud meer willen (en kunnen) missen!

Ik ben trots. Net zo trots op haar als op mijn twee andere meiden. Trots op alles wat we met haar bereikt hebben. Want ze kan niet lezen, niet schrijven, niet rekenen en niet heel goed praten. Maar ze is sociaal, (meestal) vrolijk, we kunnen haar overal mee naar toe nemen en daar geniet ik net zo veel van als zij dat doet.

Mevrouw wenst een feestje in de kroeg als ze 25 wordt. En een halve Sarah. Wordt geregeld. We hebben een supergezellige barbecue met familie en goede vrienden en daarna een gezellig feest met heel veel mensen die haar lief zijn. En natuurlijk al haar huisgenoten. Het is een heerlijke dag. En ik zou niet kunnen zeggen wie het meeste geniet: zij of ik…

Deventer op stelten

2011-07-03T23:55:00.002+02:00

Deventer op stelten: een van de grootste festivals van Nederland. We waren er in geen jaren geweest (geen tijd, vakantie, te druk…) dus dit jaar moest het er echt van komen. Zaterdagavond tegen achten staan we op een overvolle, maar gezellige Brink. Twee hoge palen staan voor de Waag. Duo du Haut geeft er een adembenemende voorstelling: niet gezekerd halen de beide heren capriolen uit op flexibele palen die 14 meter hoog zijn.

We zien hier en daar ook andere groepen, maar kunnen er door de drukte niet dichtbij komen.
Dan komt Close Act met de Saurus Parade: enorme dinosaurussen en vogels nemen bezit van de Brink. Af en toe moet je aan de kant springen, want de grote beesten razen door het publiek. Heerlijke voorstelling.

Op naar het Grote Kerkhof voor de voorstelling Exodus van Teatro Taller de Colombia. Jammer… de stelten zijn niet heel hoog en dus is het nauwelijks te zien als je niet aardig in de buurt staat. Wachten dan maar op de blauwe mannen van Générik Vapeur, die met veel lawaai en chaos van de Brink via de Welle naar het Grote Kerkhof komen. Het is spectaculair, een enorme stapel blauwe vaten wordt met een ‘politieauto’ omver gekieperd, maar na vijf minuten is het over en uit. Wel een beetje kort na een uur wachten…

Terug naar de fietsen dan maar die in het Bergkwartier staan. De Poot en de Overstraten mogen we niet in: te veel mensen op De Brink. Via de Lange B komen we er wel.
We fietsen naar de Wilhelminabrug, en die is vanavond een ervaring op zich: zoveel fietsers, wandelaars en auto’s heb ik er nog nooit gezien. We zijn niet de enige bezoekers aan het Worpplantsoen met zijn Installation de Feu. Auto’s staan op fietspaden geparkeerd (lastig!) en overal lopen mensen. Het is…bijzonder! Overal branden vuurpotten: in stellages, slingers, bollen. Zeker een paar duizend mensen zijn nog in het plantsoen. Ze liggen of zitten bij de vuurstellages of wandelen door het park. Het pontje vaart af en aan en is telkens helemaal vol, zelfs nog ruim na 12 uur.
Geweldig om te zien en te beleven. Pas ver na een uur zijn we thuis.

Zondagmiddag: ik wil nog heel graag Delreves zien die tegen de achtergevel van de Deventer Schouwburg een dansact uitvoeren. Dus nog maar een keer naar de stad, ditmaal met mijn moeder.
We beginnen bij Duo du Haut, die een tweede keer ook het aanzien ruimschoots waard zijn. Dan zien we het begin van de Générik Vapeur. De blauwe mannen maken de hele Brink onveilig, ze klimmen in de fontein, staan op de Waag en maken wederom veel kabaal. Lastig om er dichtbij te komen, dus niet veel foto’s.

Dan naar de Schouwburg. Ik heb er een stijve nek van, maar wat een geweldige act. Hangend aan een touw tegen de gevel aangeplakt ‘dansen’ twee dansers horizontaal.

Terug naar de Brink. Ditmaal lukt het een stukje te zien van Melba & Compagnie. Buitengewoon vrolijk.

Op de Brink eindigt Deventer op Stelten 2011 met een laatste voorstelling van Close Act. Opnieuw bevolken de dino’s het plein en het is nog even mooi als gisteravond.
We sluiten af met een etentje en als ik naar huis ga is de Brink weer zo goed als leeg…

Meer foto's.

Hoera, nestkast bewoond!

2011-05-14T10:02:00.003+02:00

De pimpelmees is door de bonte kleuren een gemakkelijk te herkennen vogel, die enigszins lijkt op de koolmees. De pimpelmees is echter duidelijk kleiner en heeft een blauwe in plaats van een zwarte kruin. De vogel is ook goed te herkennen aan de witte wangen met de zwarte oogstreep. Doordat de pimpelmees erg klein en licht is, kan de vogel probleemloos ondersteboven aan een dunne tak hangen.

De roep van de pimpelmees klinkt als tsi tsi tsit, de zang is een hoog si si sirrr. Het hoofdvoedsel van de pimpelmees bestaat uit insecten, die de vogel in tegenstelling tot veel andere mezen ook op de grond vangt. In de winter eet de vogel voornamelijk zaden, maar toch kan de populatie pimpelmezen in strenge winters meer dan halveren. Om dit verlies te compenseren zijn de legsels tamelijk groot; de vogel legt per broedsel ongeveer tien eieren. Het nest wordt gebouwd in allerlei soorten holen en bestaat voor een groot gedeelte uit mos. Aan de binnenkant wordt het nest bedekt met een laag zacht materiaal.

Dat zijn de feiten over dit mooie meesje op een rijtje.

Ook een feit is dat een fanatiek mezenpaartje in ons nestkastje broedt en de jonge ouders zijn er maar wat druk mee. Op internet is te vinden dat ze zo snel zijn dat ze bijna niet op de foto te krijgen zijn, maar gelukkig hebben we ook een snelle camera….

Quinn

2011-05-01T17:18:00.000+02:00

Het is maar iets meer dan vijf maanden geleden dat ik oudtante werd. Van een klein meisje – Nynthe - dat maar een half uurtje heeft geleefd.
In februari horen we dat Nynthe in september een broertje of een zusje krijgt. Het is snel, maar papa en mama zijn er heel gelukkig mee.
De zwangerschap verloopt minder voorspoedig dan de vorige keer, maar uiteindelijk na een maand of vier lijkt het allemaal de goede kant op te gaan.
Opa en oma wagen er zelfs een vakantie aan en genieten twee weken volop in Afrika.
Vlak voor Pasen blijkt bij een controle dat het kleintje met zijn voetjes in de baarmoedermond ligt en dat is niet te bedoeling. Mama wordt meteen plat gelegd, zelfs iets achterover in de hoop dat het kindje draait. Dat doet het en een bandje om de baarmoedermond moet voorkomen dat de bevalling doorzet. De artsen hebben hoop een bevalling zo nog zeker een vijftal weken te kunnen uitstellen; in een goede neonatologiekliniek zijn er dan goede vooruitzichten voor moeder en kind. Wel wijzen ze erop dat het nog steeds mis kan gaan.

Dat doet het dan ook, de dinsdag na Pasen. Om een uur of half elf wordt er een heel klein jongetje geboren: Quinn. Hij weegt amper een half pond en is daarmee nog heel veel kleiner dan zijn zusje. Hij leeft een uurtje.
De schok is – omdat het al een paar dagen dreigt mis te gaan – iets minder groot dan in november, maar het verdriet is er zeker niet minder om; het voelt – zo kort na november – dubbel oneerlijk.

De duur van de zwangerschap heeft een aantal buitengewoon vreemde gevolgen.
- Een kindje dat geboren is na minder dan 24 weken zwangerschap hoeft niet begraven te worden. Het mag wel.
- Een kindje dat geboren is en overleden kan eigenlijk niet meer door de vader worden erkend. Gelukkig wil de ambtenaar in de gemeente waar het ziekenhuis staat dat wel doen en wordt Quinn ook voor de wet het broertje van Nynthe. Op één dag: een akte van geboorte, een akte van erkenning en een akte van overlijden.
- De begrafenisverzekering geeft niet thuis: onder de 24 weken is het kindje niet verzekerd. Als we een dag na de geboorte op bezoek komen krijgen we Quinn te zien. Hij ligt – in een heel klein jasje (van een kleine knuffel ‘geleend’) in een mooi opgemaakte doos. In de koelkast… Want geen begrafenisverzekering betekent ook geen koelplaat. Staat in de kleine lettertjes.

Vier dagen na zijn geboorte wordt Quinn begraven. Hij kan – dankzij een lieve, begripvolle kerkhofbeheerder – worden bijgeplaatst in het grafje van zijn zusje.
We begraven hem met een klein groepje mensen op een zonnige Koninginnedag in alle stilte.
Een kleine, maar lieve begrafenis, voor een heel klein, stoer, lief ventje.

(Paas)eieren zoeken

2011-04-24T15:12:00.000+02:00

Bijna 25 jaar is ze (en dat wil ze vieren in de kroeg, net als haar oudste zus heeft gedaan!), maar bij Pasen hoort voor haar het zoeken van (chocolade-eieren) die de Paashaas in de tuin heeft verstopt.
Meestal gaat Merette op Eerste Paasdag mee met René naar de viering op De Lathmer, maar na twee verjaardagen waarop ze erg laat naar bed is gegaan wil ze uitslapen.
Dat is lastig en geeft de Paashaas niet veel gelegenheid om de eitjes te verstoppen, want natuurlijk is ze meteen haar bed uit als ze me hoort.
Ik ruim nog wat overblijfselen op van de verjaardag van gisteren in de hoop dat ze misschien even naar boven gaat, maar ze kijkt wel uit: die eieren moeten nog gezocht worden en voor die tijd gaat ze nergens heen.
Ik vis de zak met eieren uit zijn schuilplaats en prop hem onder mijn shirt.
‘Ik zie niks hoor!’, kondigt ze aan.
‘Nee hè’, zeg ik. ‘Niet stiekem kijken hoor!’
Dat belooft ze grif. Ik ga naar buiten en leg de tuin vol felgekleurde chocolade-eieren. Ik doe weinig moeite om ze te verstoppen: dan vindt ze ze namelijk niet en dan is het helemaal niet leuk.

Ik ga weer naar binnen, waar ze keurig aan tafel zit te kleuren. Nee, ze heeft echt niet gekeken. Voor de vorm pak ik nog even de vaatwasser in.
Daarna zeg ik: ‘Merette, moet je niet eens eieren gaan zoeken?’
‘Echt?’
‘Ja hoor, ga maar kijken in de tuin!’

Buitengewoon verrast gaat ze de tuin in. Ze is blij met elk ei dat ze vindt. Amper drie minuten later zit de schaal vol. Wat zou ik soms graag eens weten hoe dit verhaal nu in haar hoofd zit, want we spelen een spelletje: zij weet het, ik weet het, maar we kunnen het niet overslaan en ze geniet ervan met volle teugen.
De schaal met eieren staat op tafel: Pasen kan beginnen.

Oh enne… de fotowedstrijd hebben we gewonnen!

Kies dé foto van de lach!

2011-04-16T11:34:00.019+02:00

De Stentor heeft een fotowedstrijd: Kies de foto van de lach.
Deze foto van Merette doet mee...

Ik word altijd helemaal vrolijk van deze foto en Merette is graag beroerd (eh, beroemd).
Dus..stemmen allemaal!
Het kan maar een paar dagen, dus niet te lang wachten!

Enne... mochten we winnen: het geld gaat naar Bulungi!

Kakana by Oskie the Kushite

2011-04-16T09:59:00.000+02:00

Let je even niet op, speelt ze in een Oegandese videoclip...

Bulungi

2011-03-06T21:23:00.004+01:00

Sinds we in augustus terug zijn gekomen laat Oeganda me niet los. Ik heb er nog weinig over geblogd, omdat ik weinig tijd had, maar vooral ook omdat ik moeite had om alles op een rijtje te zetten.

Want Oeganda is een prachtig land en we hebben prachtige dingen gezien. Maar Oeganda is ook heel erg arm en soms bekruipt me het gevoeld dat mensen die er wonen wel heel graag onze westerse rijkdom willen, maar daar zelf niets voor willen doen; wij kunnen het geld immers wel komen brengen?

Ik ben een groot voorstander van ontwikkelingshulp. Maar dan moeten de mensen er wel zelf ook een bijdrage aan willen leveren. Dus geen voedselhulp, maar een hengel. En dan liefst die hengel lenen met een microkrediet: zodat het geld steeds opnieuw kan worden ingezet.

Dat dat bij BEHOD, het project waar Renate werkt niet zou lukken werd me al snel duidelijk. Paul, de ‘director’ van BEHOD bedoelt het allemaal goed, maar er zit geen lijn in en geen continuïteit.

Als hij geld heeft, is het aan het einde van de dag op. Aan een moeder die het schoolgeld niet kan betalen, een vader die medicijnen nodig heeft voor zijn kind, een zus die eten moet kopen voor een broertje. En aan BEHOD, waar hij eten en zo voor koopt van geld dat hij krijgt of verdient.

Maar de studenten op het project vinden niet dat ze zelf het complex moeten opruimen. Ze hebben immers een beperking? En kunnen (en hoeven) dan toch niks? Ok, ze ruimen op, en ze houden zich aan het schema dat Renate heeft gemaakt, maar ze doen het met buitengewoon frisse tegenzin.

Ik houd van de mensen die er wonen, maar een project als dit vanuit Nederland financieel gaan steunen is tot mislukken gedoemd. Dat ga ik dus niet doen.

Inmiddels is Sharon, de Oegandese vriendin van Renate, druk met het bouwen van een school in Kamuli, in de buurt van de village van haar moeder. Ze is deels opgevoed door Canadezen, zorgt voor zeven (!) broers en zussen (en het kindje van een oudere zus) en is goed opgeleid. Ze weet van wanten en ze snapt dat ze – als ze geld wil – ze een goede boekhouding moet bijhouden zodat ze kan laten zien wat er met het geld gebeurt.

In december 2010 organiseren Renate en zij het Festival to make the difference. De bedoeling is dat het festival geld oplevert voor BEHOD en Arise and Shine Uganda, de stichting van Sharon.

Financieel wordt het niet helemaal het succes dat ze hadden gehoopt, maar Renate leert er veel jonge mensen kennen. Jonge mensen (niet veel ouder dan 25) die wél idealen hebben. En die bereid zijn om voor die idealen te werken. Dat zijn de mensen waar Oeganda het de komende jaren van moet hebben.

Sharon begint een ‘Babyhuis’ in Jinja. Een huis waar 20 heel jonge kinderen waarvan de ouders niet voor ze kunnen zorgen een plekje kunnen vinden tot ze naar de school kunnen in Kamuli. Als ze oud genoeg zijn om daarheen te gaan wil Sharon zorgen dat ze in Kamuli kunnen wonen en daar naar haar school kunnen. De opvoeding moet dan worden gedaan door vrouwen die daarvoor een vergoeding krijgen.

‘Mam, ik wil een groep in dat huis. Een groep kinderen met een beperking. Kinderen die helemaal geen kans hebben. En als ze dan wat groter zijn gaan ze in Kamuli naar school. Gewoon lekker mee doen met de andere kindjes en leren wat ze kunnen. En al is dat niet veel, dan hoeven ze in elk geval niet in een donker kamertje te zitten de hele dag om dat niemand weet wat ze met die kinderen moeten doen…’

Lang nadenken hoef ik niet. Dit vraagt om actie vanuit ons rijke Nederland. Ik ga een stichting oprichten. Jan Willem Kroes, een notaris die ik ken via de wijkaanpak wil – gratis – de akte van oprichting maken via zijn kantoor (Bakx Rombouts | Kroes in Deventer, ik maak graag even reclame!).

Nu nog een naam… Dat wordt Bulungi. Als je in het Luganda vraagt: Oli otya? Ofwel: ‘How are you?’

zal in de meeste gevallen het antwoord zijn: ‘Bulungi’ ‘I’m fine’. Dat lijkt me een mooie naam voor de stichting.

Ze is er, de stichting. Bulungi. Op 11 februari heb ik de akte ondertekend. Daisy, een vriendin van Renate die ook bij haar op bezoek is geweest, is medebestuurslid en Renate natuurlijk ook.

René heeft een website gebouwd (en ja, daar moet nog veel op worden gedaan). Ik heb visitekaartjes laten maken, ga nog met een folder aan de slag en nu ben ik op zoek naar donateurs.

Want de eerst kinderen hebben we al: Federes en Fahad. En een schattige tweeling van een moeder die geen onderbenen heeft en nauwelijks voor haar kinderen kan zorgen. Als je meer wilt weten kijk dan nog even op www.renateopreis.nl

Ik droom…. Van ergens tussen de € 500 en de € 1000 per maand. Om mee te beginnen. Met dat geld kunnen we een groep van vijf kinderen (met een beperking) in het Nursery house prima voorzien van onderdak, eten, medische zorg en alles wat ze nodig hebben. En kunnen we waarschijnlijk ook al een paar kinderen naar school laten gaan bij Sharon.

Ik droom…. Van mensen die elke maand een bedrag(je) willen overmaken naar Bulungi. Zodat we een aantal kinderen in Oeganda kunnen helpen.

Ik weet ook wel dat het de spreekwoordelijke druppel op de gloeiende plaat is… Maar veel druppels samen maken een kopje water. En een kopje water kan een leven redden.

Ik kan, van hieruit, geen honderden kinderen helpen. Maar wel een paar. Voor een paar kinderen kunnen wij het verschil maken. Rechtstreeks, zonder dat er onderweg mensen beter van worden. Met hulp van enthousiaste vrijwilligers en professionals in Oeganda.

Ik heb alle vertrouwen in Sharon en natuurlijk in mijn eigen dochter Renate.

Ze is al een jaar weg… Haar geld is op… Maar nu kan ze niet naar huis voor Bulungi een stevige basis heeft in Oeganda. Zij doet het werk nog even daar. Ik hier. We hebben al een paar donateurs, maar er moeten er nog meer bij.

Dus… wie laat mijn dromen uitkomen?

Kijk op www.bulungi.nl

Monica

Voetbalplaatjes

2011-02-20T11:33:00.000+01:00

De tijd van de voetbalplaatjes is weer daar. En dus is Merette druk aan het sparen.

De eerste keer dat ze wil gaan plakken hoor ik haar zuchten en mopperen; blijkbaar lukt het niet. Als ik poolshoogte ga nemen blijkt ze de nummers op de plaatjes niet te kunnen vinden, die zijn zó klein dat ze ze bijna niet kan lezen. Maar als ze een keer weet waar ze staan lukt het wel.

Op mijn vraag of ze ook een 'eigen' plaatje wil, weet ze in eerste instantie niet goed hoe ze moet reageren, maar als je een voorbeeld ziet lijkt het haar toch wel leuk. Ze is heel stellig in de keuze van haar favoriete club: Enschede. Daar woont haar zus immers.

Inmiddels zijn we een aantal weken verder. Er staan geen opdringerige kinderen meer bij de super aan de overkant, blijkbaar is er al veel geruild. Maar Merettes boek is nog niet vol. 'Als je alles hebt geplakt wat we hebben zal ik de nummer voor je opschrijven', beloof ik haar. 'Dan ga ik wel even kijken wie er nog plaatjes heeft.'

Ik ben druk aan het werk in mijn kamer als ze bij me komt. Met een enveloppe (jawel, een blauwe). Daarop heeft ze zelf maar even alle ontbrekende nummer opgeschreven. Hoeft mama dat niet meer te doen.

Wie biedt? Merette wacht in spanning af!

Hartstikke gek!!

2011-01-29T19:03:00.000+01:00

Vrijdag (laat in de) middag, 28 januari. Er zit een berichtje in mijn Hyves. Van Wat vindt Nederland?

Er zijn nog plaatsen voor de opname van morgen en een van de teamcaptains is Gordon.

Twee van de drie Toppers waar Merette zo dol op is heeft ze ontmoet. Voor René Froger reden we naar Groningen en genoten van een Holiday on ice show, voor Geer lieten we ons uren opsluiten in een Popstars studio. Maar de korte gesprekjes en de foto’s van Merette met haar idolen maakten het de moeite waard. Dus wat de Toppers betreft schieten we lekker op:

René Froger: check!

Gerard Joling: check!

Gordon: …..

Het is niet heel makkelijk om een gelegenheid te vinden waar Gordon is én waar ook nog een kans is om bij hem in de buurt te komen. Zal ik? Maar ik heb nog een enorme hoeveelheid werk liggen. En wat nou als hij niet komt? De kaartjes zijn vast al weg! Dat laatste zou niet gek zijn, het is inmiddels na zessen. Ik besluit er een mailtje aan te wagen. Als de kaartjes weg zijn heb ik het geprobeerd toch?

Per kerende mail krijg ik een berichtje dat we van harte welkom zijn. Geen woord over de teams. Ik bel Merette, of ze mee wil? Gewoon voor de lol naar Wat vindt Nederland? Wie weet komt er wel een leuke Bekende Nederlander.

Dat lijkt haar wel gezellig. En dus sta ik op zaterdagmorgen bij de bloemenwinkel. ‘Mag ik een mooie roos met iets leuks erbij?’ De bloemenman kent me: ‘Naar wie gaan jullie vandaag?’

Er wordt een prachtige roos ingepakt en ze wensen me veel succes. We halen Merette op (die nog steeds niet weet dat Gordon in het programma zit). Een half uur voor we aan moeten komen staan we in de file. En niet zomaar een, maar een echte: tien kilometer lang, de A1 is afgesloten en het advies is om via Utrecht naar Amsterdam te rijden. Daar heb je wat aan als je al in de buurt van Muiden bent.

Gelukkig snapt de TomTom dat je soms helemaal niet over de snelweg wilt. We zijn wel een kwartier later dan gepland, maar daarin zijn we echt niet de enige: er staan zoveel mensen in de file dat er uiteindelijk in de studio stoelen weg gehaald moeten worden omdat mensen het niet halen (en lege stoelen – terecht – niet leuk staan).

Voorzichtig vraag ik wie er komen. En jawel: Gordon. Merette staat helemaal te stralen!

Het is een leuke uitzending: Albert Verlinde in het ene team (met Alexandra van GTST?? en Ome Willem) en Gordon (met twee van zijn voices: Richy en Peter) in het andere. Die twee zijn echt aan elkaar gewaagd en plagen elkaar genadeloos.

Als de uitzending is afgelopen gaat Merette met de roos op jacht. De artiesten zijn snel weg, maar Jack Spijkerman vraagt voor wie de roos is. En laat vervolgens het hele publiek luidkeels om Gordon roepen. Het duurt een paar minuten, maar dan komt hij terug en onder luid gejuich van het publiek krijgt Merette in ruil voor de roos een paar dikke knuffels. En zoenen. En ze mag op de foto!

‘Als hij niet gekomen was had Jack haar meegenomen naar achteren hoor’, zegt een van de meisjes die er werken tegen me. ‘Jack is zo’n lieverd!’. Kijk, dat is nou info waar ik iets mee kan.

Wij gaan met een blij meisje naar huis. Van tien uur ’s morgens tot vier uur ’s middags op pad voor een foto van Gordon en Merette. Eigenlijk zijn we stapelgek!

In de auto merkt Merette fijntjes op dat ze nu alleen nog maar Jeroen van de Boom hoeft als het om de Toppers gaat. Iemand een suggestie?

Basta: druk sterretje voor een container voor uw hekje

2011-01-27T16:21:00.002+01:00

Om met Kacokijk te spreken: hier schiet een mens helemaal van in de plus.
Duurt wel tien minuten, maar is absoluut de moeite waard!

Hoog water (2)

2011-01-16T23:07:00.004+01:00

Er gaat iets niet helemaal goed met het linkje naar de foto's. Ze staan in Facebook, maar waar ik dacht dat iedereen ze kon zien geldt dat toch alleen voor Facebookgebruikers. Da's niet de bedoeling.
Nu dan ook in Flickr, maar... daar staan ze wel in omgekeerde volgorde.
De Hoogwatertocht van vandaag was prachtig, dus toch maar even kijken hier.

Hoog water

2011-01-15T20:47:00.004+01:00

Het kan niet uitblijven... een blog over het hoge water van de IJssel.
Veel is er niet over te vertellen, het is - zoals elke keer - prachtig! Dinsdag 11 januari zijn we voor het eerst gaan kijken, auto op de Worp geparkeerd (dat kon nog, maar het IJsselhotel was al goed voorbereid), en met het pontje over. Krijg je waar voor je geld :)

Aan de overkant foto's gemaakt van de voorbereidingen, maar de 'boven NAP-hoogte' was nog maar 5.75. Dan duurt het nog wel even voor de Welle overstrooomt.

Donderdag is er al wat meer te beleven. De Welle is sinds woensdagavond afgesloten, want nu kan het toch elk moment gebeuren (dat roepen ze al vanaf het weekend, maar vooruit). Waterpeil is nu wel echt boven de 6 meter.
Het water stroomt hier en daar door de kademuur, zou die dat wel houden?

Maar er over heen? Nee, dat duurt nog wel even. Ook als het donker is, is de Welle nog leeg. Wel is het water opnieuw enkele centimeters gestegen.

Vrijdagmorgen om een uur of vijf is het dan zo ver. De IJssel bereikt de hoogte van de kademuur en de Welle loopt vol.
Dus... kijken vandaag!

Het is gezellig druk in de buurt van de IJssel. Kinderen met laarzen spelen in het water, honden vinden het wel, of juist helemaal niet leuk en ik heb nog nooit zo veel camera's gezien!
We lopen vanaf de Wilhelminabrug richting het Grote Kerkhof, achter de Welle langs. Onderweg een stop voor warme soep bij de Tobbe, die de achteringang heeft opengesteld. Ter hoogte van dit restaurant loopt de Welle het eerst onder, dus de voordeur is even onbruikbaar, maar binnen is het lekker warm (wel een tikje nat hier en daar...)

Leuk om je Deventer mosterdsoep naar binnen te lepelen terwijl het lijkt alsof je midden in het water zit.

Er worden nog nieuwe sandbags geplaatst bij de Duimpoort, want het zal niemand zijn ontgaan: er is nogal wat regen gevallen in het aanvoergebied van Rijn en IJssel, dus wie weet komt het IJsselwater ook nog wel hoger!
Een ramp? Nee dat is het niet. Hooguit wat lastig voor een aantal mensen en voor sommige mensen vervelend. Maar als je zo dicht bij de rivier wilt wonen, weet je dat hij af en toe overloopt, dat moet je dan maar accepteren en er het beste van maken.
Voor mij is Deventer op haar mooist als de IJssel zo hoog staat!

Meer foto's? Die vind je hier.

Winter

2011-01-04T15:24:00.000+01:00

Nu de sneeuw (voorlopig) bijna weg is nog even een paar plaatjes om na te genieten...

Dickens 2010

2011-01-03T23:07:00.001+01:00

Ja ik weet het, ik ben te laat, het 20^e Dickens Festival ligt al weer een week of twee achter ons. Maar toch… ik heb een paar mensen beloofd de foto’s op internet te zetten, dus hier zijn ze.

Ik was er al zeker 18 jaar niet geweest… omdat het er altijd zo druk is, omdat er altijd wel iets anders was wat ik wilde/kon of moest doen. Vorig jaar was het koud en lag er sneeuw. Toen had ik spijt dat ik niet was geweest, en dus moest het in 2010 maar weer eens gebeuren.

Mijn moeder woont in het Dickensgebied, dat betekent dat ik de rij in de Keizerstraat alleen maar heb gezien, maar met een bezoekerspasje toegangswegen probleemloos in en uit kon. Heel handig.

En.. we hebben genoten! Het was koud, maar gezellig druk. En met zo’n bezoekerspas kon je rustig op de Brink even ergens lunchen (nou lunchen.. koffie drinken, we hadden ons gewaagd aan een wafel mét en dan kan er echt geen lunch meer in), opwarmen en dan zo het gebied weer in.

De foto’s spreken voor zich…

Grijpgrage Greet is BN’er

2010-12-04T21:54:00.004+01:00

Nederland Schoon wil mensen die zwerfafval opruimen in het zonnetje zetten. Nu heeft mijn Deventer Schoon Familie een keur aan Deventernaren die met meer of mindere regelmaat zwerfafval ruimen in de gemeente. Wij hadden dus wel een paar kandidaten om aan te melden voor de titel ZwerfAfvalPakker van 2010.
Een daarvan is de 81-jarige Greet Rothuizen. Elke week gaat ze een paar keer, gewapend met een grijper die ze bij de Deventer Schoon Familie bij elkaar heeft gespaard, de straat op om zwerfafval te rapen.
En nu is Greet een Bekende Nederlander! Want het persbericht dat ik naar de lokale pers stuurde, werd in Deventer druk gebruikt. De plaatselijke krant wilde wel een interview met haar en doopte haar ‘Grijpgrage Greet’. Die kop maakte indruk: ze verscheen op SBS6 in Hart van Nederland, was ’s morgens vroeg te beluisteren op Radio 538 bij Giel Beelen en stond groot in het Algemeen Dagblad. En dan laten we de website van de gemeente Deventer, Radio Oost en de Deventer Post nog maar buiten beschouwing.
Aankomende donderdag is de feestelijke bekendmaking van de winnaar. Nederland Schoon heeft voor onze Greet een taxi geregeld en collega Evelien en ik mogen mee.
Daar maken we natuurlijk heel graag gebruik van.
En nu maar hopen dat ze wint! Daar kunnen jullie nog een bijdrage aan leveren, want er moet gestemd worden. Dat kan nog tot 6 december. Dus voor degene die het nog niet heeft gedaan: stem op Grijpgrage Greet! En roep buren, vrienden, collega's en familie op dat ook te doen.
Want zeg nou zelf: deze kranige dame verdient het toch om te winnen!!

Nynthe

2010-11-27T23:02:00.000+01:00

Ik ben oudtante. Sinds woensdagmorgen 17 november. Van een heel mooi minimeisje Nynthe.
Helaas kwam Nynthe veel te vroeg op deze wereld, ze werd al na amper 26 weken zwangerschap geboren. Hals over kop, in een ambulance die met gillende sirenes onderweg was naar het ziekenhuis. Ze heeft maar een half uurtje geleefd…
Ik krijg het telefoontje ’s avonds in de stad, tijdens een gezellig etentje. Drie keer een belletje op mijn mobiel van de oma in spé (althans, dat dacht ik toen nog). Ik neem niet gauw de telefoon op tijdens een etentje, een mens hoeft tenslotte niet altijd bereikbaar te zijn en ik vind het ook van weinig respect getuigen voor de mensen met wie je een leuke avond hebt. Maar schoonzus en ik bellen niet zo veel en zo vaak, dus bij een paar telefoontjes in amper een half uur gaan bij mij de alarmbellen rinkelen. Snel een sms’je: ‘zit in de stad, is het dringend?’ En meteen commentaar van mijn gezelschap: ‘Zeg zit jij ook altijd zo vast aan je telefoon?’ Maar ik heb al antwoord: ‘Ja.’
Ik verontschuldig me en loop naar buiten. Een verdrietige schoonzus vertelt dat haar dochter die morgen is bevallen van een dochtertje, veel te vroeg, veel te klein…

De volgende avond gaan we op bezoek; eerst bij schoonzus en zwager (en neef en nicht) en daarna bij de ouders die maar zo heel eventjes hun kindje mochten houden. In een heel klein mandje ligt een nog veel kleiner minimensje. Helemaal compleet, een prachtig kindje, maar oh zo klein.

Vrijdags vertel ik Merette dat het kindje van haar nichtje is geboren. Ze reageert enthousiast, maar als ik haar vertel dat het nog veel te vroeg was en dat het kindje nog niet klaar was vraagt ze heel voorzichtig: ‘Overleden?’ Ze is er stil van en besluit dan maar kleurplaat te gaan maken voor de baby. Een half uurtje later is ze druk bezig met kleuren: een grote rode Sinterklaas. Voorzichtig vraag ik of het niet mooier is om voor een klein kindje iets met bloemen te kleuren. In eerste instantie is ze beledigd: sinterklaas is toch mooi en leuk? Maar goed, ze wil ook wel iets anders maken…
Die zondag gaat ze met René mee naar de kerkviering op De Lathmer. Als ze thuis komt vertelt ze me dat ze een kaarsje heeft aangestoken voor de baby. En dat ze wel een beetje moest huilen.

Dinsdags wordt de kleine Nynthe begraven. Papa en mama dragen een klein roze mandje de kerk in en later naar het kleine grafje. Er zijn veel mensen, veel bloemen en ballonnen. En veel, heel veel tranen.

Een half uurtje op deze wereld: maar ze maakt mijn nichtje en haar vriend voor altijd papa en mama, maakte de broers en zus van haar ouders oom en tante en de ouders opa en oma.
En ons oudtante en oudoom (en we zijn natuurlijk niet de enige).
Wat heeft de kleine Nynthe in dat korte leventje veel teweeg gebracht.
En wat hadden we het haar gegund om nog wat langer veilig bij haar moeder in de buik te zitten en in februari pas het levenslicht te zien om op te groeien van baby tot peuter tot kleuter en verder.
Het mocht niet zo zijn, maar we zullen dat kleine meisje nooit vergeten…

De Libellemeisjes in Rotterdam

2010-11-07T19:14:00.005+01:00

Ooit had Libelle iets heel leuks op de website: Het Gesprek van de dag. Een aantal columnisten kaartte dagelijks een (redelijk) actueel onderwerp aan. Het kon over van alles gaan, van heel serieuze zaken tot een lollig onderzoek, van diepgaande politiek tot een reactie op een TV-programma. Meestal ging het echt ergens over, soms was het ronduit hilarisch. Iedereen kon reageren. Een aantal meisjes deed dat met grote regelmaat en met respect voor elkaars mening en ideeën en tja… zoiets schept een band.
Een paar jaar terug wilden ze elkaar wel eens ontmoeten. En waar spreek je dan af als je elkaar op de Libellesite hebt leren kennen? Juist: op de Libelle Zomerweek.
En zo geschiedde. Niet alle meisjes vinden de Zomerweek even leuk, maar ze bleken elkaar – ondanks grote verschillen in politieke voorkeur, leeftijd, woonplaats, levensfasen en wat dies meer zij – wel heel erg leuk te vinden!
Op de Libellesite is de laatste tijd wat minder plezierig. Het Gesprek is door Libelle vakkundig de nek omgedraaid en in het forum, met al zijn hatelijkheden, waar het lijkt of niemand een andere forummer nog in haar waarde wil laten, voelen de meisjes zich niet thuis. Soms zijn ze nog op de Libelleblogs te vinden, waar af en toe (in elk geval een keer in de week) nog wel een interessant onderwerp te vinden is.
Maar dat wegblijven bij Libelle is op zich geen probleem, via websites, Hyves, Facebook, Twitter en zelfs de gewone e-mail weten ze elkaar te vinden.
De meisjes zijn allemaal druk bezette dames. Met (grote) kinderen, banen (al dan niet buitenshuis), honden, relaties (en de soms daarbij horende problemen), schrijven en heel veel andere dingen waar een meisje druk mee kan zijn.
En af en toe vinden ze toch tijd om elkaar te ontmoeten, ergens in Nederland. Nooit allemaal tegelijk, want dan is er wel een die jarig is (30, tja, dan krijg je een surpriseparty aan je rok van lief, familie en vrienden), 35 jaar verkering heeft, gewoon thuis zit in Zwitserland of om een andere reden niet kan. Dat mag de pret niet drukken (hoewel het wel errug leuk zou zijn om eens allemaal bij elkaar te komen), een of twee keer per jaar komen ze wel bij elkaar. Niet op de Libelle Zomerweek, maar ergens in het land.
Amsterdam, Deventer en Utrecht hebben ze al gehad en de plannen voor de Mokerhei (plassen bij WB), Tilburg, de Zwitserse Alpen liggen klaar.
Zaterdag 6 november zijn vijf Libellemeisjes om 12 uur in Rotterdam. Het is – als vanouds – vreselijk gezellig. Koffie, broodje, wandeling, boottochtje en lekker eten. En kletsen, heel veel kletsen…

Ik ging om acht uur ’s morgens de deur uit en kom er ’s avonds om 12 uur weer in. Zes uur eerste klas treinen (want het aanbod: kom je via Oss, dan spring ik met koffie in de trein, kan je toch niet laten lopen en een herfsttour van de NS, met z’n tweeën de hele dag 1e klas reizen ook niet) en een waanzinnig leuke dag achter de rug. En het vaste voornemen om te gaan twitteren. (Waar haal ik de tijd vandaan?)

We zijn helemaal geen prototype van Libellelezeressen. Denk ik. Weet ik wel zeker. Zijn we niet braaf genoeg voor. Toch gaat er niets boven een gezellig dagje met de Libellemeisjes…

Kijk hier voor meer foto's. Nauwelijks bewerkt, we hadden gewoon even een zonnetje verdiend blijkbaar dat laatste half uurtje van de tocht. Heel bijzonder!

En toen kwam ze niet...

2010-11-02T22:42:00.000+01:00

Woensdagmorgen 3 november, de datum staat in mijn geheugen gegrift.
Toen er ergens in januari van dit jaar een afspraak gemaakt dreigde te worden bij Cambio (mijn werkgever) op deze datum riep ik meteen: ‘Dan kan ik niet!’ Daar werd wat verbaasd op gereageerd, maar het was de datum dat Renate terug zou komen uit Oeganda na er acht maanden te zijn geweest.
Dag voor een feestje dus!
Maar… ze komt niet. We staan helemaal niet op Schiphol, we vieren geen feestje, we zijn gewoon aan het werk en doen alsof het een gewone dag is.

Ik heb het zien aankomen. Tijdens onze vakantie deze zomer in Oeganda was me al duidelijk dat ze tijd te kort kwam. Tijd te kort om alles van het land te zien dat ze wil zien, maar vooral tijd te kort om ‘haar’ project op de rails te zetten.
Want het is pittig…
Niet alleen is het moeilijk om de mensen ervan te doordringen dat ze echt zelf iets aan hun situatie kunnen en moeten doen. Mensen met een beperking tellen niet bepaald mee in Oeganda en zelf weten ze ook niet beter.
Maar ook het werken met Oegandezen is niet altijd makkelijk. Ze doen dingen niet die ze wel beloven, dingen wel die ze niet zouden doen, beloven van alles, maar om een of andere reden komt het er niet van en vergeten belangrijke dingen te vertellen.
Dat is geen onwil, helemaal niet. Het is gewoon de Afrikaanse manier van leven en die verschilt nogal van de onze.
‘Ik denk dat ik een paar weken langer blijf’, zegt Renate dan ook. ‘Een week of zes, dan heb ik net een beetje meer tijd. En dan ben ik lekker voor de kerst thuis.’ Ze denkt dat ze haar ticket bij de KLM wel kan omboeken.

Wij zijn inmiddels weer tijdje thuis en dan blijkt dat omboeken van het ticket toch niet zo heel simpel. Zij probeert het in Kampala en ik probeer het vanuit Nederland, maar de KLM is onvermurwbaar: ze heeft een gesloten ticket geboekt en dat kan en mag onder geen enkele voorwaarde worden gewijzigd.

Inmiddels is de situatie in Jinja ook een tikje gewijzigd. ‘Ik begin er een beetje grip op te krijgen mam, het vertrouwen groeit. Ze vinden mij nog steeds af en toe een vreemde Mzungu en ik snap soms helemaal niks van Paul en Zuhra en de rest, maar we kunnen nu om elkaar lachen. Dat is heel fijn! Ik kan hier echt nog niet weg hoor!’
BEHOD (Paul) wil heel graag een eigen land kopen, waar zijn mensen kunnen wonen en waar hij ook iets kan gaan doen om kinderen met een (verstandelijke) beperking op te vangen. Dat leek een vage droom maar ineens is er een stuk land in de buurt te koop waarop ook al wat gebouwen staan. Om de benodigde $ 75.000 (!) bij elkaar te sprokkelen (of in elk geval een begin daarvan) moeten er nu ineens allerlei plannen worden geschreven en daarbij is Renates hulp bijna onmisbaar.
En dus blijft ze nog een paar maanden, zeker tot februari volgend jaar.

Ja, ik snap het… En nee, ik vind het niet leuk. Want wat had ik graag vanmorgen op een zeer onchristelijke tijd op Schiphol gestaan om haar in mijn armen te kunnen sluiten en welkom te heten in ons koude, gestructureerde, veilige landje.
Ik ben wel heel trots. Trots dat ze – ook al heeft ze het soms best moeilijk – toch blijft. Omdat ze vindt dat ze er nog niet klaar is, dat ze nog meer kan betekenen voor ‘haar’ BEHOD.
En als ik heel eerlijk ben? Dan had ik precies hetzelfde gedaan als ik in haar schoenen stond…

Zwemwedstrijden in Raalte

2010-10-26T09:27:00.000+02:00

Een zaterdag in oktober. Half zeven ’s ochtends. Ik maak Merette wakker, want ze doet – samen met negen andere zwemmers van de Deventer Sportploeg - mee aan Regionale Special Olympics in Raalte. Er doen zo’n 100 zwemmers mee uit de vier noordelijke provincies van Nederland.
Dat wakker worden valt wel even tegen na een week hard werken, maar ze heeft ook wel heel veel zin de wedstrijden. Haar Sportploegtas staat klaar en om acht uur melden we ons bij de bus van de Deventer Sportploeg. Want niet alleen de zwemmers gaan naar Raalte, een groot deel van de sporters gaat mee om clinics en demonstraties te geven.
De stemming in de bus is nog een beetje lauw, het is nog wel vroeg. Maar als we bij Tijenraan in Raalte aankomen worden de dames en heren wel wakker. De zwemmers mogen zich opstellen voor het defilé van de atleten en daar overvalt me meteen het heerlijke Special Olympics gevoel. Het is niet goed uit te leggen, maar op een of andere manier is de sfeer direct positief.
En waar begint het defilé nu met een polonaise achter Kees Konijn?

De opening is zo officieel mogelijk, een afvaardiging van Torch Run brengt het Olympisch vuur naar binnen en ontsteekt een nepvuurtje. De Olympische eed wordt afgelegd (met de hand op het hart) en de zwemmers gaan naar het zwembad.

Het programma wordt bestudeerd, maar de lettertjes zijn nogal aan de kleine kant. Bij de gemeente heeft iemand bedacht dat het papier bespaart om alles zó af te drukken dat er twee pagina’s op een velletje papier kunnen. Milieubewust, maar zo goed als onleesbaar en er klopt niets meer van de volgorde… Mario Gallas, een van onze judoka’s is lid van de net opgerichte Atletencommissie. Hij loopt, gekleed in het knaloranje, alle ploegen langs. ‘Dat is niet leesbaar’, constateert hij ernstig. ‘Daar gaan we wat aan doen hoor, jullie krijgen straks nieuwe. Ja, dat is nu ons werk, als er iets niet goed gaat, moeten jullie dat meteen bij ons melden!’. Voor alle zekerheid geeft hij ons zijn visitekaartje want ‘dan kun je me ook mailen.’
Ze moeten allemaal zes keer zwemmen, ’s morgens de divisions en ’s middags de finales.
Het is genieten. ‘Ons’ clubje heeft inmiddels al heel vaak samen meegedaan aan activiteiten en ze kennen elkaar goed. Zonder uitzondering staan ze elkaar aan te moedigen en zelfs als ze tegen elkaar moeten zwemmen, gunnen ze elkaar een betere plek. Daar kan menig sporter een voorbeeld aan nemen!

Als Patrick meedoet in een serie waarbij vier zwemmers in het water liggen meldt hij vol trots: ‘Ik ben vijfde geworden, goed hè?’
Na de divisions (die in totaal zo’n tweeënhalf uur in beslag hebben genomen) is het tijd voor de lunch. Het hele clubje gaat gezellig samen lunchen in het restaurant. Een mooi gezicht: tien witte Deventer Sportploegbadjassen en de coaches in de witte shirts.
Na de lunch is het feest in de zaal waar de 'tismawajewendBand de sterren van de hemel speelt en natuurlijk doet iedereen weer vrolijk mee met de polonaise.

Terug naar het zwembad. Er moeten vanmiddag evenveel wedstrijden gezwommen worden als vanmorgen en tussendoor worden de medailles uitgereikt. Een prijsuitreiking per serie en die prijsuitreiking duurt ongeveer net zo lang als een baantje zwemmen, als het niet langer is. Toch moet het ook in tweeënhalf uur klaar zijn. Wij weten inmiddels uit ervaring dat dat niet gaat lukken: de zwemmers zijn nooit op tijd voor de sluitingsceremonie bij de Special Olympics. Ik ben benieuwd hoe dat vandaag gaat, want behalve de zwemmers zijn er geen wedstrijdsporters….

De andere sporters en coaches verzorgen tijdens het zwemmen clinics en demonstraties in de zalen van de sporthal en genieten van leuke apparaten in de nieuwe Multimovez ruimte. Het is niet heel erg druk, maar ze hebben wel plezier.

Zes keer zwemmen op een dag blijkt inderdaad heel vermoeiend. Tiemen, de jongste deelnemer valt heerlijk in slaap bij Melinda op schoot, maar ook Merette kan haar ogen niet openhouden…

De medailles worden uitgereikt door Raalter paralympics zwemmer Michel Tielbeke, Maaike Heethaar (Miss Overijssel 2008) én onze eigen Mario Gallas als lid van de Atletencommissie.

En nee, qua tijd redden we het inderdaad niet echt. De bus, die voor kwart over vijf was besteld, wordt weggestuurd en komt om kwart voor uur terug. Maar ook dan zijn we nog niet klaar.
Voordeel is dat het andere programma inmiddels in afgelopen en dat er veel supporters voor de Deventer Sportploeg zijn om de damesestafetteploeg aan te moedigen!
De dames winnen zilver. Deze laatste medaille wordt uitgereikt tijdens de sluitingsceremonie die we niet helemaal uitzitten om de bus, die nu voor de derde keer komt, te halen.

Het is half acht als we thuis zijn. Maar ach… wat maakt het uit. Achter een grote pizza zit een zeer tevreden jongedame die heel gelukkig is met haar vijfde plek en twee zilveren medailles.
En daar doen we het voor!

Kajjansi Children Centre

2010-10-07T20:37:00.001+02:00

De eerste dag in Oeganda. We hebben prima geslapen en amuseren ons ’s morgens vroeg met de mannen die alle bedden uit de slaapkamers halen en de nieuwe bedden uitstallen op het gras in de tuin.

Paul komt ons ophalen met zijn matatu – een klein busje - het meest gebruikte ‘openbaar vervoer’ in Oeganda.
We rijden van Entebbe naar Kampala en kijken onze ogen uit naar de verzameling hutjes, de enorme hoeveelheid mensen en de alom heersende chaos.
Vlak bij Kampala wijken we af van de route. Want behalve het Behod Centre in Jinja, blijkt er ook nog een schooltje te zijn dat Paul onder zijn hoede heeft en daar moeten we beslist een kijkje nemen.

We rijden Kampala uit en dwars door theeplantages en langs stenenbakkerijtjes. Paul vertelt onderweg dat hij ooit met het schooltje begonnen is omdat er een groep heel arme kinderen was die overdag in de theeplantages of de stenenbakkerijen moesten werken en niet naar school gingen omdat hun ouders het schoolgeld niet kunnen betalen.
Hij richtte het schooltje op met hulp van een Amerikaanse dame die er elke maand een flink bedrag voor neertelde. Helaas is ze ziek en kan niet meer bijdragen aan het project. Het draait nog, maar de vraag is hoe lang.

Cosmas (hij beheert het schooltje, als ik het goed begrepen heb) vertelt dat de kinderen weer aan het werk moeten als de school niet kan blijven bestaan. Er zijn ene paar kinderen met HIV, die ergens anders helemaal geen kans krijgen.
Hij zou heel graag vrijwilligers willen hebben die een aantal maanden op het schooltje les willen geven, zodat de kinderen er beter onderwijs krijgen dan ze nu met de beperkte middelen kunnen bieden. En hij wil graag een stukje land kopen. Het gebouwtje waar ze nu gebruik van maken wordt gehuurd en op eigen land kunnen ze zelf een gebouwtje neerzetten. Dat is uiteindelijk goedkoper.

Het is onze eerste echte confrontatie met de armoede van Afrika. We zien een schoolgebouwtje dat de naam gebouw nauwelijks verdient. Er is een schoolbord en er liggen wat oude tijdschriften.
Margareth, de docente, staat met de kindjes buiten te zingen. Meer dan een half uur lang zingen ze het ene lied na het andere. Het is roerend, maar na een kwartier voelen we ons er ook wat ongemakkelijk bij… Ze zijn zó blij met ons bezoek en eigenlijk hebben we niks te bieden. Dus zingen en klappen we maar mee en maken foto’s van de kinderen.

We hebben ergens pennen in de bagage, maar geen idee waar precies. We beloven ervoor te zorgen dat die nog een keer bij het schooltje komen.
Gelukkig gaan er een paar weken later nog vrienden van Renate naar Oeganda. Zij worden ook meteen langs het schooltje gesleept, maar zijn voorbereid en hebben een stapel schriften en pennen mee. En een stapel afdrukken van de foto’s. Ze zijn er heel blij mee, maar ik vraag me af hoe lang deze kinderen nog naar school kunnen….

Meer foto's

Vrijheid en verantwoordelijkheid…

2010-10-02T12:42:00.001+02:00

Er ligt een regeer- en gedoogakkoord. CDA en VVD gaan regeren, PVV gedoogt. In de praktijk komt het er op neer dat de PVV de komende jaren alles mag zeggen, overal dwars voor kan liggen en nergens op afgerekend kan worden. Alle vrijheid dus voor de PVV. Een partij waarvan het bestaansrecht volgens mij ter discussie staat, want niemand kan er lid van worden, niemand behalve Geert Wilders heeft iets te zeggen over het beleid van de partij. En dan heb ik het nog maar niet over de ideologie van de partij.
Maar goed: de kiezer heeft gesproken…
Het is een zeer wankel evenwicht, CDA en VVD hebben in de verste verte geen meerderheid, met de steun van de PVV een meerderheid van één stem, en daarom rekenen ze de steun van de SGP. Een partij die vrouwen discrimineert. En daar moet ons land beter van worden in een tijd dat er toch echt de nodige problemen zijn op te lossen.
Het CDA heeft vandaag een congres. Dat hoort te gaan over de inhoud van de akkoorden, maar gaat vooral over de vraag: willen we gedoogd worden door de PVV of niet.
Het hoeft hier denk ik geen betoog wat mijn antwoord daarop zou zijn. Maar ik heb vandaag niets te zeggen, dat heb ik 9 juni gedaan en jammer genoeg heeft dat niet het gewenste resultaat opgeleverd.

Toch wil ik wel even ingaan op het regeerakkoord…
Er is een crisis (veroorzaakt door mensen die heel erg veel geld verdienen en daar niet voor worden gestraft), ons onderwijs holt achteruit en de zorg dreigt onbetaalbaar te worden.
Er moet dus bezuinigd worden. Daar kan geen enkel kabinet om heen, dus daarover is dan ook geen discussie. Discussie is wel te voeren over hoe je dan bezuinigt en waarop.
CDA neemt zijn verantwoordelijkheid. Zeggen ze. In eerste instantie wilden ze niet regeren, afgestraft als de partij was door de kiezers. Maar ja, ze kunnen nu eigenlijk niet anders dan hun verantwoordelijkheid nemen. Toch? Het land moet immers geregeerd en het is belangrijk om daar een bijdrage aan te leveren. Bovendien kunnen ze dan hun christelijke (volgens het CDA staat dat gelijk aan sociaal) invloed laten gelden.

Dus… gooien we een heleboel ambtenaren op straat. Die zitten blijkbaar toch maar niks te doen want het kan prima volgens het regeerakkoord. Wie dan het werk moet doen (want geloof me, ondanks alle grapjes werken de meeste ambtenaren hard voor hun salaris) is niet bekend en dat er dan uitkeringen betaald moeten worden omdat ze echt niet allemaal meteen weer aan het werk zullen zijn is ook niet interessant, want dat komt uit een ander potje.
Duurzaamheid en zorg voor het milieu komen in het akkoord niet voor. Dat wordt gemaskeerd door die idiote 500 ‘animal cops’ (kan je leuke TV van maken). Dat de rechters dan nog meer op hun overvolle bordje krijgen dan ze nu al hebben en dat werk er niet bij kunnen hebben laten we even buiten beschouwing.
Studeren wordt duurder. We willen van Nederland weer een kenniseconomie maken, maar studenten worden opgezadeld met enorme leningen als ze geen ouders hebben die flink kunnen bijleggen (en geloof me: studerende kinderen kosten heel erg veel geld). Een tweede master of bachelor wordt helemaal onbetaalbaar, tenzij je vader (of moeder) ruim boven de Balkenendenorm verdient, gelukkig zijn er dat nog best veel…. Wil alleen niet zeggen dat het juist hun kinderen zijn die intelligent genoeg zijn voor een HBO of universitaire eerste of tweede studie.
We gaan leraren die ‘het goed doen’ (wie gaat dat bepalen?) beter betalen, maar we doen niets aan de overvolle klassen waarin zoveel ‘probleemleerlingen’ zitten dat een docent – vooral op het VMBO - meer maatschappelijk werker dan leraar is.
Iedereen die kan werken, moet aan het werk (helemaal mee eens, maar mijn mening over wie kan werken en wie daarbij een steuntje in de rug nodig heeft verschilt een tikje van die van het CDA en de VVD). Dus korten we flink op de WSW en op de reïntegratieprojecten, dan weten we zeker dat er meer mensen buiten de boot vallen en een beroep moeten doen op de (lagere) uitkeringen.
We doen niets aan de hypotheekaftrek, het is toch heel normaal dat als jij meer verdient dan je buurman jij in hetzelfde huis en met dezelfde hypotheek goedkoper uit bent omdat jouw belastingvoordeel groter is?
We geven grote bedrijven belastingvoordeel, dan kunnen daar mensen tenminste blijven werken met een salaris boven de Balkenendenorm en hoeven ze ook niet bang te zijn voor hun bonussen.
We gaan door met de aanschaf van de JSF, ook al weten we niet wat het gaat kosten en of we dat ding echt nodige hebben.

Zowel VVD als CDA roepen dat de zwaksten in de samenleving moeten worden beschermd en dat ze dat ook doen. En zo lang we het over groepen hebben van mensen die we niet kennen, kunnen we onze ogen sluiten en denken dat het klopt.

Maar ik ken die mensen. Ik ken er een van heel dicht bij. Ik stel haar even aan u voor…
Een jonge vrouw van 24. Ze kan niet lezen, niet schrijven en al helemaal niet haar eigen geld verdienen. Haar ouders hebben er alles aan gedaan om haar zo zelfstandig mogelijk op te voeden, maar met een IQ van rond de 50 kom je niet heel ver. Ze is sociaal, gezellig en lief en met relatief weinig tevreden: ze houdt van TV kijken, wil bij tijd en wijle graag naar een concert of musical en als het kan af en toe op vakantie. Oh ja, en met enige regelmaat een nieuw kleurboek en stiften, want kleuren is haar grootste hobby. Niks mis mee toch?
Maar haar Wajonguitkering wordt gekort: iedereen moet immers aan het werk? En dat bereik je alleen door te korten op de uitkeringen, ook op die van haar. Haar zorgtoeslag gaat naar beneden, haar basisverzekering wordt duurder en haar aanvullende verzekering ook. Die kan ze niet missen, wat er verdwijnen zaken uit de basisverzekering en haar gezondheid is een tikje wankel. Bovendien zijn de risico’s op nare aandoeningen voor haar groter dan gemiddeld.
De instelling waar ze woont bereidt zich voor op forse bezuinigingen: dat betekent dat ze mogelijk minder kansen en mogelijkheden krijgt voor dagbesteding en dat de verzorging/begeleiding met minder mensen moet worden gedaan en dus achteruit gaat.
Dan is er ook nog iets met het uit elkaar halen van wonen en AWBZ, maar ik weet nog niet of dat ook voor haar gaat gelden. Als dat zo is, gaat het ongetwijfeld geld kosten.
Dan hebben we het echt niet meer over een koopkrachtvermindering van een kwart procent (want een beetje bezuinigen uit oogpunt van solidariteit kan ze best hebben), maar van vele procenten.
Ze heeft het nu niet slecht, mijn dochter met het Syndroom van Down. Ze heeft een fijn huis en lieve mensen die voor haar zorgen.
Maar haar Wajonguitkering is laag. Ze kan er haar ziektekostenverzekering, haar eigen bijdrage AWBZ, haar sport en haar kleding van betalen. En af en toe een extraatje. Ze spaart ook: voor als haar meubels vervangen moeten worden. Maar echt… er kan niet veel geld meer af.
Hoezo worden de meest kwetsbare mensen in de samenleving ontzien?
Wie neemt voor haar en voor de mensen in dezelfde situatie de Verantwoordelijkheid?

Beam of Hope for the Disadvantaged (Behod)

2010-10-01T21:37:00.002+02:00

Renate werkt als vrijwilliger bij Behod, een project waar mensen met een lichamelijke beperking wonen, werken en studeren.
Discriminatie en uitsluiting van mensen met een beperking is in Oeganda aan de orde van de dag en mensen met een beperking hebben nauwelijks mogelijkheden als het gaat om opleiding en werk.
Ze worden gezien als mensen die niets kunnen en van geen enkele waarde zijn voor de maatschappij.

Een aantal jaren geleden richtte Paul Bulenzi, samen met de lichamelijk gehandicapte Joseph Behod op. Midden in Jinja vlak naast het Taxipark van de stad mogen ze gebruik maken van een overheidscomplex waar een paar gebouwen op staan.
De afgelopen jaren zijn er af en toe groepen vrijwilligers geweest om praktische zaken te doen: toiletgebouwen bouwen, rolstoelpaden aanleggen en een soort beveiliging aanbrengen bij het computerlokaal.

Er wonen mensen met een lichamelijke beperking, vaak met hun kinderen (en dat zijn er veel in Oeganda). Ze hebben ze in elk geval onderdak, maar geld verdienen blijft een probleem.
Ook is er een opleidingscentrum voor studenten met een beperking. Ze krijgen er een jaar lang computerlessen en naailessen.

Het leven is er zwaar. De vrouwen die er wonen, wonen er met hun kinderen, de echtgenoot is er meestal niet meer bij betrokken. Ze hebben nauwelijks mogelijkheden om geld te verdienen: ze kunnen niet heel veel en wat ze wel kunnen (wassen, strijken, naaien, sieraden maken) wordt door valide mensen ook al (te) veel gedaan. Een sociaal vangnet ontbreekt totaal, ze zijn afhankelijk van giften en het kleine beetje dat ze soms wel kunnen verdienen.

Renate is er heen gegaan omdat ze mogelijkheden wil creëren waardoor de mensen toch zo veel mogelijk in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien (en het schoolgeld voor de kinderen bij elkaar sprokkelen).
Dat valt niet mee: de ideeën van de gemiddelde Oegandees over werken wijken – op zijn zachts gezegd - nogal af van onze Westerse ideeën. Plannen genoeg: sieraden verkopen, computerlessen geven tegen betaling voor valide mensen, een restaurantje waar je pannenkoekjes, vruchtensapjes en koffie (eventueel ‘to go’, handig zo dicht bij het Taxipark) kunt verkopen, meubels maken enz.

Naast het Behodproject in de stad trekt Paul ook vaak naar het platteland om mensen te ontmoeten die zelf een beperking hebben of kinderen hebben met een – verstandelijke of lichamelijke – beperking. Hij probeert rolstoelen, klamboes en andere hulpmiddelen te regelen, maar vooral is het belangrijk om de mensen te laten weten dat ze niet helemaal alleen staan én ze zich ervan bewust te maken dat ze - voor een deel - zélf verantwoordelijk zijn voor hun bestaan: ook als mens een beperking kun je een bijdrage leveren aan je eigen levensonderhoud.

Renate is begonnen met opruimen, schema’s maken, de mensen leren kennen. Bovendien is er nu een boekhoudsysteem, want niemand had enig idee wat er aan geld in- en uitging. En als je subsidie wilt genereren of fondsen werven is dat toch echt een eerste vereiste.

De eerste dag dat we echt in Jinja zijn gaan we natuurlijk meteen kennis maken met de mensen van Behod. Het is een confronterende kennismaking: de mensen hebben er echt bijna niks. Er zijn wat plastic stoelen en er staan een paar houten bankjes. De gebouwen waar ze wonen zijn donker en niet al te schoon (dat blijkt later ook wel, als we begrijpen dat de bedwantsen zich hier prima op hun gemak voelen en niemand een serieuze poging onderneemt om er wat aan te doen: ze zijn het immers niet anders gewend….).
Gekookt wordt er buiten (maar dat is in Oeganda heel gebruikelijk) op de grond op houtskoolvuurtjes.
Renate ziet een paar meisjes in een stoel zitten en vraagt: ‘Why aren’t you at school today?’ ‘I’m sick’, is het schuchtere antwoord. ‘Schoolgeld dus niet betaald’, constateert mijn dochter. Want schoolgeld niet betaald, betekent ook echt: niet naar school.

Vooral een aantal vrouwen vindt het leuk dat we er zijn. Ze zitten meestal op de grond en verplaatsen zich door over de grond te schuiven. Willen ze een stukje verder dan zoeken ze hun rolstoel of krukken op.
De studenten scharrelen wat rond: de lessen zijn afgelopen. Ze zijn verlegen, kletsen wat met Renate, maar durven tegen ons niet veel te zeggen.
Dat is anders met Richard, een van de mannen die er woont. Hij vindt het maar wat gezellig om even een praatje te maken en toont ons zijn strijkijzer. Daar mag hij trots op zijn: zo’n zelfde strijkijzer stond vroeger bij mijn moeder vroeger in de vensterbank; het was antiek!

Meer foto's

If they can, we can!

2010-09-28T20:39:00.015+02:00

Als we een paar dagen in Jinja zijn, vindt het Sportsgala plaats. Speciaal ter ere van ons verplaatst van juni naar juli.
Paul (de projectleider van Behod) heeft ons opgehaald uit Entebbe en daar zo ongeveer het eerste T-shirt uit mijn tas getrokken en het meteen gedragen. Maar de rest weten we te bewaren voor de dag van het festival. De dag voor het festival komt Paul wel vast 20 shirts halen voor de ‘officials’. Want die moeten wel te herkennen zijn toch?
Om 09.00 uur zal het gala beginnen. Sporters en gasten (vooral mensen van de lokale en landelijke politiek) komen uit heel Oost-Oeganda om het evenement bij te wonen.
Keurig om negen uur zijn wij – gehuld in groene T-shirts – allemaal bij het Kakindu Stadium van Jinja.

Het is er voor ons gevoel nog akelig rustig. Maar vooruit: this is Africa, het zal wel een uurtje later beginnen.
Dat uurtje worden er twee en dan nog is er weinig te bespeuren van serieuze wedstrijdactiviteiten. En dat gaat ook nog niet gebeuren, want er blijken verkiezingen te zijn. Die zijn toevallig heel belangrijk voor mensen met een beperking, dus de meeste mensen komen een beetje later. Of de organisatie vergeten is dat de verkiezingen vandaag waren of dat de verkiezingen zijn verplaatst, daarover zijn de meningen verdeeld. Maar beide opties zijn zeer wel mogelijk!
We besluiten een Mzungu (blanken)tentje op te zoeken met echte koffie en – ook niet onbelangrijk – een westers toilet.

Als we om 12 uur terug zijn is het een stuk drukker geworden. Alle atleten zijn inmiddels te herkennen aan een groen shirt, maar ik zie er ook de nodige bobo’s mee rond lopen. We hebben er 150 meegenomen, maar 300 hadden we ook probleemloos kwijt gekund. Het wordt beslist een collectorsitem in Jinja!
Ik kijk mijn ogen uit: met een lichamelijke beperking in Afrika ben je echt heel erg gehandicapt. Er zijn nauwelijks hulpmiddelen, de trycicles zijn roestig en lijken uit elkaar te vallen van ouderdom, de enkele rolstoel kraakt en piept (en is ook niet het meest handige vervoermiddel in het hobbelige Afrika) en de krukken die er zijn, zijn gemaakt van hout. Maar het is ook niet gek dat mensen ‘lopen’ op hun handen, simpelweg omdat er voor geen geschikte hulpmiddelen voorhanden zijn. Blinden lopen (wel in groen shirt!) aan de hand van een bekende. Als die niet in de buurt is, kunnen ze niet veel meer doen dan zitten in deze onbekende omgeving.

Er is inmiddels het nodige publiek en er staat doorlopend iemand met een microfoon op het veld toespraken te houden of te zingen. Soms in het Luganda (of Lusogo, ik kan het niet uit elkaar houden…), maar ook wel in – zo goed als onverstaanbaar – Engels. Wel horen we elke drie minuten ‘ourrr frrriends frrrom Holland!’ voorbij komen. Tussendoor wordt er gedanst en ja… dat kan ook als je geen of onwillige benen hebt!

Het is helemaal niet zo erg dat het nog niet begonnen is, want tot onze verbazing komen er nog steeds busjes aan met trycicles op het dak. Die kunnen nu nog mooi meedoen met de eerste wedstrijd: een trycicle race dwars door Jinja. Tegen een uur of een lijkt die dan toch te beginnen. Paul bedenkt dat het misschien handig is als hij een politieagent mee laat rijden, want natuurlijk is er geen route uitgezet. Er wordt een politieagent – met auto – gevonden. Hij wil het wel doen, als er eerst even 30.000 shilling (bijna € 12) wordt betaald. Iedereen vindt dat de normaalste zaak van de wereld.
Ik mag het startsein geven, maar niet voordat er eerst een kwartier toespraken zijn gehouden. Dan zijn de fietsers weg. Voor tien kilometer, is mij verzekerd, maar ik heb ook al gehoord dat het er vier zijn.
René en Martijn gaan mee met de race en kijken hun ogen uit: er is niets, maar dan ook helemaal niets geregeld voor de wedstrijd. De politieauto maakt wel wat ruimte, maar de auto’s rijden vaak gewoon door. De boda bodarijders (brommertjes die je als openbaar vervoer kan gebruiken) sluiten gezellig aan bij de fietsers en begeleiden de groep tijdens de route. Gelukkig komt iedereen weer heelhuids aan bij het stadion.

Dan beginnen ook de andere wedstrijden: hardloopwedstrijden voor iedereen (ook als je op je handen loopt of blind bent), een soort blindenvoetbal,

tryciclewedstrijden op het veld en als klap op de vuurpijl een voetbalwedstrijd tussen het BEHOD-studententeam en een ander team. Voetbal is mateloos populair in Afrika en dat is hier met de wedstrijd ook te merken.

De spelregels van de meeste wedstrijden ontgaan ons voor een groot deel, maar dat geeft niet: we moedigen iedereen aan die meedoet.
Tussen de bedrijven door is er nog een toneelstuk dat gaat over de discriminatie van mensen met een beperking in Oeganda. De dag eindigt met prijsuitreikingen en wederom veel toespraken.

Wij willen een groepsfoto van alle sporters in hun shirts. Het kost wat moeite, maar dan willen ze zich wel komen opstellen. Allemaal op een rijtje… En wat we ook proberen, ze willen er nog een dubbele rij van maken, maar daar moeten we het mee doen.

Een bijzondere dag, dat is het! Want ondanks alle beperkingen maken de mensen er een geweldig feest van. Ze genieten van het sporten, van het met elkaar zijn.
Dank aan alle sponsoren voor de T-shirtjes: het is een feest om te zien dat zó veel mensen blij en trots in de shirtjes rondlopen: ‘If they can, we can!’

Meer foto's.

Naar Oeganda

2010-09-11T15:50:00.004+02:00

Het is niet de eerste vakantiebestemming die in je opkomt: Oeganda. Maar als een kind besluit dat ze daar acht maanden wil gaan wonen om er vrijwilligerswerk te doen, biedt dat natuurlijk wel een unieke kans om er heen te gaan.
Dus zijn we er al snel uit wat onze vakantiebestemming wordt voor 2010: Oeganda here we come!
Roosmarijn en Renate hebben dan al bedacht dat Merette vast niet zonder haar grote zus kan voor acht maanden (en grote zus niet zonder haar, maar dat wordt er niet bij verteld…) Alleen: vier weken Oeganda is voor Merette niet haalbaar. Daar hebben de dames het volgende op gevonden: Roos vliegt begin juli alleen naar Entebbe, wij komen drie weken later met Merette, Roos en Merette vliegen anderhalve week daarna terug en René en ik blijven dan nog een paar weken.
Dat betekent dat ik de tickets ga boeken bij het reisbureau, want via internet durf ik dit niet aan: als er ergens een stoel wordt weggekaapt valt het kaartenhuis in elkaar. We vliegen met KLM, wat betekent dat we elk 46 kilo bagage mee mogen nemen!
Als de tickets zijn geregeld kan Renate in Oeganda aan de slag. Roos kan bij haar logeren en voor ons boekt ze een hotel in de buurt van haar huis.

Inmiddels heeft ze een lijstje met computerspullen die er nodig zijn op BEHOD, het project waar ze werkt, om een aantal bijna middeleeuwse computers weer tot leven te brengen. Het lijstje staat op haar weblog en voor we het weten staat er tien kilo aan computerspullen in de kamer! Tim en Martijn gaan ook in juli naar Renate en zij nemen de computerspullen vast mee. Dat is fijn, want wij hebben inmiddels al zoveel plannen dat het nog krap gaat worden met onze 46 kilo…
Gelukkig heeft Roos al een heleboel drogisterijspullen meegenomen, dat hoeft bij ons niet meer mee.

Brillen zijn er nodig: veel brillen. Dus begin ik met verzamelen bij vrienden en kennissen. Ik neem contact op met Opening Eyes, onderdeel van de Healthy Athletes, een speciaal gezondheidsprogramma dat altijd actief is tijdens de Special Olympics en dat wordt ondersteund door de Lions Clubs. Tot mijn grote verrassing krijg ik vlak voor we weg gaan een grote boodschappentas vol met nieuwe brillen, waarbij ook nog eens duidelijk is vermeld wat de sterkte is.
Van Hans Anders in Arnhem krijg ik brillen en natuurlijk ook van onze eigen Optiek Colmschate. En niet te vergeten een hele doos uit Spijkenisse. De brillen alleen vullen een weekendtas!

Elk jaar wordt er in Jinja in juni een Sportgala georganiseerd voor mensen met een lichamelijke beperking. Speciaal ter ere van ons is deze dag verplaatst naar 23 juli. Dat vraagt om een leuke actie. Met behulp van vrienden, kennissen en de Deventer Sportploeg brengen we geld bij elkaar om speciale T-shirts te laten maken. Bij Goal Promotions kunnen we 150 shirts bestellen voor een mooie prijs en Via Design maakt een leuk ontwerp.

Een paar dagen voor we weg gaan halen we de shirts op. ‘Of we wel zeker weten dat we het allemaal meekrijgen? Want het is wel een grote doos...' Dat is een understatement, maar ik ben vast van plan om het allemaal mee te slepen naar Oeganda. We krijgen ook nog pennen, tassen en petjes mee als we de shirt komen ophalen!
En inmiddels is er ook al weer het nodige aan computerspullen gebracht.

Ik maak voor alle zekerheid een paar sponsorbrieven waarop staat dat alle shirts, brillen en computerspullen een donatie zijn voor BEHOD. Soms is het heel handig om eigen briefpapier te hebben en directeur/eigenaar te zijn van je eigen bedrijf.

De woonkamer ziet er uit of er een bom is ontploft, maar uiteindelijk lukt het om alles in de koffers en in de tassen te proppen.

Op Schiphol blijkt dat we keurig onder de 46 kilo per persoon zitten. Op het vliegveld in Entebbe regelen we onze visa en dan moeten we met alle bagage nog door de douane. De controle is streng vanwege de bomaanslagen op de avond van de WK-finale. Een struise douaniere vraagt wat ik allemaal bij me heb. ‘Zijn de T-shirts nieuw?’ vraagt ze. ‘Nee hoor, tweedehands’, verzeker ik haar. Ze wijst naar een bepaalde richting, maar ik heb geen idee wat ze bedoelt. Zou ik de shirts toch moeten laten zien? Want ze zijn wel echt heel erg nieuw…
Dan rennen Renate en Roos naar ons toe en ik vergeet de struise dame op slag. Eindelijk weer een knuffel van mijn oudste die we nu toch al bijna vijf maanden niet hebben gezien. We lopen met alle bagage naar buiten en er is niemand die nog met een vinger wijst naar de bagage.
Een uurtje later zitten we met een drankje in een guesthouse in Entebbe: eindelijk weer even met z’n vijven!

Wateroverlast...

2010-08-28T18:56:00.000+02:00

Veel zware buien zijn er voorspeld voor donderdag. Op veel plekken wordt wateroverlast verwacht.
Er kan wel 100 millimeter water vallen en dat is meer dan er normaal in de hele maand augustus valt.
Nou maak ik me meestal niet heel druk om dat soort berichten: tot nu toe valt het meestal allemaal reuze mee als de weermannen en -vrouwen met dergelijke onheilstijdingen komen.
Toch regent het wel erg hard donderdagmorgen: hard genoeg om met de auto naar de Diepenveenseweg te gaan. Ik kan nog net de wijk in voor het water in de tunnel aan de Brinkgreverweg zo hoog komt te staan dat de afslag naar de Diepenveenseweg wordt afgesloten.
Het plenst de hele morgen, maar Cambio zit hoog aan het spoor, dus van wateroverlast is daar geen sprake. Wel blijkt er een flinke lekkage te zijn bij Melk en Meer, onze zuivelwinkel. Dat is wel vervelend. ’s Middags rijd ik naar een andere locatie: de Karel de Grotelaan. De regen komt weer met enorme hoeveelheden naar beneden en een aantal collega’s komt als verzopen katten binnen. De pleinen achter de schoolgebouwen staan al aardig onder water.
Als ik naar huis wil staan ook de straten achter de locatie aan de KdG blank. Oef, is mijn ouwe, trouwe Swiftje wel bestand tegen zo veel water?
Maar goed, veel keuze heb ik niet, dus ik rijd voorzichtig richting de Margijnenenk. Ook die staat vol water en het kruispunt in de verte ziet er niet veel beter uit. Ik probeer een andere straat, maar het maakt allemaal niet veel uit. Tot mijn verbazing staat het water in een aantal vijvers meters hoger dan normaal.

Een paar keer moet ik door zulke diepe plassen dat ik serieus vrees voor mijn autootje, maar ik kom veilig thuis. De ventweg voor ons huis staat ook helemaal onder water: alleen de drempels steken er nog bovenuit.
Samen met René en gewapend met de camera rijden we naar de stad. Het is wat droger en de tunnels staan niet meer helemaal onder water, maar het is toch nog wel spannend onderweg. Dat levert nog wel mooie plaatjes op.

Als we om negen uur ’s avonds richting huis rijden is alle water weer verdwenen. Alleen in slootjes en vijvers staat het water nog heel erg hoog.
En… een glasvezelcentrale staat onder water. Meer dan 45 uur geen tv, telefoon en internet. Grrrr…

Meer foto's...

Balkenende vertelt een schuine mop

2010-08-25T12:40:00.000+02:00

Oeganda

2010-08-23T22:34:00.000+02:00

Het eerste dat in me opkomt als ik denk aan Oeganda is: groen. Zelden zo’n groen landschap gezien. Alles staat vol: of met aangelegd groen (suiker, casave, thee enz.) of met struiken, bomen en regenwoud. De Oegandezen zijn trots op al dat groen; trots dat het veel regent in hun land, want dat zorgt er voor dat de oogst groeit en dat er geen honger is. Dat de voeding vrij eenzijdig is en meer vult dan gezond is, is niet relevant: een gevulde maag is belangrijk in een continent waar veel landen wel honger kennen.

Vervolgens denk ik aan de ongelooflijke rommel. In Kampala, in Jinja en in alle dorpjes en stadjes die je tegenkomt. Overal is het stoffig, ligt het afval op straat op grote hopen of wordt het verbrand in smeulende, stinkende vuurtjes. Voeg daarbij de dieselauto’s zonder roetfilter en je hebt de geur van het moderne Oeganda te pakken: het stinkt er.

Zo’n zes miljoen van de drieëndertig miljoen Oegandezen wonen in een min of meer stedelijk gebied (vijf miljoen in Kampala, 100.000 in Jinja en de rest in overige kleine stadjes en dorpjes). Daar is stroom en er staan gebouwtjes. Daar zijn altijd mensen op straat te vinden, zijn winkeltjes, branden vuurtjes en is eten te koop. En er zijn mobiele telefoons. De gemiddelde Oegandees in deze stedelijke gebieden heeft er drie: er zijn drie providers. Naar een nummer van dezelfde provider bel je goedkoop en dus is het handig dat je al je vrienden kan bellen op dezelfde provider als die zij hebben. Dat betekent dat je drie nummers moet hebben. Airtime (beltegoed) is op elke straathoek te koop. Voor 1000 shilling (ongeveer 40 eurocent) ben je mobiel bereikbaar. Niet lang, maar toch!

In the village (op het platteland) leven de mensen in hutten van koeienpoep en riet. Het ruikt er heerlijk, want al het stinkende afval van de stad is hier ver te zoeken. Er branden ook wel vuurtjes om afval te verbranden, maar dat afval is vooral natuurlijk en stinkt veel minder. De hutten zijn verrassend schoon en heerlijk koel. En nee, daar stinkt het helemaal niet. Er is geen stroom en voor water moet je toch zeker elke dag drie kwartier lopen (en met dat water drie kwartier terug). Het klinkt ideaal, maar medische hulp is er nauwelijks en hoewel er voedsel is in overvloed is dat zó eenzijdig dat er veel kinderen lijden aan ondervoeding. En er zijn veel, heel veel kinderen. De meeste mannen hebben meerdere vrouwen en bij allemaal een flinke rij kinderen. Veel kinderen (en/of moeders) overlijden bij de bevalling door een gebrek aan medische zorg, kinderen sterven aan malaria of tbc. Of ze hebben HIV of polio. Dat geeft een andere kijk op de eerste idyllische kijk op the village…

Oeganda is ook een land van apen, niet alleen gorilla’s (oh, wat ben ik jaloers op Renate, Roos en Tim die een uur bij een grote groep hebben gezeten) en chimpansees, maar ook bavianen en heel veel andere soorten, prachtige wildparken (een stuk minder toeristisch dan in Kenia, maar wel puur natuur en met aardig wat wild), prachtige regenwouden, watervallen, koude douches, schuimplastic matrassen, ontbijtjes met iets wat op toast lijkt en altijd iets met ei, een wandelsafari naar neushoorns, boda boda’s om je in de stad te vervoeren, kinderen, heel veel kinderen en vriendelijke mensen. En malaria… Want dat liep ik al op toen ik een goede week in Oeganda was. De Oegandezen hebben me er vierkant om uitgelachen.

Maar wat me van Oeganda vooral bij zal blijven is de totaal andere mentaliteit dat de onze… ze begrijpen de Mzungu’s (blanken) niet en wij begrijpen hen niet. Er ligt een wereld van verschil tussen hun cultuur en de onze.
Het waren vier heel bijzondere weken. Mijn hoofd heeft het allemaal nog niet helemaal op orde, maar de komende tijd zal ik er uitgebreid over verhalen….

Voetbalfinale in Kampala

2010-07-12T22:18:00.002+02:00

Voor de wedstrijd van zondagavond 12 juli hebben we nog contact met Renate en Roosmarijn (en Tim en Martijn) in de Iguana bar in Kampala. ‘De vlieger’ van André Hazes wordt goed meegezongen en 300 in het Oranje gehulde Nederlanders verheugen zich op de wedstrijd. Nu nog even winnen…

Dan is het ongeveer kwart voor 12. Nederland heeft een uur geleden de finale van het WK-voetbal tegen Spanje verloren. Een sms’je uit Kampala: ‘Ik weet niet of jullie iets gaan meekrijgen, maar er is wat gedoe in Kampala. We zijn alle vier veilig in het guesthouse. Xx’
Ik sms in eerste instantie braaf terug: ‘Fijn om te horen dat jullie in het guesthouse zijn, hebben hier nog niks gehoord.’

Maar dan realiseer ik me dat het helemaal niet normaal is dat ze zo snel na de wedstrijd in het guesthouse zijn, want waar de Nederlanders hier in Nederland meteen naar huis gingen na de wedstrijd, blijven Nederlanders in het buitenland toch nog wel even gezellig bij elkaar hangen, drinken nog wat en gaan echt niet meteen terug naar hotels e.d. Bovendien is het wel even rijden naar het guesthouse. Wat is er aan de hand?
Toch maar even bellen…
Alle vier zitten ze gezond en wel op het dakterras van het guesthouse, maar ze hebben bepaald een spannend uur achter de rug. Tijdens de tweede helft van de wedstrijd komen de eerste sms’jes binnen in de club waar ze kijken. Ergens rondom de goal van Spanje gaan mensen rennen, de club uit. Renate, Roos, Tim en Martijn gaan met Sander, de eigenaar, snel mee de bus in en terug naar het guesthouse. Mensen van de ambassade geven aan dat de club zo snel mogelijk leeg moet i.v.m. bomaanslagen vlak in de buurt.
De aanslagen zijn vlakbij de club gepleegd waar ze waren, terwijl honderden mensen voetbal zaten te kijken. De eerste berichten op nu.nl zijn dat er 24 doden zijn (inmiddels weten we dat het er meer dan 70 zijn).
Ze zijn erg geschrokken (Roosmarijn zegt: 'Als ze over 30 jaar aan me vragen: “waar was jij tijdens de finale Spanje-Nederland, dan weet ik dat nog precies: rennen naar een busje omdat we hals over kop die club uit moesten”'), maar voelen zich veilig in het guesthouse dat in een compound ligt. Niemand heeft het nog over voetbal.

De planning is dat ze maandagnacht om een uur of vijf vertrekken naar het Bwindipark, in het Zuid-Westen van Oeganda, in het grensgebied met Congo en Rwanda. Renate, Tim en Roos hebben permits voor de gorilla’s voor dinsdag 13 juli. De permits zijn drie maanden geleden al geboekt en betaald en alleen geldig op die dag.
De guesthouse-eigenaar heeft de ambassade ingelicht dat hij vier Nederlanders heeft die diezelfde nacht nog weg willen uit Kampala. Is dat verantwoord? De ambassade belooft contact te houden.
Ze beloven niet te gaan als de ambassade het afraadt: ze willen heel graag naar de gorilla’s, maar niet als niet veilig is.
Om een uur of zes in de ochtend weer een sms: ‘We zitten in de auto en zijn al een eind onderweg. Kampala is weer rustig, maar we zijn wel blij dat we er weg zijn.’ Ze hebben niet meer geslapen die nacht (ik ook niet echt trouwens), maar konden gelukkig wel veilig vertrekken.

Inmiddels worden de berichten over de aanslagen iets gerichter. Er zijn veel slachtoffers en de (zelfmoord)aanslagen worden opgeëist door de radicaalislamitische Somalische groepering al-Shabaab. De aanslagen zijn min of meer aangekondigd: Oeganda maakt deel uit van een soort vredesleger in Somalië dat door deze groep – gelieerd aan Al Qaida – niet gewaardeerd wordt. Bovendien vinden deze fundamentalisten voetbal een kwaadaardig gebeuren en in strijd met de Islam. In Somalië kijk je alleen voetbal in je eigen huis als niemand het weet, want anders kun je er zomaar om vermoord worden.
Het lijkt er dus op dat ook het kijken naar voetbal met de aanslagen te maken heeft. Ik realiseer me dat twee van mijn dochters (en twee lieve vrienden) gisteravond wel heel erg dicht bij terreur in de buurt zijn geweest: stel dat de zelfmoordenaars bedacht hadden dat ze wel eens de supporters van de finalisten konden opzoeken…
Het kan mij ineens niets meer schelen dat ‘we’ verloren hebben; mijn kinderen zijn veilig.

PS: En ja… het hemd is nader dan de rok, zo zit een mens in elkaar. Ik ben blij dat mijn Oegandagangers veilig zijn, maar mijn hart doet pijn als ik aan de slachtoffers denk….

If they can, we can!

2010-07-04T19:13:00.001+02:00

T-shirts voor het Sportgala van BEHOD

BEHOD – het project van Renate in Jinja, Oeganda - houdt elk jaar in juni een sportgala. Speciaal voor sporters met een beperking wordt er dan een hele dag vol sport georganiseerd.
Dan krijg ik van Renate een berichtje: speciaal ter ere van onze komst wordt het gala uitgesteld! Iedereen vindt het heel erg leuk als we daar bij kunnen zijn en dus wordt het gehouden in juli. We voelen ons zeer vereerd.

Maar… daar moeten we natuurlijk iets mee. Want sporters met een beperking: dan ben je bij ons aan het goede adres. Niet voor niets zijn we al jaren betrokken bij de Deventer Sportploeg!
Ik zie meteen een link: we moeten toch iets doen met ‘onze’ sporters hier en de sporters daar in Jinja.
Voor alle sporters, supporters en vrijwilligers van de Deventer Sportploeg hadden we dit jaar een prachtig fanpakket, natuurlijk in onze eigen kleuren limegroen en donkerpaars. Ik zie het voor me: heel veel prachtige, zwarte mensen in zo’n groen shirt…

Ik vraag aan Renate hoeveel mensen er mee doen. Nou, zeker 100. En als ik dan shirts meeneem, wil ik er ook wat voor de kinderen, want die vinden dat natuurlijk ook leuk.
We mogen ieder 46 kilo bagage meenemen (en nog 12,5 kilo handbagage). Als Roos vast veel shampoo, zonnebrand en nieuwe kleren voor Renate meeneemt (‘Ik kan hier alleen tweedehands ondergoed kopen mam, willen jullie alsjeblieft wat meebrengen?’) moeten wij toch 30 kilo aan T-shirts kunnen verstouwen?

Ik doe nog een poging om erachter te komen of ik wel 150 shirts mag invoeren, maar ik krijg het niet helder. ‘Gewoon verdelen in die tassen’, adviseert een KLM-mevrouw. ‘En zeggen dat ze al gebruikt zijn, je hebt ze toch opgevouwen? Dan zijn ze niet meer nieuw’, adviseert iemand anders.

Jan Machiela, vaste vormgever en erelid van de Deventer Sportploeg vraag ik om een leuk ontwerp te maken: van het logo van de Deventer Sportploeg en BEHOD en de kreet die ze in Jinja bedacht hebben: ‘If they can, we can!’ En binnen de kortste keren krijg ik van Robin, een van zijn stagiaires de eerste leuke ontwerpen toegestuurd! Robin en Jan, dankjewel! Altijd als ik een beroep op Jan doe, komt hij met iets waar ik helemaal blij van word en dat is dit keer niet anders!

Bij Goal Promotions vraag ik een prijsopgave: per shirt gaat het me € 4,05 kosten. En ja, ze zijn op tijd klaar. En ze willen er ook nog wel iets leuks bij doen: pennen en kleurboekjes en zo. Omdat het zo’n leuk idee is!

Al met al kost het dus ruim € 600. De Deventer Sportploeg sponsort zo’n 35 shirts. Er is nog geld van de Richard Krajicek Foundation Award die we in 2008 hebben gewonnen. Daarvan kan het worden betaald, want geld van onze eigen sponsoren gebruiken we natuurlijk voor onze sporters! Maar het moet toch een geweldig idee zijn voor de sporters in Oeganda dat er hier sporters zijn met een beperking die aan hun sportgenootjes in dat verre land denken?

Voor de andere shirtjes doe ik een beroep op mijn netwerk…Op alle lezers van mijn blog, Hyves, Facebook en e-mail. Natuurlijk betaal ik er zelf ook een aantal, maar het zou fijn zijn als ik niet het hele restant hoef te betalen en we in Jinja kunnen zeggen dat er heel veel mensen zijn die de sporters daar een geweldige dag toewensen en dat laten zien door een of meer shirtjes te sponsoren.

Dus… wie doet er mee? Koop één (of een paar shirts) voor de sporters van BEHOD. Ik beloof als tegenprestatie een foto van 150 sporters met dit prachtige shirt aan!
Maak € 4,05 of een veelvoud ervan over op bankrekening 93 54 96 084 (t.n.v. M. Sluiseman, Deventer) en vermeld erbij dat het om de T-shirts gaat.

Enne… mocht er meer geld binnenkomen dan de T-shirts kosten, dan kijk ik samen met Renate voor welk doel bij haar project ze dat geld het beste kan gebruiken. Want geloof me…er is nog veel werk te verzetten. Maar daarover meer als wij straks weer terug zijn!

Poppers 2010

2010-05-25T21:58:00.000+02:00

Vorig jaar gingen we met z’n tienen: negen begeleiders en Merette. Dit jaar besluiten we dat het wel met drie man begeleiding kan. Want Merette wil natuurlijk weer. Helemaal nu er vier Poppers zijn: Gerard Joling én Gordon doen allebei mee. Hopen we. Want je weet maar nooit. Als een van de twee het in zijn bol krijgt om toch nog op te stappen zal ze het met drie Toppers moeten doen.
Ze heeft vorig jaar al tegen Gerard gezegd dat hij het toch echt bij moet leggen met Gordon, maar dat wilde hij niet beloven.
Gelukkig lijkt het er dit jaar toch echt weer van te komen. En dan ook nog Frans Bauer als Special Guest.

Zaterdag 22 mei is het eindelijk zo ver. Dresscode is white & silver. Dat blijkt nog lastiger dan gedacht, want voor Merette heb ik echt geen witte kleren. Gelukkig vind ik op de markt in Den Haag foeilelijke witte stof met zilveren glitters. Kunnen we toch een sjaaltje van knippen.

Tegen half zes rijden we weg uit Deventer. Eerste stop bij McDonalds in Apeldoorn. Veel wit en zilver. Goh, waar gaan die naar toe?
In Amsterdam vinden we snel onze gereserveerde parkeerplek. We lopen de parkeergarage uit en slaan linksaf. Niet dat we de weg weten, maar alles wat wit en zilverkleurig is loopt die kant op, dus…

Eindelijk zijn we in de Arena. Wat ons betreft kan het feest beginnen.
En een feest is het! Bijna iedereen is echt in het wit en zilver (als we nog een keer gaan zullen we dus echt beter ons best moeten doen voor Merette) en de rode lampjes die iedereen op zijn hoofd kan zetten (led reclame van Philips) worden door iedereen gedragen. 61.000 vrolijke mensen zingen mee, zien de zoen van Gordon en Gerard, genieten van een wijntje en biertje en hebben een topavond.
Wij ook. Want het kan dus gewoon: meer dan 60.000 mensen bij elkaar die samen plezier maken zonder dat er gekke dingen gebeuren. Mag je van de Toppers vinden wat je vindt (en ik vind ze leuk, ik beken), maar het publiek is in elk geval Top!

(En wat Merette ervan vindt hoef ik niet uit te leggen: alleen naar haar kijken maakt het een fantastisch feest!)

Van je vrienden moet je het hebben...

2010-05-02T21:41:00.004+02:00

In de stromende regen deden Job en Daisy vandaag mee aan de Lentetoertocht in Zutphen. Ze skeelerden maar liefst 45 (!) kilometer en lieten zich daarbij sponsoren door vrienden, collega’s en bekenden.
De opbrengst is voor het project van Renate.
Job en Daisy, wat een stoere actie! Super hoor.
Ze hebben er ook nog de krant mee gehaald…

Kijk hier voor meer foto's.

De vrouw van….

2010-04-26T08:24:00.000+02:00

Ik kom er natuurlijk nog wel eens: op het stadhuis in Deventer. Ik had er veel vaker willen zijn, maar goed dat is niet meer aan de orde.
Vrijdagmorgen mocht ik met René mee. Hij was uitgenodigd op het stadhuis tijdens de (eerste) persconferentie van het nieuwe college omdat hij een fotowedstrijd had gewonnen. Ook wel eens aardig, mee als de ‘vrouw van’….

PERSBERICHT
23 april 2010

‘Spelen op de Brink’ winnaar fotowedstrijd binnenstad

René Sluiseman is winnaar van de fotowedstrijd ‘Prachtige Deventer Binnenstad’. Met zijn foto ‘spelen op de Brink’ wint hij een waardecheque van 100 euro. Daarnaast krijgt zijn foto een plek op de omslag van de reactienota bij het ambitiedocument van de heren Coenen en Asselbergs. Zeven andere ingezonden foto’s worden ook in de reactienota opgenomen.

De reactienota wordt samen met het ambitiedocument in mei aangeboden aan het college en de raad. Naar verwachting neemt de raad voor de zomer een besluit.

Wethouder en juryvoorzitter Marc-Jan Ahne over de winnende foto: “De foto geeft een treffend, bijna tijdloos beeld van onze prachtige binnenstad. Spelende kinderen en volle terrassen laten zien hoe levendig en gezellig de Deventer binnenstad is. De foto geeft ook de aantrekkingskracht van een autovrij plein weer. Op een leeg plein is ruimte voor recreatie, ontspanning, horeca en evenementen. Tot slot symboliseren de vele kinderen op de foto de toekomst van Deventer. Voor hen ontwikkelingen we de binnenstad. Zij zijn de gebruikers van morgen. Een schitterende foto.”

Fotowedstrijd
De fotowedstrijd ‘Prachtige Deventer Binnenstad’ werd georganiseerd in het kader van het ambitiedocument Deventer: een bericht aan de stad. De visie voor de binnenstad is opgesteld door voormalig Rijksbouwmeester Jo Coenen en voormalig Rijksadviseur Fons Asselbergs. Op www.deventer.nl/visiebinnenstad vindt u meer informatie over de visie.

Sponsoractie

2010-04-24T16:34:00.000+02:00

BEHOD, het project van Renate in Oeganda, heeft het toch nu toe moeten doen met heel weinig geld. Langzamerhand wordt duidelijk wat er - naast het aanbrengen van structuur en het vergroten van de mogelijkheden om geld te verdienen met en bij het project - allemaal nodig is en de komende tijd horen we daar ongetwijfeld meer over.

Job en Daisy, oud-studiegenoten en nog steeds lieve vrienden van Renate houden een leuke sponsoractie. Zij verkopen een aantal zaken via Marktplaats én ze gaan op 2 mei 45 (!) kilometer skaten en laten zich daarbij sponsoren.
Het geld dat er mee wordt opgehaald gaat naar de speciale BEHOD-rekening van Renate.
Job en Daisy, wat een superidee! Wij duimen dat er heel veel mensen meedoen!

Meer weten? Ook sponsoren? Kijk op Renates weblog.

Paaskaars

2010-04-05T21:08:00.001+02:00

Op de valreep... Wel eens een mooiere paaskaars gezien?

Maar goed dat de paus dit niet weet....

Een maand geleden…

2010-04-02T22:10:00.007+02:00

stonden we op Schiphol. Rond kwart over negen zwaaiden we Renate uit. Acht maanden naar Oeganda. Woensdag 3 november komt ze terug. (Leuk als op je werk iemand een afspraak wil maken voor die dag en je meteen roept: nee hoor,dan kan ik niet!)
Een maand is ze weg. Een achtste deel van haar verblijf in Oeganda zit er op.
En het is ontzettend snel gegaan! De eerste avond sms-t ze dat ze in Kampala in een guesthouse zit en goed is aangekomen. De volgende dag is er een blog: geschreven in korte broek, met een biertje naast de laptop.
Ik denk aan de tijd dat ik zwanger was van haar: bijna 26 jaar geleden. Mijn broer zat een jaar in Amerika, met een uitwisseling. Keurig in een (katholiek) gezien en het hele jaar braaf op highschool. Ongeveer een keer in de maand belden we, want vaker bellen was te duur. Het kon een keertje extra toen mijn vader een hartaanval had gehad. Verder schreven we brieven. Mijn ouders zochten hem op in mei en ik had een brief geschreven om hem te vertellen dat hij oom zou worden. Toen hij dat las, was Renate al een aantal maanden 'onderweg'.
Wat is er veel veranderd in de laatste 25 jaar. Ik volg vrienden en vriendinnen van Renate all over the World. Ik blog, hyve en facebook (en chat zo met de projectpartner van Renate nog voor ze in Oeganda is gearriveerd. Inmiddels begint hij met ‘Hi mama’…).
En nu volg ik mijn eigen kind via internet. We spreken haar via skype. Ze klinkt ontspannen, happy. Wat een luxe! Want via mail en blog kan ze me voor de gek houden en doen alsof alles ok is, maar als ik haar hoor (en zelfs soms zie via de webcam) weet ik het zeker: ze zit er geweldig op haar plek!
Het project is pittig, ze ziet er soms heel schrijnende dingen, werken in Afrika is écht anders, maar het is er geweldig! En ik kan haar volgen, bijna elke dag.

Vanavond slaapt ze ergens in The Village (= op het platteland). Zonder stroom, zonder water, zonder sanitair (back to my scouting-roots). Even geen contact dus. Maar dat is prima, want zondag gaan we skypen als ze bij BEHOD het paasfeest viert met een film en een maaltijd voor 80 personen. Die 80 mensen willen ons allemaal wel zien, en dus gaan laptop en webcam mee. Wij zitten hier met de oma’s, die ook nog nooit geskyped hebben. Nu maar hopen dat de verbinding een beetje wil lukken.
Zo komen we die andere zeven maanden ook wel door!

Uitvoering

2010-03-29T17:17:00.001+02:00

Het is altijd weer een feestje voor de Deventer Sportploeg: de uitvoering van SVOD. Afgelopen zaterdag mochten ze weer. Hartstikke zenuwachtig, want stel je nou toch eens voor dat het mis gaat.
Natuurlijk gaat het niet mis. Het publiek klapt het dak van de Scheg eraf als de gymnasiasten met een verstandelijke beperking hun kunsten vertonen op de muziek van K3.
Zo’n twintig volwassenen die op ‘Feest’ en ‘Papapa’ met de bal, de evenwichtsbalk, hoepelringen en een springplank zó verschrikkelijk hun best doen; die verdienen dat applaus toch ook?
Het enthousiasme en de blijdschap, het zwaaien naar het publiek, ik kan er niet een jaar met droge ogen naar kijken; het ontroert me altijd weer…

Verrekte mongol

2010-03-26T18:48:00.002+01:00

Cool Cat verkoopt T-shirts met dit opschrift. Het komt uit een televisieserie die New Kids on The Block heet en de belevenissen van een groep Brabantse hangjongeren laat zien.
Ik heb er wel eens een stukje van voorbij zien komen en het enige wat me bijgebleven is, is het stuitende taalgebruik.
Maar de serie schijnt heel populair te zijn onder jongeren. Tja, je zal maar niet beter weten.

Een van de meest populaire uitdrukkingen is ‘verrekte mongol’. Die is zó leuk dat Cool Cat er nu een T-shirt van heeft gemaakt.
Editie NL besteedt aandacht aan het item, het staat – natuurlijk – in de Telegraaf en de tendens is: eigenlijk kan het niet, maar het is toch wel fijn nieuws.

Ik denk terug aan zo’n 14 jaar geleden. Haagse Harry was mateloos populair en had een T-shirt waarop stond: ‘Valt eâh watte kèke, achteâhrlèke mongoâl?’
Ik heb hem gekocht, en Merette heeft hem heel lang gedragen als nachthemd. Gewoon thuis, dat wel. Hoewel? Een keer heb ik hem meegegeven naar het Logeerhuis. Niks gezegd, gewoon in haar koffer gedaan. De begeleiding heeft in een deuk gelegen. Daar kan het huidige T-shirt niet tegen op!

Overigens heb ik nog steeds spijt dat ik het T-shirt niet heb gekocht met de onvolprezen tekst: ‘Ik ben zo geboren en wat is jouw excuus?’ Zal ik vragen of ze dat bij Cool Cat nog eens willen maken?

Einde aan een politieke carrière…

2010-03-04T18:13:00.000+01:00

Een aantal jaren heb ik in de fractie van GroenLinks meegedraaid als opvolger. Ik heb gezien hoe hard er wordt gewerkt door raadsleden en hoeveel tijd het kost om raadslid/opvolger te zijn. Soms krijg je wel drie of vier uitnodigingen voor dezelfde dag. Dan lukt het simpelweg niet om overal aanwezig te zijn, zeker als je weet dat bijna alle raadsleden – naast het raadslidmaatschap – ook een baan hebben. Dat is goed, want dat betekent dat raadsleden in de maatschappij staan, maar het beperkt wel in de mogelijkheden om op alle uitnodigingen in te gaan. Kom bij mij dus niet klagen over het feit dat ‘de politiek’ zich nooit laat zien en niet weet wat er in de samenleving gebeurt.
De politici denken er mogelijk anders over dan jij, maar het gros werkt heel hard en veel om te bereiken wat zij belangrijk vinden voor de stad.

Als blijkt dat mijn vrijwilligerswerk en het werken voor mijn tekstbureau niet kan worden gecombineerd met het opvolgerschap (ik kom altijd tijd te kort voor een aantal zaken) stop ik ermee. Ik blijf – heel zijdelings – betrokken bij de fractie, maar ben niet heel actief want ik wil vooral vrijwilligersactiviteiten niet inruilen voor mijn opvolgerschap en ik vind dat ook het opvolgerschap voldoende tijd en aandacht verdient.

Toch sta ik in 2010 weer op de lijst. Ditmaal op een verkiesbare plek. Ik ben ingegaan op een verzoek van de kandidatencommissie om te komen praten, praten kan immers altijd. Over de vraag of ik mij kandidaat wil stellen heb ik zorgvuldig nagedacht. Want als ik er voor ga, wil ik dat ook voor de volle 100% doen. Dat verdient Deventer, en zo zit ik ook in elkaar. Dat betekent dat – als ik in de gemeenteraad kom - mijn vrijwilligerswerk op een zeer laag pitje moet worden gezet, maar ook dat ik in de raad kan opkomen voor alles wat – als GroenLinkser – belangrijk vind voor onze prachtige gemeente.
Uiteindelijk en na rijp beraad is mijn antwoord een volmondig en van harte ‘ja’ geweest.
Ik wil heel erg graag de komende vier jaren in de gemeenteraad van Deventer mijn steentje bijdragen aan een sociaal en duurzaam Deventer. Ik wil een schakel zijn tussen de inwoners van Deventer en de politiek, met oog voor een duurzaam en economisch sterk Deventer. Tot mijn verrassing krijg ik van de kandidatencommissie plek twee toegewezen; een hele eer en waardering voor mijn kwaliteiten. De Algemene Ledenvergadering maakt een andere keuze wil een mensen hoger op de lijst als dank voor het werk dat ze de afgelopen jaren hebben verzet. Het is maar net welke keuze je maakt. Het wordt plek vier. Een kwetsbare plek, want na mij komen nog meer kandidaten die altijd veel voorkeurstemmen trekken.
Vol goede moed gaan we de verkiezingen in. We hebben zes zetels, als we die houden is er weer een behoorlijke fractie neer te zetten. Ik schrijf mee aan folders en begeleid het drukkersproces, ik verdiep me in de website zodat ik er teksten op kan zetten en voer campagne. Het zijn drukke weken die samenvallen met het vertrek van Renate naar Oeganda.
Woensdag 3 maart: vanwege de val van het zoveelste kabinet Balkenende is nauwelijks meer aandacht voor de lokale politiek; er gaat ongetwijfeld veel gestemd worden op landelijke thema’s. En een flink stuk rechtser dan de vorige keer.
Dat klopt. GroenLinks verliest in Deventer twee zetels (overigens tegen de landelijke trend in, maar dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat GL in 2004 ver boven het landelijk gemiddelde heeft gescoord en in de coalitierol zich duidelijk minder heeft geprofileerd).
Vier zetels is niet genoeg, want twee kandidaten na mij hebben veel voorkeurstemmen en de twee op de plaatsen een en twee hebben er vanzelfsprekend ook genoeg. Jammer dat het geen vijf of zes zetels zijn, dan had ik kunnen laten zien dat ik een waardevolle aanvulling ben voor de Deventer politiek. Ik was de uitdaging graag aangegaan!
Tja, soms lopen dingen anders. Gelukkig maar dat ik me niet hoef te vervelen…

Daar gaat ze...

2010-03-03T17:23:00.000+01:00

En dan is het zomaar 2 maart. Nou ja… zomaar. Er zijn drukke dagen aan vooraf gegaan. Een afscheidsfeestje voor vrienden en bekenden, afscheid van Cambio, afscheid van de kamer waar ze zes jaar geeft gewoond.
Veel – dure - inentingen. Hopen dat de verzekering er een deel van vergoedt. Verzekeringen regelen, andere bank, creditkaart, dollars voor het visum dat in Entebbe moet worden aangeschaft. Belastingpapieren invullen (van de afgelopen vier jaar!) en goede doelen opzeggen. Inschrijven voor een (antikraak)woning voor november. Afscheid van de oma’s (met boerenkool).
Inpakken. Wat kan er mee, en vooral wat niet. Zesenveertig kilo mag ze meenemen. Een dure vlucht heeft zo zijn voordelen en voor acht maanden is een grote rugzak en een koffer vol niet eens zo heel veel.

Maandagavond is het dan allemaal klaar. Kamer is leeg (met dank aan collega’s die nog even het laatste grofvuil hebben opgehaald), koffer en rugzak gepakt. Ze slaapt bij ons. Merette en Roos ook, dus we hebben het huis weer even vol.

Vier uur ’s ochtends loopt de wekker af. Om kwart over vijf zitten we allemaal in de auto. René en Renate rijden met bagage naar Schiphol, Roos, Merette en ik naar het station om van daaruit met de trein verder te gaan. Dat wordt een duur ritje, want we kopen een kaartje met korting (Roos heeft immers een OV-kaart). Door alle drukte er helemaal niet aan gedacht dat dat pas na 9 uur geldig is. Of ik maar even € 52,50 extra neer wil tellen, meldt de conducteur. Hij heeft gelijk (Hoewel? Ik heb ook al voor het kortingskaartje betaald, wat inhoudt dat ik nu duurder uit ben dat een bewuste zwartrijder), maar ik vind het wel heel zuur…

Op Schiphol regelt Renate haar boardingpas en checkt haar bagage in. Koffer is te zwaar, maar de rugzak compenseert. Koffie. Met klompjes, want die moeten natuurlijk mee. Om kwart over negen nemen we echt afscheid. Een dikke knuffel, en nog een. Een paar tranen. En dan stapt ze de zone in waar wij – zonder boardingpas – niet meer mogen komen. We zwaaien zo lang we haar oranje (!) jas zien en staan dan even wat verloren op die grote luchthaven.
Maar het leven gaat door. Roos koopt nog zo maar even een paar bloemetjesschoenen en neemt de trein naar Enschede. Wij zoeken de auto op en rijden richting huis. Om kwart voor tien een sms’je dat ze in het vliegtuig zit.
Daar gaat ze… Op weg naar een avontuur dat acht maanden zal duren in een ver en – voor ons – onbekend Oeganda.
Ik kan alleen maar hopen dat ze er de tijd van haar leven heeft!

Lijst 2, nummer 4

2010-02-28T14:39:00.004+01:00

Op 3 maart mag iedereen weer naar de stembus. Zelf sta ik op de lijst voor GroenLinks. Ik wil heel graag de komende jaren in de Gemeenteraad van Deventer staan voor een rechtvaardig, sociaal en duurzaam beleid.
Mooie woorden, ik weet het, maar ze kloppen wel!
GroenLinks wil aandacht voor duurzaam en groen. De ‘gebruikelijke’ energiebronnen raken op of zijn zó vervuilend dat we ze niet moeten willen gebruiken. Wind- en zonne-energie bieden ongekende mogelijkheden en leveren ook nog werkgelegenheid op. Daar kan en moet je ook als gemeente je steentje aan bijdragen.
Het klimaat verandert. Ondanks de fouten in de klimaatrapportages en onze (heerlijke) koude winter is dat echt een feit. Kijk maar naar het extreem ‘warme’ weer in Canada, waar het juist in deze tijd heel koud hoort te zijn. Extremen, warm én koud, zijn een gevolg van de opwarming van de aarde. Of we daar als mensen volledig verantwoordelijk voor zijn betwijfel ik (de temperatuur op aarde fluctueert al miljoenen jaren), maar ik ben ervan overtuigd dat we er een groot aandeel in hebben en dat we daar echt iets aan moeten (en kunnen doen). GroenLinks onderscheidt zich daarbij echt van andere partijen!

Mijn hart ligt natuurlijk op het sociale vlak. In een buitengewoon rijk land als Nederland moeten we het de normaalste zaak van de wereld vinden om goed te zorgen voor de mensen die het minder hebben dan wij. Door een beperking, een ziekte, domme pech of wat dan ook. Als je kan werken, behoor je dat te doen voor je geld. Maar als je daarbij een steuntje in de rug nodig hebt, dan hoor je dat te krijgen. Als je niet kunt werken (vanwege en beperking, ziekte of andere oorzaak) dan hoor je in dit land een financiële ondersteuning te krijgen waar je fatsoenlijk van kan leven. Ook de zorg moet goed en humaan geregeld zijn.
Bovendien moet je – ook met een beperking of met weinig geld – kunnen meedoen in Deventer.
Dat wordt voor een deel bepaald in Den Haag. Maar vergis je niet: ook in de gemeenteraad wordt heel veel beslist dat inwoners van een gemeente direct aangaat. Juist op het gebied van werk en inkomen en een deel van de zorg.
Het overgrote deel van het geld dat een gemeente te besteden heeft komt uit Den Haag. Dat het bedrag de komende jaren lager zal zijn is duidelijk. Hoeveel lager weet nog niemand. Als de economie op niet al te lange termijn weer aantrekt, zou de soep wel eens beduidend minder heet kunnen worden gegeten dan dat ze wordt opgediend. Met een botte bijl de komende jaren gaan bezuinigen is in elk geval iets wat we niet moeten doen.
Maar dat het zaak ik het beschikbare geld zo eerlijk en rechtvaardig mogelijk te verdelen en ervoor te zorgen dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen lijkt mij duidelijk. Daar kan de Gemeenteraad heel veel invloed op uitoefenen.
Ik wil de komende vier jaar graag een bijdrage leveren aan een sociaal en duurzaam Deventer, met kansen en mogelijkheden voor iedereen!
Dus… kom woensdag 3 maart naar het stembureau (vergeet je ID (paspoort, ID-kaart of rijbewijs) en je stempas niet) en stem! Lijst 2, nummer 4.

Je stem heeft wel degelijk invloed, laat hem niet verloren gaan!

Meer weten over mijn drijfveer voor de lokale politiek? Kijk hier.

En hier...

Nog een paar dagen…

2010-02-26T22:08:00.002+01:00

En dan is ze weg. Voor acht maanden naar Oeganda. Een langgekoesterde droom gaat in vervulling.
Afgelopen januari is ze 26 geworden. Een paar leuke studies achter de rug, zeven jaar in een studentenhuis gewoon, leuke baan (collega), maar toch…
Ze wil al vanaf haar vijftiende naar Afrika. Vrijwilligerswerk doen.
Als ze 17 is vindt ze zichzelf eigenlijk oud en wijs genoeg om te gaan. HAVO-diploma op zak, wat wil een mens nog meer?
Maar wij, haar ouders, willen inderdaad meer. Een afgeronde HBO-studie bijvoorbeeld. Niet zozeer omdat dat niet een jaartje kan worden uitgesteld, maar omdat je op je zeventiende simpelweg nog niet zo heel veel te bieden hebt. Natuurlijk kan je waterputten slaan en nuttige dingen doen, maar met een beetje meer levenswijsheid (en die komt nu eenmaal met de jaren) heb je ook veel meer te bieden.
Zonder al te veel gesputter komt die studie er. Als ze daarmee klaar is verwacht ik een plan: een paar maanden werken en dan…weg; naar Afrika.
Maar nee, ze heeft een leuke studie gevonden en voor we het goed en wel beseffen, is ze daaraan begonnen. Afstudeeropdracht bij Cambio en dan een (tijdelijk) contract. En nog een contract.
Ze woont nog steeds in ‘het leukste huis van Deventer’ aan de Spoorstraat. Want het kriebelt nog steeds en die kamer is goedkoop genoeg om te kunnen sparen.
Ze belt en mailt met een paar grote NGO’s, maar die hebben alleen werk voor professionals. Dan vindt ze Different Africa Connection, een kleine stichting, opgericht door Dominique Cordier. Zij heeft ervaring met vrijwilligerswerk in Oeganda op kleine projecten en bemiddelt vrijwilligers die daar naar toe willen.
Er wordt heen en weer gemaild, gebeld en gesproken. De knoop wordt doorgehakt. Renate kiest voor BEHOD, een project in Jinja voor mensen met een lichamelijke beperking.
In januari wil ze weg, maar omdat dat bij haar projecten voor Cambio niet echt handig uitkomt wordt het iets later. Ze boekt een ticket voor dinsdag 2 maart, zegt haar baan en haar kamer op en begint aan de voorbereidingen.
Inentingen, malariatabletten, een andere bank, een creditkaart (ja, bij ons, want ze heeft geen inkomen meer…), inpakken (fijn dat we deze zomer de zolder hebben opgeruimd, is er tenminste plaats), een afscheidsfeestje geven enz.
Nog een paar dagen en dan staan we op Schiphol….

Beroep: kunstenares

2010-01-13T22:19:00.003+01:00

Merette gaat regelmatig met ons mee op vakantie. Al verschillende keren is het voorgekomen dat we (visum)papiertjes moesten invullen om een land binnen te komen. En altijd wordt er gevraagd naar een beroep. Ik heb er al van alles opgezet, van scholier tot winkelbediende tot kaarsenmaker.
Ruim vier jaar werkt ze inmiddels in Voorst: ze maakt schalen van papier-maché, schildert poezen op schalen en ander keramiek en geniet van deze bezigheden.
De begeleiding vond het tijd worden voor schilderen op doek. Voor oma’s verjaardag kwam er een eerste voorzichtig schilderij, nog wat onwennig en een beetje in de stijl van Mondriaan, met veel vlakken.
Vandaag mochten wij haar eerste echt grote doek komen kopen: vrolijke, kleurrijke poezen, een echte Merette. Vanaf vandaag aarzel ik nooit meer als ik een formuliertje moet invullen. Merette heeft een beroep: kunstenares!

2010

2010-01-03T21:26:00.002+01:00

Ik heb veel te melden, het wordt vast een gedenkwaardig jaar. Maar voor vandaag… winter in Nederland.

Helemaal heppie

2009-11-16T23:55:00.004+01:00

Sinds we ons hebben aangemeld voor Wat vindt Nederland zit Roosmarijn in het adressenbestand van Talpa.
Een week of twee geleden zit daarin een mailtje dat er in Groningen een speciale voorstelling is van Holiday on ice met Spirit of the World.
Alle kinderen die op een Heppiekamp zijn geweest met René en Natasja Froger zijn – met de hele familie – uitgenodigd om te komen kijken naar de show én een verrassingsoptreden. Wat dat optreden is kan je natuurlijk op je vingers natellen nu René Froger met zijn zoons het Heppielied heeft uitgebracht.
Blijkbaar is de zaal niet vol met alle Heppiekids want wij kunnen – tegen een heel schappelijk prijsje – kaarten kopen. We moeten er wel al om 11 uur op zaterdagmorgen voor in Groningen zijn…
Maar ja, Merette heeft René Froger hoog op haar verlanglijstje staan en Natasja ook! Dat is voor het eerst, maar blijkbaar heeft ze indruk gemaakt met haar enthousiasme en inzet op de Heppiekampen, kampen voor kinderen die een vakantie even heel goed kunnen gebruiken.
Dus melden we ons aan.
Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik vorig jaar met ‘Geen cent te makken’, in eerste instantie heel sceptisch was, maar de Frogers hebben heel erg veel aandacht voor de Voedselbank weten te genereren op een heel goede manier.
Ik heb nog geen Heppie-uitzending gezien, maar ik denk dat ze ook een goede kans maken om het voor elkaar te krijgen dat er een Heppiehotel komt: een speciaal hotel waar heel veel kinderen die het hard nodig hebben een weekje onbezorgd vakantie kunnen vieren. Petje af voor de familie Froger!
Gewapend met twee rozen rijden we zaterdagmorgen naar Groningen. Alle Heppiekids en familie worden – onder toeziend ook van enorme camera’s – opgewacht door Natasja Froger. Ze kent ze allemaal bij naam en maakt met iedereen een praatje. Merette schuift voorzichtig naar voren. En jawel, voor ze het weet staat ze gezellig te kletsen met Natjasja en natuurlijk mag ze op de foto. ‘René en de jongens zie je straks hoor, veel plezier!’ lacht Natasja.
Merette heeft geen idee wat haar te wachten staat, ik heb het Holiday on ice verhaal niet kunnen uitleggen. Maar als de voorstelling een keer is begonnen komt ze ogen te kort!
Het is een fascinerend schouwspel.
Voorlopig hoogtepunt is ‘This is the moment’ life gezongen door René en met een ijsdans door een van zijn zonen met een prachtig meisje.
Net voor de pauze wordt er een kleed midden op het ijs gelegd. En jawel: René en zijn drie zonen zingen – op de schaats (maar wel op het kleed) – het Heppielied. Merette straalt.
Als de hele show is afgelopen wordt het optreden herhaald. Merette ziet nog net kans om René Froger haar tweede roos te geven als hij van de ijsbaan afgaat. Ze krijgt een knuffel en een zoen, maar het gaat heel snel, tijd voor een foto is er niet.
Dat valt dan toch even tegen. Als blijkt dat Natasja nog aan het handtekeningen uitdelen is wil ze daar nog wel even heen. Als we dan toch echt de zaal uit moeten vraagt ze aan Natasja of René nog komt. Op hetzelfde moment staat hij achter Natjasja, ziet Merette en zegt: ‘Dankjewel voor je mooie bloemen. Hoe gaat het met jou?’ Merette ziet haar kans schoon en draait zich meteen naar papa René met fototoestel: foto gescoord, missie geslaagd…
Daar word je toch helemaal heppie van!

En voor de liefhebbers...

Gewoon omdat-ie zo mooi is...

2009-11-08T09:45:00.003+01:00

Ik kreeg hem via Hyves, dit prachtige filmpje. Wel even spannend, maar het loopt gelukkig goed af. (En voor alle moeders onder ons...ik kan zó met Nikki meevoelen.....)

Plukjes...

2009-11-02T19:11:00.002+01:00

Ze heeft het mooist haar van de wereld. Het is dik, rood (en dan dat rood van een kastanje die net uit de bolster komt in de zon) en het krult een beetje.
Dat is op zich al mooi, maar is bij een jonge vrouw met Down Syndroom heel bijzonder.
Als ze klein is, is het net Pippi Langkous. Vlechtjes, staartjes, een paardenstaart, het kan allemaal. Ik heb veel ervaring: drie meiden met lang haar (blond, rood en donker), dan leer je het wel.
Als ze naar school gaat wordt het lastig: er is geen tijd om het daar na de douchebeurten na gym en de zwemlessen goed te verzorgen. Zelf kan ze dat ook niet echt en ik besluit – met pijn in het hart – het kort te laten knippen.
Vier jaar geleden gaat ze ‘wonen’. Ik zie mijn kans schoon: hier willen haar begeleiders best vlechten en kammen. We laten het groeien. Vlechten het in, steken het op, of laten het los, met een haarband.
Alleen: mevrouw heeft een hekel aan plukjes. Als het haar is ingevlochten, moet het helemaal strak naar achteren in het elastiek. Hoe we ook proberen uit te leggen dat juist die speelse, losse plukjes zo leuk staan en dat Renate dat toch ook heeft (meestal wil ze alles wat haar oudste zus heeft ook, maar voor de plukjes gaat het niet op), ze heeft er een ongelooflijke hekel aan. De hele dag is ze in de weer met knipjes, de plantenspuit en de borstel. Vaak moet het haar opnieuw worden ingevlochten omdat ze vindt dat er te veel losse plukjes zijn. Soms is het om stapeldol van te worden dat eindeloze gefrunnik. Eigenlijk wil ze het wel kort. ‘Stekkeltjes?’ stel ik voor. Maar nee, dat hoeft dan ook nog niet. Gelukkig, stel dat ze ja had gezegd.
Dan vindt de begeleiding in haar badkamer allemaal losse plukjes haar: ze is zelf met de schaar aan de slag geweest. Als ik haar daar op aanspreek (ik doe net alsof ik het zelf gezien heb, de begeleiding heeft afgesproken het niet aan mij te vertellen) wil ze er niet over praten. ‘Moeilijk’ is haar conclusie. Ik probeer uit te leggen dat plukjes afknippen niet de oplossing is: ze groeien immers weer aan. Maar dat is te abstract. Ze weet maar al te goed dat het niet goed is wat ze heeft gedaan, maar de plukjes zijn sterker.
Ze moet naar de kapper (lees: de buurvrouw). Die constateert dat ze in haar nek aardig in de weer is geweest met de schaar.
Ok, dan moet er toch iets gebeuren. We besluiten tot een boblijn. Niet echt kort, de haarband blijft nodig, dus het door mij gevreesde jongenskopje komt er niet. Nu nog even kijken hoe het zit als het niet mooi in model is geföhnd door de kapper. Ze is er zelf helemaal blij mee. Ik moet nog wel even wennen...

Hoera de wereld vergaat niet!!

2009-10-28T21:15:00.001+01:00

Volgens een oude Mayakalender zou de wereld vergaan op 21 december 2012. Volgens ene Johan uit een klas van de reünie gebeurt er in oktober 2011 volgens diezelfde Mayakalender iets dat de wereld geheel op zijn kop zet: oude waarden verplaatsen, maar maken nog wel plaats voor iets nieuws. Die nieuwe wereld is overigens wel alleen toegankelijk voor een select groepje uitverkorenen. En passant beweert hij ook nog even dat kanker in stand gehouden wordt door de farmacie en dat het journaal ons alleen maar onwaarheden vertelt: het nieuws is een groot complot en alles wat we zien en horen is beslist niet waar, te beginnen met de aanslagen van 9/11 en het klimaatverhaal van Al Gore.
Complotten zijn het allemaal, verzinsels om ons zand in de ogen te strooien. Nou snap ik nog dat je de farmaciewereld in de schoenen wilt schuiven dat ze erg graag producten willen blijven verkopen, maar waarom ik moet geloven dat de CIA zelf zo ongeveer de Twin Towers in is gevlogen ontgaat mij volledig. Maar goed: ieder zijn ding.

Maar goed: die Mayakalender. Ze waren beslist heel slim die Zuid-Amerikaanse indianen. Ze berekenden (en bouwden) de prachtigste dingen en eigenlijk weet nog niemand hoe ze dat konden doen met de – in onze ogen – beperkte middelen die hen ter beschikking stonden.
Dat geeft toch te denken over hun kalender die de scheppingsdatum (11 augustus 3114 voor Christus) aangeeft en vertelt dat op 21 december 2012 het einde van een tijdperk is aangebroken.

Maar…er is weer hoop! Andreas Fuls, aardwetenschapper van beroep, heeft een fout ontdekt in de kalender. Op basis van een oude Mayatabel waarop de standen van Venus staan en nieuw ontdekte inscripties en voorwerpen heeft hij nu berekent dat Mayakalender pas stopt op 21, 22 of 23 december 2220.
Gelukkig! Kunnen we gewoon weer plannen maken voor 2013.

PS: Overigens denkt deze meneer Fuls dat de Maya’s na het einde van de kalender gewoon beginnen met een nieuwe kalender. Kijk daar hou ik van: het glas is gewoon halfvol!

Seizoenen

2009-10-25T21:13:00.001+01:00

De wintertijd is ingegaan. Er zijn veel mensen die mopperen: bah, vroeg donker, koud, regen, ik wou dat het al weer zomer was.
Ik heb er geen last van. Ik houd van het voorjaar, met zijn frisse groen, de jonge dieren en de kleuren van de bollen. Ik houd van de zomer (als er het niet al te warm is, want daar kan ik niet heel goed tegen) met zijn lange avonden, de vogels die je ’s morgens wakker zingen, de vuurkorf en de koele wijntjes. Ik houd ook van de winter: Sinterklaas, kerst, oud & nieuw. Cadeautjes, kaarsen, lekker eten en het gevoel van ‘lekker thuis’. Kou (doe mij maar het weer van de Elfstedentocht!), heerlijk!
En ik houd van de herfst. Met zijn regen, hagel en wind. Maar vooral: met zijn prachtige kleuren in de zon.
Ik zou niet kunnen aarden in een land waar het altijd mooi weer is. Juist de afwisseling van de seizoenen maakt mij heel gelukkig. Wat bof ik toch dat ik in Nederland geboren ben…

Sedoomvedown

2009-10-11T13:28:00.003+02:00

Mongooltje, Mongool. Jaren lang werd dit woord gebruikt om mensen met het Syndroom van Down aan te duiden. De ontdekker van het syndroom: Dr. John Langdon Haydon Down stelde vast dat mensen met het Syndroom van Down uiterlijke overeenkomsten vertoonden met de bewoners van Mongolië. de scheefstaande ogen, het vaak platte achterhoofd, je ziet ze terug bij de enige echte Mongolen van deze wereld: de bewoners van het land Mongolië.
Toen Merette geboren werd – 23 jaar geleden – werd het woord mongooltje nog vaak gebruikt om haar syndroom aan te duiden. Dat was niet vervelend bedoeld en dat heb ik ook nooit zo ervaren. Zelf heb ik het woord nooit gebruikt. Merette heeft het Syndroom van Down. Een syndroom dat inhoudt dat ze bepaalde uiterlijke kenmerken, 47 chromosomen en een verstandelijke beperking heeft. Ze lijdt er niet aan, ze heeft het. Ze is niet haar syndroom, ze heeft een syndroom.
Dat is soms moeilijk genoeg. Voor ons, maar ook voor haar. Want ze kent het woord Mongool maar al te goed, met als het woord Syndroom van Down. Ze herkent het ook als ze andere mensen tegenkomt met DS. ‘Die is gehandicapt’, constateert ze dan. ‘Wat heeft-ie dan?’ vraag ik meestal. ‘Weetniet’ zegt ze schouderophalend. ‘Jawel Merette, dat weet je best!’ ‘Sedoomvedown’, mompelt ze dan, want ergens ervaart ze het toch als iets wat niet helemaal goed is. ‘Ja Merette, en dat heb jij ook’, zeg ik dan. ‘En dat geeft helemaal niks, want je bent lekker mijn Merette. En wij vinden dat helemaal niet erg, dat hoort gewoon bij jou.’
Zelf zal ze het woord Mongool overigens nooit gebruiken. Niet omdat wij haar dat geleerd hebben, ze doet het gewoon niet.

Mongool wordt gebruikt als scheldwoord, vaak met het woord achterlijk er nog even fijntjes voor gezet. Voor mij valt het als scheldwoord in dezelfde categorie als ‘vuile hoer’ (omdat je toevallig een vrouw bent) of ‘kankerlijer’ (als je iets doet wat een ander niet aanstaat). Ik heb lieve vriendinnen verloren aan kanker en wordt laaiend als ik het woord hoor. Mijn kinderen hebben deze woorden in elk geval nooit gebruikt en als ik het hoor zal ik kinderen (en volwassenen) er altijd op aanspreken. Dat geldt wat mij betreft ook voor het woord Mongool.
Natuurlijk weet ik dat het niet persoonlijk is bedoeld. Dat het wordt gezegd door mensen die Merette (of een ander Downtje) niet kennen (want dan laat je het wel uit je hoofd). Ik weet dat schelden gebeurt uit onmacht en uit woede en meestal door mensen die niet beter weten.
Maar het doet wel pijn. Nog steeds. Zoals René zegt: ‘het snijdt door je ziel’. (En hij hoort het nogal eens op het schoolplein…)
Altijd als ik het hoor (of lees) denk ik aan mijn prachtige, sociale dochter. Aan alle moeite die we hebben gedaan om van haar een leuke volwassene te maken, die lekker in haar vel zit en – op haar manier – een waardevolle bijdrage levert aan onze hectische maatschappij. Door wie ze is, door wat ze doet. Door haar levensvreugde (want als er iemand geniet van het leven is het Merette wel).

Die vanmorgen ziet dat er aardappelen klaar staan om geschild te worden (maar de juiste pan zat nog in de vaatwasser) en meteen roept ‘ik schil aardappelen voor jou!’ En die twee minuten later druk in de weer is met de dunschiller: tong uit haar mond van inspanning ‘want dan hoeft mama dat straks niet meer te doen’.
Vanmorgen lees ik het woord op Hyves. Achteloos gebruikt door iemand die boos is vanwege een gestolen fiets. Iemand die goed is in taal en van wie je beter zou verwachten dan dergelijk taalgebruik te bezigen op internet en twitter.
En hoe ik ook probeer me ervoor af te sluiten: het doet pijn. Het snijdt door mijn ziel. Dat gaat nooit meer over….

Celebrate love and life!

2009-10-09T09:47:00.004+02:00

Ik heb Sjoukje nooit gekend. Maar in november 2008 sluipt ze mijn leven in.
Op 20 december staat ons familiekerstdiner gepland. Beetje vroeg, maar dat komt doordat een deel van de familie de kerstvakantie in Afrika gaat doorbrengen.
Dan belt mijn broer: of het erg is dat het diner niet doorgaat? Sjoukje, een studie- en muziekvriendin wordt 40 en geeft een feest onder het motto: 'Celebrate love and life'. En de kans bestaat dat het meteen haar laatste verjaardag is want ze heeft A.L.S. Een zeer progressieve ziekte die de zenuwbanen aantast die de spieren aan moeten sturen. Al je lichaamsfuncties vallen uit en uiteindelijk houden ook je ademhalingsspieren er mee op.
Sjoukje is zwanger van haar derde kind als de eerste verschijnselen zich openbaren, maar pas na haar zwangerschap wordt de diagnose gesteld: een onherroepelijk doodvonnis.
Daarbij valt ons kerstdiner in het niet. Natuurlijk moeten ze naar dat feest!
Vlak na haar verjaardag in december is Sjoukje te zien in De wandeling, een tv-programma van de KRO. Het is een hartverscheurend verhaal: een echtpaar met drie jonge kinderen, waarvan de moeder in een rolstoel zit (en op haar verjaardag nog net met twee handen haar glas champagne kon vasthouden) en langzamerhand de totale controle over haar lichaam verliest.
Ze heeft een blog op hyves en vanaf dat moment ben ik een trouwe lezer.
Sjoukje overlijdt in juni, een paar dagen voor de eerste verjaardag van haar jongste dochter.
Een kleine maand ervoor heeft Han, haar man haar aangemeld bij Persoon van het jaar.
Daar kun je mensen nomineren (ik kan het woord nomineren bijna niet meer uit mijn computer krijgen, maar voor deze keer…). Het gaat er niet zozeer om om Sjoukje op die eerste plek te krijgen (want die heeft haar eerste plek bij heel veel mensen al lang binnen…), maar om meer bekendheid voor A.L.S. De ziekte is weinig bekend en dat betekent simpelweg dat er ook weinig geld is voor onderzoek.
Vanaf die tijd stem ik trouw. Elke dag. Dat mag op die site.
Sjoukje staat bovenaan, met meer dan 60.000 stemmen. Elke dag is er een trouwe groep mensen die op haar stemt, maar die groep is wel veel kleiner geworden dan dat hij in juni-juli van dit jaar was. Zo gaan die dingen. Sinds een maand hebben fans van Michel Jackson de site ontdekt. Hij dreigt haar in te halen.
Omdat ik zo’n bewondering heb voor Han en Sjoukje en weet hoe belangrijk het is voor heel veel andere A.L.S. patiënten wil ik iedereen wijzen op de site waarop Han alle blogs van Sjoukje heeft gezet, bijgehouden sinds ze die fatale diagnose kreeg.
Nee, ik roep niemand meer op om te stemmen (ik zou niet durven), maar als je de onbedwingbare behoefte voelt… Het kan met deze link. Het kost je elke dag een minuutje (kan de Telefoongids nog wat van leren). Ik blijf het doen tot het eind van het jaar.

Kees

2009-10-03T12:34:00.016+02:00

Hij is amper een week of zes als hij bij ons komt in 1992: een grijs gestreept katertje met witte voetjes en een witte bef. Hij komt van een boerderij en zijn moeder moet met een bezem in bedwang worden gehouden om haar kitten te kunnen pakken. ‘Waar begin je aan, die wordt nooit tam’, krijg ik van veel kanten te horen, ‘een boerderijkat went niet in een huis.’
We hebben twee katten op dat moment, Julia en Sweety, maar het lijkt ons leuk voor de meiden om een kitten in huis te halen zodat ze samen kunnen opgroeien.
We noemen hem Kees. Niet omdat we dat nou zo’n fantastische naam vinden voor een kater, maar omdat het een van de weinige woorden is die Merette kan uitspreken.
Kees gedijt prima in het drukke gezin. Nooit krabt of bijt hij iemand. Als het hem allemaal te druk wordt gaat hij gewoon weg, zoekt een plekje waar de kinderen hem niet kunnen vinden en komt weer tevoorschijn als de rust is weergekeerd.
Groot wordt hij niet, hij blijft er uit zien als een jong katje. Maar stoer is hij wel: er komt geen vreemde kat in de tuin als hij dat niet wil. Hij jaagt ze er allemaal met verve uit, een enkele uitzondering – hij heeft zo zijn voorkeuren – daargelaten.
In ons oude huis zit hij altijd op René te wachten als hij thuis komt van school. Op de parkeerplaats, die een meter of 50 van ons huis ligt. Met een ‘prrrt’ geeft hij een kopje en wandelt mee naar huis.
Een weekend Centre Parcs lijkt even in een drama te eindigen: Kees is onvindbaar als we thuiskomen. Gelukkig zit hij in het asiel.
Als we in 1999 verhuizen is hij de eerste dag dat hij naar buiten mag verdwenen. We zoeken hem overal en op een gegeven moment horen we hem roepen. Hij zit ergens op een enorme zandberg in het hoge gras en wacht keurig tot René hem daar af komt halen.
Als de twee oude dames er niet meer zijn komt Saartje, een kleine lapjespoes. Saar krijgt verschillende keren een nestje. Dat kan hem niet bekoren en in eerste instantie blaast hij naar de kittens en keert ze vervolgens de rug toe. Als de kittens de mand uit komen en het huis gaan verkennen, probeert hij ze te laten schrikken door heel erg te blazen en te slaan, maar na een dag legt hij zich bij het onvermijdelijke neer en keurt ze geen blik meer waardig. Dat een paar van de kittens bij ons blijven wonen, vindt hij geen probleem. En die ene die bij de buren gaat wonen, mag ook altijd gewoon bij ons in de tuin komen. Toch een beetje familie…
Vlakbij ons huis is een bushalte. Als Kees behoefte heeft aan een extra knuffel, kuiert hij naar de bushalte en geeft kopjes aan mensen die op de bus staan te wachten. Ik ben wel eens bang geweest dat hij in zou stappen, maar dat heeft hij nooit gedaan.
Eigenlijk heb ik altijd gedacht dat Kees niet oud zou worden. Toen hij klein was, heeft hij twee keer enorme blaasproblemen gehad en is er zelfs even sprake van geweest dat de dierenarts een meisje van hem moet maken. Met dieetvoer gaat het uiteindelijk prima. Kost een paar cent, maar dan heb je ook wat…

Stiekem wordt hij ouder, vijftien, zestien jaar. Hij wordt een beetje doof en is niet meer zo heel snel. Maar kan nog steeds vol overgave achter vliegjes aan springen in de tuin en spelen met blaadjes die van de bomen vallen. En natuurlijk genieten van het zonnetje, want elk straaltje zon gebruikt hij om in te liggen soezen.

De laatste maanden wordt hij heel mager. Gaat heel veel drinken. Hij drinkt graag uit de kraan (van kleins af aan gedaan), maar nu wil hij dat de hele dag.
En hij krabt, tot bloedens toe soms. Naar de dierenarts dus maar. Die kijkt bedenkelijk. ‘Zeventien…tja, dat is wel heel oud. Dan krijgen ze last van ouderdomsverschijnselen en daar kan ik niet altijd meer wat aan doen. Maar ik kan nog een hormoonkuurtje proberen voor het krabben.’
Dat helpt, het krabben houdt op. Maar het drinken wordt meer. Het lijkt wel of hij alleen nog maar drinkt en plast.
Dan houdt hij ook op met eten. Zacht voer gehaald, maar ook daar heeft hij weinig zin meer in. Voor een stukje kip en een eidooier komt hij nog wel bij me, maar zelfs dat eet hij niet meer van harte. Ook zijn gezellig ‘prrrrt’ laat hij niet meer horen als je hem aanhaalt.
Op een ochtend valt hij om als hij probeert te lopen. Dan is voor mij de maat vol. Dit wil ik niet. Een kat hoort te spelen en te genieten van het leven. Dit magere, kleine hoopje kat heeft geen plezier meer. Ik bel de dierenarts en ook hij vindt dat het nu waarschijnlijk tijd is om hem een spuitje te geven.
Met pijn in ons hart pakken we de reismand en brengen Kees naar de dierenarts. Die bekijkt het magere lijfje en bevestigt wat hij al dacht: Kees is oud en op.
Een half uurtje later staan we buiten. Met lege mand (en een bekeuring omdat de parkeermeter het niet deed en we niet verder wilden zoeken…).
Het is de juiste beslissing: een dier waar je zo veel plezier aan hebt beleefd, gun je een rustige, pijnloze dood. Dat heeft hij aan ons verdiend. We hebben hem ruim 17 jaren had en hij heeft het goed gehad bij ons. Verstandelijk is het allemaal heel makkelijk te beredeneren.
Nu spookt er al dagen een heel zoet kattenliedje door mijn hoofd. Ik weet niet waar ik het van ken, maar ik kom er niet van af:
‘Nou mag iedereen beweren, ’t was een doodgewone kat, maar wat hebben wij elkaar toch vele jaren lief gehad…’

Geen woorden

2009-09-30T21:48:00.006+02:00

Ik ben erg van de woorden. En maar heel soms ben ik het eens met het gezegde: Een beeld zegt meer dan 1000 woorden....
Maar nu wel! Want zeg nou zelf: wat moet ik hier nou over vertellen?
Dit is puur, ongecompliceerd plezier!

Wat vindt Nederland?

2009-09-06T21:53:00.004+02:00

Een paar weken geleden: Jack Spijkerman roept teams van drie personen op om mee te doen aan zijn nieuwe programma ‘Wat vindt Nederland?’ Melig roepen Roos en ik dat we daar vast heel goed in zijn en dat we ons maar eens op moeten geven.
Als we het op een zondagavond weer voorbij zien komen kruipen we achter de pc en geven ons op. We zijn anderhalf uur bezig met invullen…
De volgende dag belt Talpa: kunnen we woensdag komen voor een casting? We moeten wat schuiven, maar het lukt.
We moeten allerlei vragen invullen en ook vertellen wat we met het flinke geldbedrag gaan doen dat we kunnen winnen. Indonesië nog maar een keer met z’n allen. En dan ook nog even een leuk bedrag brengen bij ‘ons’ lepradorp.
Met z’n drieën moeten we vervolgens voor een camera bedenken wat de mening is van het Nederlandse volk over stellingen die we krijgen voorgelegd. Of we daarbij ook onze eigen mening moeten geven is niet heel duidelijk, maar we toeteren hem er af en toe wel tussen door.
Volgens Renate vinden ze ons hartstikke leuk, maar John de Mol himself moet het filmpje nog bekijken. Binnen twee weken krijgen we bericht.
Twee weken later worden we gebeld: ja, we waren hartstikke leuk. Maar… de meeste mensen durven toch niet echt een mening te geven voor de camera en dat is toch echt wel de bedoeling. Dus heeft meneer de Mol in al zijn wijsheid besloten dat hij het spelletje wel gaat spelen, maar met bekende Nederlanders. Of we wel een keer een uitzending willen bijwonen. Mogen we op de eerste rijen, dan kan Jack Spijkerman ons nog wat vragen…
Afgelopen zaterdag rijden we naar Weesp. Gelukkig wordt ons hier wel verteld wat er gaat gebeuren. We zitten inderdaad vooraan, niet vanwege onze geweldige casting, maar vanwege het feit dat Roos daar kaartjes voor krijgt. Als we zitten willen ze eigenlijk wel weer dat Renate en Merette naar achteren verhuizen: te veel jonge mensen op de eerste rijen. We schuiven onderling een beetje, maar blijven wel bij elkaar zitten. Merette wil ie Bekende Nederlanders echt niet van de achterste rij bekijken!
Dennis van der Geest is teamleider van team 1, samen met zijn vader en zijn broer. Het andere team wordt aangevoerd door Heleen van Royen. Brrr… daar heb ik nou hélemaal niks mee! Merette ook niet, maar dat is logisch. De familie van der Geest is veel interessanter: drie mannen, vlak voor je neus. Ze maakt snel contact, krijgt knipoogjes en een hand van Jack Spijkerman.
Het is een leuk programma, met soms heel verrassende meningen van het Nederlandse ‘volk’. Jack komt niet met vragen bij ons (zijn we toch niet leuk genoeg?) maar we amuseren ons prima. John de Mol is aanwezig en bemoeit zich nadrukkelijk met het programma, hij geeft aanwijzingen en lijkt behoorlijk streng.
Merette moedigt haar team fanatiek aan (voor de oplettende kijker is dat af en toe ook wel te zien), maar helaas: ze verliezen van de dames.
Als het afgelopen is wil Merette toch echt met Dennis van der Geest op de foto. Dat mag: met zijn broer en de beker erbij. Dan met Jack Spijkerman. Dat mag ook.
En dan…krijgt ze van Dennis van der Geest de beker die ze net gewonnen hebben. Mag ze meenemen. Ze is er even helemaal stil van. Echt waar? Echt waar.
Renate en Roos willen dan nog wel even proberen of Merette ook nog met de echte baas van Talpa op de foto mag. Geen probleem (nu zijn geld nog).
Met de beker in de hand loopt Merette mee naar de auto. Ze nestelt zich in het midden op de achterbank, de beker stijf vasthoudend. ‘Is-ie echt?’ vraagt ze voor alle zekerheid. ‘Ja hoor, hartstikke echt’, verzekeren we haar. ‘Ik heb nog nooit een beker gehad’, verzucht ze. ‘Maar nou wel!’
Hebben we toch gewonnen!

Caught in Popstars

2009-08-23T19:46:00.012+02:00

Mailtje van Renate: ‘Mam, ik heb een mailtje gestuurd naar SBS om te vragen of ik met Merette naar een opname van Popstars kan. Ze wil zó graag Gerard Joling zien en ze vindt het vast ook leuk om eens te zien hoe het gaat’.
Leuk idee.
Nog een mailtje: ‘Nou het kan, maar al aanstaande zaterdag. Gerard Joling is er en we moeten daar maar even vragen of ze hem kan ontmoeten, dat kunnen ze nog niet zeggen. Maar ik ben op Lowlands, dus kan jij er heen? Want ik weet niet of het voor een andere zaterdag ook zo makkelijk gaat. Vraag ik er wel een kaartje bij voor papa.’
Ik heb heel andere plannen voor die zaterdag, want mijn opruimvakantie is geslaagd, maar ik heb nog wel een aantal schrijfklussen liggen die af moeten. Maar ja, Gerard Joling en Merette, die kans kan ik niet laten lopen. Toch? Nee dus.
We worden om half twee verwacht bij ’t Spant in Bussum en het kan een lange dag worden. Meer weet ik niet, zelfs niet om welke opnamen het gaat.

Donderdagavond wil ik Merette bellen met het grote nieuws, maar ze is me voor. ‘Ik heb Jannes gezien!’, gilt ze door de telefoon. ‘En een kus gegeven! En op een kameel gezeten!’ Zomerfeest op De Lathmer. Na een beetje na- en doorvragen kom ik erachter dat ze al drie dagen aan het feestvieren is geweest op het terrein van De Lathmer. Jammer dat ik het niet wist, dan had ik iets meer begrepen van haar verhaal. Maar dat Jannes er was bewijst de volgende dag de foto op de voorpagina van het regiodeel van de Stentor: ze loopt naast Jannes in een vrolijke polonaise. Voorpagina gehaald zonder dat ik erbij was. Kind van haar moeder.

Ik vertel dat we naar Popstars gaan en dat Gerard Joling er ook is. Daar is ze even stil van, want Jannes is fantastisch, maar kan niet tippen aan Gerard Joling. Dat is het echte werk! We spreken af dat ik bloemen haal en dat we haar zaterdagmorgen ophalen.
We zijn rond kwart voor een in Bussum. We begrijpen (van zenuwachtige ouders in de rij) dat er nog 22 kandidaten zijn en dat er tien moeten overblijven voor de liveshows. Om half twee gebeurt er niks. Het is warm in de rij en we hebben honger en dorst. Ik ben ervan uitgegaan dat ’t Spant in deze behoeften gaat voorzien, maar ja, we kunnen er niet in. Pas tegen half drie gaat de deur open. De organisatie mag blij zijn dat er niemand bevangen is door de hitte. We moeten telefoons en camera’s afgeven. Dat doe ik braaf. Mijn mobiel en mijn camera. René's mobiel zit in mijn ene zak en het kleine cameraatje in mijn andere. Ik weet dat de kans op een meet & greet met meneer Joling niet groot is, maar als het gebeurt zal dat niet zijn terwijl ik zonder camera zit!
Binnen blijkt er wel in onze vochtbehoefte te kunnen worden voorzien, maar er is helemaal niets te eten… Als dat nu in de uitnodiging had gestaan, dan had ik voor een paar broodjes gezorgd. Voor de twee toiletten staan we vervolgens meer dan een half uur in de rij. Het duurt tot half vijf voor we eindelijk de zaal in kunnen. Geen idee waarom het zo lang duurt, communiceren is duidelijk niet de sterkste kant van Popstars. Het is dat ik het Merette niet kan aandoen, maar oh, wat was ik graag naar huis gegaan. Met rammelende maag nemen we plaats in de zaal. Beetje achteraan en aan de zijkant. Merette heeft inmiddels al aan verschillende mensen verteld dat die mooie roos toch echt alleen voor Gerard is. Ze lijkt beet te hebben als een aardige man van de crew vertelt dat hij eens zal kijken of er iets te regelen valt. We zien hem niet meer terug.
Henk Jan Smit, Patricia Paay en Maurice Wijnen komen op als jury. Merette vindt het leuk om ze in het echt te zien. Nance en Gerard Joling zijn er wel, maar ze hebben in de zaal geen grote rol, dus we zien ze weinig. We klappen en juichen braaf op commando voor alle wannabe-popstars die voorbij komen. Na ruim een uur zijn er mensen die naar het toilet moeten. Of naar huis willen, omdat het inmiddels over zessen is. Ze mogen er niet uit. De deur van de opnamestudio blijft stijf gesloten. Alleen voor een driejarig jongetje dat echt heel nodig moet wordt een uitzondering gemaakt. Slimme actie, dweilen is ook niet alles.
Het wordt een gênante vertoning. Steeds meer mensen willen weg, maar mogen niet. Wij bekijken het met stijgende verbazing. Ben je een zaterdagmiddag uit, wordt je compleet gegijzeld. Caught in a trap called Popstars.
Merette vindt het allemaal nog prima en hoopt nog steeds op een ontmoeting met Gerard. Ze raakt nu aan de praat met een van de meisjes van de crew. Zij belooft na de opname te kijken of ze iets kan regelen. Als het programma – met nog een verlenging omdat de jury vier kandidaten nog een keer wil horen – is afgelopen loopt het tegen zevenen. Alle toeschouwers – behalve de familie – moet (mag) de zaal uit. De uitslag blijft geheim, want het is niet de bedoeling dat die bekend wordt voor de uitzending. Of wij nog even willen blijven? Dat willen we. We verlaten de zaal via een andere uitgang dan de rest van het publiek en wachten op de terugkeer van het meisje. Na een paar minuten komt ze terug. ‘De hele crew is aan het eten. Je mag mee naar beneden en dan komt Gerard even bij je.’
Beneden stellen we ons een beetje verdekt op om te voorkomen dat iedereen in de gaten heeft wat er gebeurt. En dan… is daar Gerard Joling. Merette valt compleet stil. Gelukkig heeft hij daar zelf geen last van. Hij knuffelt en zoent en kletst gezellig weg. De roos vindt hij prachtig. En natuurlijk mag er een foto gemaakt worden. Wel twee, voor alle zekerheid.
Met een blije Merette nemen we afscheid. Ze heeft honger, ze moet naar de wc (maar die zijn kapot(!)), maar het geeft allemaal niks. Ze heeft er zeven uur op moeten wachten, maar haar missie is geslaagd. Haar dag, wat zeg ik, haar hele weekend, kan niet meer kapot! Mijn schrijfwerk? Ach dat ligt er morgen ook nog wel…

Glamorous

2009-08-13T19:54:00.005+02:00

Ik heb een klantenkaart van Douglas. Want ik ben verslingerd aan lekkere luchtjes. Make-up is minder aan mij besteed. Ik vind het wel leuk, maar ben er niet heel handig mee.
Door die klantenkaart krijg ik ook altijd aanbiedingen. Tegen de feestdagen heel handig (en ze blijven de winkel waar je cadeautjes het allermooist worden ingepakt, ik snap niet dat andere winkels daar nog geen voorbeeld aan nemen. Voor mij echt een reden om daar mijn cadeau-inkopen te doen!) en soms is een van mijn favoriete luchtjes in de aanbieding. Verder doe ik er niet heel veel mee. Een paar weken geleden lag er een kaart in de bus. Ik kon me laten opmaken en dan glamourfoto’s van mezelf laten maken. Zie je het voor je?
Maar het maakte me wel nieuwsgierig: hoe zou ik er uit zien met een goed aangebrachte make-up? Tot mijn eigen verbazing maak ik een afspraak. Maandag 10 augustus word ik verwacht.
De bewuste maandag heb ik spijt als haren op mijn hoofd. Ik wil niet opgemaakt, het is me veel te warm. En ik wil al helemaal niet op de foto, want daar word ik meestal ook niet vrolijk van. Maar ja… ik heb wel betaald…
Roos roept: ‘Tuurlijk ga je! Ik kom kijken hoor, ik wil toch naar de stad.’ René wil me wel wegbrengen (en dus ook mee) en Renate komt ook wel even kijken als het kan.
Ik meld me keurig op tijd. Een kleine, Aziatische vrouw maakt foto’s in een rap tempo. Er is een soort podium opgesteld met veel glitter en zilver. Brrr. Bij het maken van de laatste foto laat ze het slachtoffer van dat moment languit liggen en maakt dan een foto. Dan kom ik helemaal niet meer overeind…
Roosmarijn is inmiddels ook gearriveerd. ‘Zo’n leuke jurk gezien mam! Maar je moet wel even mee kijken. Want hij is met stippels en bloemen en nog wel duur ook. Maar ik vind hem heel gaaf.’ Ze bekijkt het gedoe met make-up en fotografie. ‘Wil je ook?’vraag ik. Er is plaats en ja, ze wil wel. Renate komt de winkel binnen. ‘Ik wil niet hoor. Ik heb het vorig jaar wel gezien. Knalpaarse lippenstift. Ik ben daar een beetje gek!’ Dan ziet ze de fotografe aan het werk. ‘En een beetje op de grond liggen zeker, echt niet!’
Maar…ik wil eigenlijk wel op de foto met twee mooi opgemaakte dochters. Het kost wat moeite, maar ze laat zich overhalen. ‘Maar geen paarse lippenstift en ik ga ook niet op de grond liggen!’
Ik ben als eerste aan de beurt. Eerst mijn haar, maar daar is weinig mee te beginnen. Fijn hoor, krullen van jezelf, maar je kan er niks mee. Er is wel iets wat mijn kroeskrullen in bedwang moet houden, daar ben ik wel in geïnteresseerd, dus ik mag een paar proefjes mee (enne…het werkt!). Daarna de make-up. Bruin laagje, groene oogschaduw, een trilmascara (krijg ik toch wat vreemde associaties mee, zo’n vibrerend borsteltje op je wimpers…) en een superglanzende lipgloss. Toch lijk ik nog wel een beetje op mezelf…
Roosmarijn krijgt donkerblauw aangezette ogen, Renate blauw en een prachtig roze lippenstift.
Dan de foto’s. De fotografe geeft in snel Engels, vriendelijk aanwijzingen. Beetje voorover, schouder hier, hand daar, nee niet duwen, hoedje op (nee echt niet, ik heb geen hoedenhoofd), (nep)bont stola om. Ik doe braaf wat ze zegt. Gelukkig hoef ik niet te liggen…
Roos wel en Renate ook. Ze doet het zonder protest. Nog even met z’n drieën op de foto en dan zijn we klaar. De foto’s worden (allemaal, en het zijn er veel!) getoond op een groot scherm. Als je er een niet mooi vindt kun je hem laten deleten. Natuurlijk komen we uit op een flink aantal foto’s, want vooral die van de meiden zijn prachtig! En wat heerlijk om met twee van zulke mooie meiden op de foto te staan!
Flink wat euri’s armer en een boel foto’s rijker staan we ver na sluitingstijd buiten. Strak in de make-up gaan we een hapje eten op De Brink. Naar het jurkje van Roosmarijn gaan we woensdag maar even kijken.
Maar kijk en oordeel zelf: heb ik geen prachtige dochters?

En natuurlijk is ook deze dame prachtig: het mooiste meisje met Down Syndroom van de wereld. Misschien moet ze de volgende keer ook maar mee, wie weer laat ze zich wel overhalen als ze haar zussen ziet.

‘Weekendje’ Scheveningen

2009-08-12T09:00:00.005+02:00

Het dreigt heel warm te worden. Omdat Merette ook vakantie heeft is dat een mooie gelegenheid om met haar het strand op te zoeken. Ik mail het Skotel in Scheveningen. Dat is het hotel dat hoort bij de internationale Hogere Hotelschool in Den Haag. Ik ben er eerder geweest (bij het 25-jarig ambtsjubileum van H.M. Koningin Beatrix waar ik voor was uitgenodigd) en het ligt heerlijk dicht bij het strand. Bovendien hebben ze daar een eigen parkeerplaats waar je voor het woeste bedrag van € 5 mag parkeren.
Helaas is er geen plaats op woensdag of donderdag, maar vrijdag is er wel een kamer. We boeken; al wordt er onweer voorspeld, we nemen de gok. Als het dan zaterdag niet zulk mooi weer is kunnen we naar Sealife en Madurodam toch?
Donderdag zijn de stranden in Nederland nauwelijks bereikbaar en overvol. Het ziet er niet aanlokkelijk uit en de verhalen over de eindeloze files stemmen ook niet vrolijk. Vroeg weg dus maar.
In Scheveningen is het allesbehalve druk op het strand; er zijn zelfs strandtenten die niet eens de moeite hebben genomen om de ligbedden uit te zetten. Wij wagen het erop. Echt heel zonnig wil het niet worden, het is al met al goed toeven op het strand. We drinken koffie, lunchen met een lekker broodje en natuurlijk gaan Merette en ik even zwemmen. Koud. Verder lezen en kleuren we ons de dag door. Heerlijk.
Aan het eind van de dag is René verbrand (hoezo smeren, er was toch bijna geen zon?) en heeft Merette een beetje kleur.
Er staat een lekker windje als we naar het hotel lopen om te gaan douchen. We horen dat het in de rest van Nederland niet te harden is van de hitte. Toch een goede keus gemaakt!
’s Avonds dineren we bij de Crazy Piano’s op de boulevard. Heerlijk eten en drinken en tout Scheveningen wandelt aan je voorbij. Geloof me, daar is heel wat te kijken!
Na het vuurwerk om tien uur wandelen we terug naar het Skotel, een tikje rozig van de verrukkelijke witte wijn en de glaasjes port.

De volgende dag is het – tegen alle verwachtingen in – prachtig weer. We gaan met de tram naar Madurodam. Onderweg proberen we Merette uit te leggen wat dat is Madurodam. Ze is er al wel eerder geweest, maar dat is lang geleden. We krijgen het niet uitgelegd, Madurodam is abstracter dan je op het eerste gezicht zou denken…
Het is er druk en we dwalen uitgebreid langs de huisjes, kerken en andere zaken. Merette vindt het leuk en herkent ook wel een aantal dingen. Hoogtepunt is de klompenfabriek uit Borne (nooit geweten dat er iets te beleven viel in Borne) waar ze – na het offeren van wel een hele euro – twee Delfts Blauwe klompjes uit een vrachtwagen mag vissen.

Na Madurodam gaan we naar Sealife: genieten van prachtige vissen en andere zeebeesten en –planten. We wandelen onder de haaien door tot groot plezier van Merette.
Het is inmiddels eind van de middag en nog steeds heerlijk weer. We besluiten nog maar een keer te gaan eten aan het strand, het is vakantie nietwaar? De prijzen op de menu’s van de strandtenten liggen een flink stuk hoger dan bij de Crazy Piano’s en uiteindelijk belanden we – tot groot plezier van het personeel – aan hetzelfde tafeltje op het volle terras. Niet meer echt aan de drank - want we moeten nog wel naar huis – maar wel heerlijk in het zonnetje genieten we van het eten.
Dan gaan we op huis aan. Net voorbij Amersfoort zien we in noordelijke richting een enorm donkere band bewolking dreigend boven de horizon hangen. In Deventer was het weer allesbehalve mooi: somber en benauwd.
Hebben wij even geboft!

Doorstuurmailtjes en De Deventer Sportploeg

2009-08-02T21:54:00.003+02:00

Ik heb een hekel aan doorstuurmailtjes. Als ze grappig bedoeld zijn vind ik ze meestal vrij plat, niet mijn soort humor. Ze vragen met om lid te worden van vreemde sites op het gebied van voetbal (gratis t-shirt bij weet-ik-veel hoeveel leden); ze willen dat ik een mail binnen zoveel tijd naar een aantal andere mensen doorstuur opdat ik (en al mijn door mij met de mail verblijde vrienden) mateloos gelukkig word (en als ik hem niet doorstuur overkomt mij ernstige rampspoed); ik krijg een berichtje van een vermist kind of een vermiste hond met het verzoek om dat naar iedereen door te sturen, of ik krijg een mail over enge virussen: ik moet vooral oppassen voor een of ander virus dat alle bestanden in mijn computer zal opeten als ik het open (en doordat iedereen het naar iedereen doorstuurt wordt het vanzelf spam). De berichtjes en de sites waar ik heen moet blinken meestal niet uit door goed taalgebruik (dat is heel netjes uitgedrukt) en ik word per definitie geen lid of vaste bezoeker van een site waarvan de bezoekers en beheerders er een sport van maken om in een zin minstens zes spel- en stijlfouten te maken.

Maar heel soms zitten er wel leuke, nuttige of ontroerende berichtjes bij. Petities rondom sociale of milieuonderwerpen die me wel aanspreken en die ik dan ook meteen ga ondertekenen, de vlam van Amnesty die op mijn hyves heeft gebrand of zomaar een leuk filmpje. Ik kijk dus wel degelijk naar al die berichtjes die ik binnenkrijg. Ik stuur ze alleen meestal niet verder.

En nu…doe ik het zelf! Een oproep. Aan iedereen die het maar horen wil (en ja, dus ook aan degenen die het niet willen horen. Want ik heb een oproep die me zó na aan het hart ligt dat ik iedereen wel wil toeschreeuwen: stem! Nu! Op de Deventer Sportploeg!
Wat is er aan de hand?
De meeste mensen die mij kennen, kennen ook Merette, mijn middelste dochter met Down Syndroom. Ze zwemt al jaren (vanaf haar vierde) bij De Klup en ze gymt bij SVOD. Maar er zijn natuurlijk veel meer sporters met een verstandelijke beperking. In Deventer kunnen ze op dit moment behalve zwemmen en gymmen ook voetballen, tafeltennissen en judoën. Ze doen dat bij ‘gewone’ verenigingen in de stad en betalen daar zelf hun contributie. De Deventer Sportploeg helpt verenigingen bij het laten sporten van sporters met een beperking. We (want ik zit in de werkgroep van de DSP) zijn nog bezig om meer verenigingen te bewegen hun deuren te openen voor sporters met een beperking. Binnenkort begint Daventria met atletiektrainingen.
Wij proberen met een aantal sporters ook buiten hun eigen vereniging om leuke dingen te doen. Een keer per twee jaar doet een grote afvaardiging mee aan de Special Olympics, een tweedaags toernooi ergens in Nederland waar meer dan 1200 sporters met een verstandelijke beperking meedoen (en ongeveer evenveel vrijwilligers). Deelname als een grote Deventer Sportploeg kost geld. Dat hebben mensen met een verstandelijke beperking in Nederland helaas niet al te veel. De DSP probeer dat via acties en sponsoren bij elkaar te krijgen. Zo is het ons ook gelukt om een voetbalteam naar Portugal te laten gaan om daar aan een internationaal toernooi mee te doen. Door dit soort activiteiten krijgen de sporters heel veel waardering én maken ze kennis met allerlei mensen en gebeurtenissen waar ze enorm van genieten.

Nu heeft de Telefoongids een fantastische actie. Per regio mag je ‘een goed doel’ nomineren. Mensen kunnen daarop stemmen en de doelen met de meeste – goed beargumenteerde - stemmen krijgt een mooi geldbedrag. Voor de Deventer Sportploeg een prachtig begin van het budget voor de Special; Olympics in 2010.
En dus… heb ik iedereen in mijn mailbox een mail gestuurd. En iedereen op mijn hyves een berichtje. Al mijn collega’s een mailtje. Met het verzoek om te stemmen en om iedereen in hun omgeving ook op te roepen te stemmen. Want als het om ‘mijn’ sporters zijn kan ik schaamteloos lobbyen: ik wil bovenaan eindigen in onze regio!
Elke dag check ik de site van de Telefoongids. En eigenlijk… valt het me een beetje tegen. Allerlei mensen waarvan ik had verwacht dat ze meteen zouden stemmen zie ik niet terug op de lijst. Hoe kan dat nu? Inmiddels begrijp ik dat je alleen in je eigen regio mag stemmen (is creatief op te lossen, ik wil niemand aanzetten frauderen, maar kom op: wees een beetje creatief), maar ook van vrienden, kennissen en collega’s uit de regio vind ik weinig terug.
Ik informeer voorzichtig bij een aantal mensen. Sommigen geven toe dat ze nooit reageren op dit soort mailtjes (goh?) en laten zich overhalen als ik ‘Het Goede Doel’ uitleg. Anderen vinden dat ze te veel informatie in moeten vullen (naam, adres en telefoonnummer, niks wat ze toch niet al weten bij de Telefoongids), maar het grootste probleem blijkt hem te zitten in de site van de Telefoongids zelf! Je moet een mailadres opgeven (dat weten ze inderdaad nog niet altijd) en op dat mailadres krijg je een mailtje terug. Pas als je dat hebt bevestigd, staat je stem (of je nominatie zoals de site het noemt) geregistreerd. Als je geen mailtje terugkrijgt is er iets niet goed gegaan. Als je je mail wel bevestigd hebt vind je jezelf terug in de lijst onder de nominaties, met je argumenten.

Dus…ik doe het nog een keer. Ik ga weer heel veel mensen een mailtje sturen, ik ga via mijn Hyves oproepen én ik schrijf een blog. Meer kan ik er niet aan doen. Doen jullie mee?

Nog even de spelregels:
breng hier je stem (de site noemt het een nominatie!) uit. Je komt dan meteen uit bij de Deventer Sportploeg. Daar staat een rode knop (Nomineer dit goede doel) en via die knop kom je bij een invulveld. Vul zoveel mogelijk in!
Je moet vertellen waarom je vindt dat de Deventer Sportploeg jouw stem verdient (bedenk maar iets leuks, kijk voor inspiratie op de site van de Deventer Sportploeg) en waarvoor het geld gebruikt gaat worden (de Special Olympics in 2010).
Bij contactpersoon en telefoonnummer hoef je niets in te vullen.

Als alles goed gaat krijg je een mail waarin wordt gevraagd je stem te bevestigen: doe dat alsjeblieft wel, want anders telt je stem niet mee. Pas als je jezelf terug vindt in de lijst bij de Deventer Sportploeg heb je echt gestemd. Krijg je geen mail: doe het hele trucje dan gewoon nog een keer….

En voor iedereen die nu nog niet is overtuigd: kijk even naar deze foto’s! Als je dan nog niet om bent kan ik er niks meer aan doen…

Over de Pop(pers)

2009-06-14T21:55:00.004+02:00

De kaartjes liggen al maanden in de kluis en nu is het dan zo ver: Merette gaat – met 9 begeleiders – naar de Poppers. Geen idee waarom ze zo’n moeite heeft met deze T, maar voor ons bestaan de Toppers niet meer.
Om vijf uur ’s middags staat de Cambiobus voor de deur. Bij het station pikken we nog vier medebegeleiders op en er komt er eentje met de trein naar Amsterdam. Past dus allemaal precies.
Tim voorziet iedereen van roze boa’s en hoedjes: wij zijn er klaar voor. Als we keurig geparkeerd staan en arriveren bij de Arena moet Merette plassen. Gelukkig staan er van die hokje buiten. Als ze binnen is wordt René Frogers ‘Eigen huis’ gedraaid en iedereen kan meegenieten van een luid: ‘Een vers kopje theeeeeeeeeee!!!!’ uit het toilet tot groot plezier van de wachtende rij.
We hebben zitplaatsen, want tja, zo lang staan is vast niks voor Merette. (Sinds de Regiotap, waar ik 7 (!!!!) uur met haar heb gestaan weet ik beter, maar toen waren de kaartjes al gekocht.)
We zitten een uurtje op onze plekken als er wordt afgeteld en jawel: daar komen ze: in een open dubbeldekker rijden de drie heren – met de dansers – naar het podium.
En dan begint het feest… Ruim anderhalf uur gaat iedereen uit zijn dak. Merette zingt alle Nederlandse liedjes mee (en bijna alle Engelstalige) en wij natuurlijk ook. Na de pauze gaat het allemaal vrolijk verder.
Marieke, Madelon (ha, ik zou wel een paar foto’s aan haar leerlingen willen laten zien, wat zouden die genieten van zo’n vrolijke juf) en Renate verkopen (op het herentoilet, want de Arena blijft een voetbalstadion met veel te weinig damestoiletten, gelukkig mag Merette meestal wel voorkruipen want als zij moet, moet ze ook meteen…) hun boa’s voor € 80. Benzine- en parkeergeld terugverdiend.
Merette staat halverwege het tweede deel met een zilveren nepmicrofoon tussen vier identiek geklede heren die allemaal met zonnebril en microfoon alles meezingen.
Via grote schermen krijgen we een prima blik op de heren en ze is ervan overtuigd dat Gordan naar haar – en naar haar alleen – geknipoogd heeft.
Overigens heeft hij in haar ogen ook een minpuntje: als hij ‘zijn’ Lisa’s ‘Halleluja’ inzet, vindt ze dat dat niet mag: dat is immers het lied van Lisa. En gelijk heeft ze, want Lisa zingt hem er in het laatste deel van het nummer compleet en totaal uit. Wát een stem!
Johnny Logan komt langs, Robert ten Brink en Rob de Nijs.
Het dak van de Arena is gelukkig nogal stevig, het is blijven zitten.
Nu mag je van de Toppers vinden wat je wilt: maar wat een feest. Iedereen lacht, zingt, danst en heeft plezier. Er valt – voorzover wij meekrijgen – geen enkele wanklank: een avondje Toppers is gewoon gezellig.
En Merette? Die heeft de avond van haar leven. Elke keer verbaas ik me weer over het feit dat ze de teksten kent van zoveel liedjes. Praten kan ze maar moeizaam, maar alle teksten zitten feilloos in dat koppie.
Renate en Roosmarijn komen om beurten naast haar staan want hoe leuk de Toppers ook zijn: zoals Merette geniet heeft niemand die avond genoten. Merette is voor ons de grootste Popper…

Hand van God?

2009-05-06T10:30:00.001+02:00

Ik zit – op Bevrijdingsdag – lekker te werken achter mijn eigen pc. Kopje koffie erbij, radio op mijn favoriete zender (Radio 1) en schrijven maar. Radio 1 om half elf in de ochtend betekent de EO met ‘Dit is de dag’. Er zit een moeder die – met haar vier kinderen – vlak achter De Naald heeft gestaan op Koninginnedag. Ze vertelt van de schrik en het ongeloof bij het drama dat zich daar afspeelde. De dankbaarheid dat de naald – waar ze met haar gezin vlak achter stond – de auto in zijn dodelijke vaart stuitte en daardoor niet nog meer slachtoffers maakte.
Behalve moeder is ze ook kindertherapeute en gezinscoach en ze legt uit hoeveel impact een gebeurtenis als deze kan hebben op het gevoel van veiligheid van kinderen, ook als deze kinderen te jong zijn om zich te realiseren wat er op dat moment gebeurt. Ze geeft aan dat het belangrijk is om goed op kinderen te letten die vlak bij de plek des onheils zijn geweest of die het hebben gezien op tv.

Dan reageert een andere moeder via de telefoon. Ook zij stond met haar kinderen achter de naald. Ook haar gezin bleef erger bespaard doordat de auto op het monument botste. Zij heeft haar kinderen verteld dat ze God heel dankbaar moeten zijn dat ze zijn gespaard. Dat God wel heel erg veel van hen moet houden omdat hij ervoor zorgde dat de auto net op tijd stopte.
Weer ben ik verbijsterd. En boos, Heel erg boos! De auto stopte zeven mensenlevens en vele (zwaar)gewonden te laat. Hield God dan niet van die mensen? Van hun familie? Hoe kan je als ouder in vredesnaam je kinderen uitleggen dat de ene mens voor jouw God blijkbaar belangrijker is dan de andere? Dat jij gespaard bent omdat God van jou houdt? Dat God boven met een vinger aanwijst: die wel en die niet?
Als God bestaat – en helaas heeft het leven mij daaraan steeds meer doen twijfelen – dan heeft hij alle mensen lief: niet de een meer dan de ander. Die God beslist niet met een vingertje vanaf zijn (haar?) wolk: die wel en die niet.
Die God huilt in zijn hart om wat mensen elkaar aandoen of om wat mensen overkomt.
Nee, dit was niet de hand God. Dit was een heel trieste actie van een wanhopige, gestoorde mens. Met afschuwelijke gevolgen. Niet meer, niet minder.
Met de kinderen van die mevrouw heb ik medelijden. Want als het leven hen ooit tegenzit – en dat gaat onherroepelijk ook hen overkomen – dan hebben zij geleerd om te denken dat dat veroorzaakt wordt door de hand van een God die niet meer van hen houdt…

Verbijsterd…

2009-04-30T13:01:00.000+02:00

Ik heb Roosmarijn naar het station gebracht. Ze gaat, samen met Renate en een heel stel anderen Koninginnedag vieren in Amsterdam.
Als ik terug ben zitten Merette en René voor de tv te kijken naar de Koninklijke familie in Apeldoorn.
Merette geniet en haalt herinneringen op. Want toen koningin Beatrix een aantal jaren geleden in Deventer was stonden wij met de neus vooraan in het rolstoelvak. Een hand van en een praatje met de koningin, Máxima die met Merettes tekening later op tv te zien is (en ook op een foto die ik heb gemaakt, maar het moment van overhandigen heb ik gemist) en (en voor wie zich die enorm verregende dag nog voor de geest kan halen) al weer op weg naar huis voordat het echt begon te hozen.
Ik heb Oranjetompoucen gehaald en dat vindt Merette wel het toppunt van feest.
Ze hangt gezellig op de bank en geniet van het vrolijke schouwspel op de tv.
En dan…een klein, zwart autootje. Dwars door het publiek. Schrik en ongeloof. We zien mensen gereanimeerd worden en realiseren ons: dit is goed fout.
Ik zet de tv op een andere zender: niet alles is geschikt voor Merettes ogen.
Ik zet boven de tv aan en René wandelt heen en weer tussen mijn kamer en de woonkamer. Beneden luistert hij naar de radio, boven pikt hij wat tv-beelden mee. Merette kijkt inmiddels ‘lekker’ naar haar favoriete cartoonzender en gaat ‘gewoon’ om half een eten. Zo hoort het.
Ik bel even naar de meiden in Amsterdam. Daar is het volop feest, maar ik druk ze op het hart de stemming in de gaten te houden. Ik wil er niet aan denken dat het een aanslag is, maar het is bijna onmogelijk dat het een ongeluk zou kunnen zijn. Ze beloven me meteen naar huis te komen als het niet gezellig is of dreigt te worden. Verder storten ze zich voorlopig toch maar in het feestgedruis.
Als ik de laatste woorden hier tik, hoor ik de berichten dat er inmiddels een lijkwagen op het plein staat in Apeldoorn.
Dit wordt een totaal andere Koninginnedag dan iemand zich had kunnen voorstellen.
Ik ben verbijsterd…

Susan Boyle: Bloody fantastic!

2009-04-13T12:06:00.007+02:00

Bekijk het filmpje en laat je verrassen!

(Enne...eerlijk gejat van Kacokijk en Broerse Blog...)

Pasen

2009-04-12T14:05:00.002+02:00

Ze is bijna 23. En ze wil eieren zoeken. Elk jaar vergeet ik eieren te kopen en moet ik op het laatste moment nog zien dat ik ergens een zak grote chocolade-eieren vandaan tover, want die hebben ze niet bij mijn winkels aan de overkant. Gelukkig is Roosmarijn nog in Utrecht vrijdag. Zij moet nog de stad in en kan een zak eieren regelen.
Eerste paasdag is ze natuurlijk wakker voor ik de eieren in de tuin heb kunnen ‘verstoppen’, maar dat is al wel vaker gebeurd en dat vindt ze geen probleem. Ze kijkt niet eens meer verwachtingsvol de tuin in.
Ik douche, kleed me aan en stuur Merette naar boven om te douchen. Dat geeft mij de tijd om de eieren in de tuin te leggen. Ik help haar met haren drogen en aankleden en dan is ze klaar.

‘Eieren zoeken?’ vraagt ze. ‘Tuurlijk Merette, ga jij maar eieren zoeken.’
Roos is beneden en doet de tuindeur voor haar open. Ze ziet meteen een paar eieren liggen (ik leg ze altijd lukraak maar een beetje neer, dat interesseert haar helemaal niks; het gaat om het idee). Ze kijkt naar Roos en constateert: ‘Jaja, ikke douchen, mama eieren verstoppen!’ Hoezo heeft ze niet door wat er gebeurt…
Ze scharrelt een paar minuten door de tuin en heeft dan de eieren wel gevonden. Nu nog gourmetten en dan zijn de paasdagen wat Merette betreft weer helemaal geslaagd!

Lente!

2009-04-06T21:20:00.001+02:00

Niet veel tijd voor een uitgebreid verhaal, maar hier zeggen beelden meer dan 1000 woorden!
't Is lente...

Down met Johnny

2009-03-29T17:18:00.001+02:00

Ik ben geen fan van Veronica. Kijk zelden naar de zender en heb niet het gevoel dat ik iets mis. Maar nu ben ik gevallen. Als een blok. Voor Johnny de Mol. En voor zijn programma Down met Johnny.
In eerste instantiewas ik behoorlijk sceptisch over het programma. Ik heb een geweldige dochter met Down. Toen ze 22 jaar geleden werd geboren werd er vaak gedacht dat mensen met Down (of een andere verstandelijke beperking) nauwelijks iets konden. Nu word ik wel eens een beetje moe van het idee dat je gezin bijna niet compleet is als je geen Downtje hebt (ja, dat is gechargeerd, gelukkig wel).
Ik moet bijna wel kijken als er een programma met een titel als dit op tv komt. Want ik kan ervan op aan dat ik er op word aangesproken.
Dus heb ik gekeken, inmiddels heb ik alle drie de afleveringen die er zijn geweest gezien.
En ik ben onder de indruk. Diep onder de indruk kan ik wel zeggen! De manier waarop de hoofdpersonen worden gefilmd is zó respectvol, maar tegelijkertijd ook gewoon zó leuk: het is puur genieten. En voor mij bij tijd en wijle ook heel ontroerend en herkenbaar. De tranen van Marika als ze twijfelt of ze wel ooit zelfstandig kan wonen, de twijfel bij Angeliek ‘of ze wel kinderen mag’ en de verveling van Mirthe als ze stil moet staan als portier. Al deze dingen zie ik terug bij mijn eigen dochter. En dan hebben we het nog maar niet over het hoge knuffel- en zoengehalte!
Johnny knuffelt, zoent, lacht en kletst met zijn hoofdpersonen op een heel natuurlijke manier. Hij laat zien wat ze allemaal kunnen, maar praat ook over moeilijke levensvragen en schuwt daarbij diepgaande problemen niet.
Mijn dochter kan niet lezen, niet schrijven en ook maar moeizaam praten. Vooral dat laatste beperkt haar in de communicatie met de wereld om haar heen en maakt haar soms heel verdrietig.
Maar… ze woont ‘op kamers’. Gewoon in een huis in de wijk. Dat doen haar zussen ook. Dat die dat niet doen met 24-uurs begeleiding, ach dat is een klein detail nietwaar?
Ze werkt: ze maakt prachtige keramiek, ze schildert en maakt kaarsen. Dat zij daarvoor geld mee moet brengen zal haar een zorg zijn. Sterker: ze weet het niet eens en wij maken haar niet wijzer. Het geld dat ze uit kan geven ‘verdient’ ze met werken. Soms ‘mag’ ze werken op zaterdag (de winkel is dan open) en dat is feest, want dan heb je op maandag een snipperdag. Lekker als iedereen wel moet werken!
Dat alles zie ik terug bij Johnny de Mol in zijn Down met Johnny. Ik word er helemaal blij van! Als hij nog eens hoofdpersonen zoekt voor een nieuwe serie: ik heb een heel leuke in de aanbieding.